11 min czytania
Czy Korea Północna ma internet? Dla większości z 25 mln mieszkańców nie, dostęp ma tylko wąska elita. Cały kraj korzysta z jednej niewielkiej puli publicznych adresów IP, mniejszej niż ta, którą zarządzają pojedyncze firmy za granicą. Zwykli mieszkańcy używają Kwangmyong (광명), zamkniętego krajowego intranetu bez połączenia z siecią zewnętrzną, a prawdziwy internet zostaje dla garstki sprawdzonych osób, państwowych hakerów i części obcokrajowców.
Różnica między tymi dwiema sieciami wyznacza to, co 25 milionów ludzi może wiedzieć. Tłumaczy też, dlaczego najważniejszy kanał informacji z zewnątrz w ogóle nie jest internetowy. To pendrive przekazywany z ręki do ręki.
Najważniejsze informacje
- Cała publiczna obecność Korei Północnej w internecie mieści się w jednej małej puli adresów IPv4, mniejszej niż ta, którą często ma pojedyncza średnia firma za granicą.
- Kwangmyong to ogólnokrajowy intranet: poczta, państwowe wiadomości i zatwierdzone bazy danych, a do tego zero drogi do Google, YouTube’a czy zagranicznych serwisów informacyjnych.
- Telefony komórkowe są powszechne w miastach, ale krajowe karty SIM nie zadzwonią ani nie wyślą wiadomości za granicę, a same aparaty blokują niezatwierdzone pliki.
- Większość wiadomości, filmów i K-dram z zewnątrz nadal trafia do kraju na pendrive’ach, kartach SD i płytach DVD przemycanych przez granicę z Chinami.
W tym artykule
- Czy Korea Północna ma internet, czy tylko intranet?
- Czym jest Kwangmyong (광명), północnokoreański intranet?
- Kto w Korei Północnej ma dostęp do prawdziwego internetu?
- Czy Koreańczycy z Północy mają telefony komórkowe?
- Jak informacje z zewnątrz trafiają do Korei Północnej?
- Co grozi Koreańczykom z Północy przyłapanym z zagranicznymi mediami?
- Co wiemy, a czego nie wiemy o internecie w Korei Północnej
- Czy cudzoziemcy mogą korzystać z internetu w Korei Północnej?
- FAQ
- Na co patrzeć dalej w sprawie internetu w Korei Północnej
- Podobne artykuły
Czy Korea Północna ma internet, czy tylko intranet?
Ma oba i celowo trzyma je osobno. Wyobraź sobie dwie oddzielne rury. Pierwsza to cienkie łącze z globalnym internetem, prowadzone przez Chiny, a od 2017 roku także przez Rosję. Druga to sieć krajowa, która od środka wygląda jak internet (strony, przeglądarki, poczta), ale łączy się wyłącznie z serwerami wewnątrz Korei Północnej.
Cienkie łącze globalne to to, co mogą zmierzyć badacze z zewnątrz. Działa na jednej małej puli adresów IPv4, tak małej, że zewnętrzne monitory sieci śledzą publiczną obecność całego kraju jednym rzutem oka. Dla porównania Korea Południowa, której szerokopasmowy internet opisujemy w tekście dlaczego koreański internet jest tak szybki, należy do najlepiej połączonych krajów na ziemi. Dwa państwa na jednym półwyspie leżą na przeciwnych krańcach skali.
Sieć krajowa to ta, którą widzą obywatele. Ich komputery w ogóle nie są kierowane do świata zewnętrznego, więc nie ma żadnego triku z VPN ani ukrytego ustawienia, które by to zmieniło. Rozdział jest fizyczny i administracyjny, a nie tylko programowym filtrem.
Dlaczego Korea Północna ogranicza internet?
Kontrola informacji to podstawa sposobu, w jaki państwo rządzi. Oficjalna ideologia przedstawia przywództwo rodziny Kimów, które opisujemy w tekście jak 3 władców przekazywało sobie władzę, jako źródło sukcesów narodu. Swobodny dostęp do południowokoreańskich mediów, zagranicznych wiadomości i otwartych komunikatorów pozwoliłby ludziom porównać tę opowieść z relacjami z zewnątrz. Zamknięty intranet pozwala władzom oferować nowoczesne narzędzia bez takiego ryzyka.
Czym jest Kwangmyong (광명), północnokoreański intranet?
Kwangmyong znaczy „jasne światło”. To ogólnokrajowa sieć uruchomiona mniej więcej na przełomie lat 90. i 2000., prowadzona przez państwowe instytucje, i najbliższa temu, co większość mieszkańców Korei Północnej ma jako odpowiednik internetu.
Co jest w sieci Kwangmyong?
Relacje uciekinierów i badaczy, którzy ją analizowali, opisują dość wąskie menu:
- Media państwowe, w tym KCNA (Koreańska Centralna Agencja Informacyjna, oficjalna agencja prasowa) i gazeta rządzącej partii Rodong Sinmun.
- Strony instytucji i urzędów, od ministerstw po uczelnie i fabryki.
- Biblioteki i materiały badawcze, w tym dokumenty naukowe i techniczne, część z nich przetłumaczona lub streszczona z zagranicznych źródeł po wcześniejszej selekcji.
- Wewnętrzna poczta i komunikatory, które działają tylko w obrębie sieci.
Materiały z zagranicy się pojawiają, ale przefiltrowane. Inżynierowie i naukowcy mogą zamawiać prace techniczne pobrane z globalnego internetu i umieszczone w Kwangmyong po weryfikacji. Brakuje natomiast wszystkiego, co pozwalałoby sięgnąć bezpośrednio do źródeł zewnętrznych albo porozmawiać z ludźmi za granicą.
Kto korzysta z Kwangmyong i gdzie?
Dostęp zwykle odbywa się przez instytucje: uczelnie, ośrodki badawcze, zakłady pracy, biblioteki takie jak pjongjangski Pałac Nauki Ludu (Grand People’s Study House) oraz pracownie komputerowe. Łącza domowe istnieją, ale są powiązane z rejestracją i znacznie częstsze w Pjongjangu niż w prowincjach. Niedobory prądu poza stolicą dodatkowo ograniczają korzystanie, więc doświadczenie użytkownika z prowincji może się bardzo różnić od doświadczenia studenta z Pjongjangu.

Kto w Korei Północnej ma dostęp do prawdziwego internetu?
Niewielu ludzi, każdy do ściśle określonego zadania. Szacunki dokładnej liczby są różne i żadnego nie da się niezależnie sprawdzić, ale badacze zgadzają się, że to drobny ułamek ludności. Zazwyczaj opisuje się takie grupy:
| Grupa | Sieć, z której korzysta | Do czego sięga | Jak jest kontrolowana |
|---|---|---|---|
| Zwykli obywatele | Intranet Kwangmyong, krajowa sieć komórkowa | Media państwowe, zatwierdzone strony, wewnętrzna poczta | Brak drogi do globalnego internetu; zarejestrowane urządzenia |
| Wysocy urzędnicy i zaufana elita | Globalny internet, ograniczony | Zagraniczne strony związane z ich pracą | Weryfikacja, monitoring, dostęp zależny od stanowiska |
| Wybrani naukowcy i studenci | Globalny dostęp pod nadzorem | Źródła techniczne i naukowe | Pomieszczenia pod nadzorem, rejestrowanie aktywności, przypisany cel |
| Państwowe jednostki cybernetyczne | Globalny internet, często z zagranicy | Cele na całym świecie | Prowadzone przez państwo dla zysku i wywiadu |
| Zagraniczni dyplomaci, personel pomocowy, niektórzy odwiedzający | Oddzielne sieci dla cudzoziemców | Globalny internet, zasady zmieniają się z czasem | Odseparowani od lokalnych użytkowników |
Czy północnokoreańscy hakerzy korzystają z internetu?
Tak, i należą do najaktywniejszych użytkowników, jakich kraj ma. Państwowe grupy hakerskie są szeroko udokumentowane przez rządy i firmy zajmujące się bezpieczeństwem, a duża część ich pracy dotyczy pieniędzy. Według Reuters FBI twierdzi, że północnokoreańscy hakerzy ukradli ponad 400 milionów dolarów, wykorzystując obraz wideo i podszywając się pod zaufane osoby w rozmowach wideo. DW opisała tę samą sprawę FBI jako udaremnienie przez USA oszustwa kryptowalutowego wartego 400 milionów dolarów. Korea Północna konsekwentnie zaprzecza udziałowi w cyberatakach, które się jej przypisuje.
To swoisty paradoks. Kraj, który trzyma własnych obywateli offline, prowadzi jedne z najsprawniejszych operacji hakerskich na świecie, wiele z nich według doniesień działa przez infrastrukturę poza Koreą Północną, a nie przez tę cienką krajową rurę.
Czym jest domena .kp?
.kp to krajowa domena najwyższego poziomu Korei Północnej, jak .uk czy .kr. W 2016 roku błąd w konfiguracji serwera na krótko pozwolił osobom z zewnątrz zobaczyć pełną listę domen .kp, a było na niej tylko około 28 stron, głównie media państwowe, turystyka i portale rządowe. Ten jeden rzut oka pokazał, jak mały jest internet widoczny dla świata.
Czy Koreańczycy z Północy mają telefony komórkowe?
Tak, wielu ma, zwłaszcza w miastach. Telefonia komórkowa ruszyła po tym, jak Koryolink (고려링크), spółka joint venture z egipskim Orascomem, uruchomiła w 2008 roku sieć 3G. Później pojawił się drugi krajowy operator. Smartfony sprzedawane pod lokalnymi markami, takimi jak Arirang i Pyongyang, są częste wśród osób, które na nie stać.
Ważniejsze od tego, co te telefony potrafią, jest to, czego nie potrafią. Krajowe karty SIM nie wykonają połączeń międzynarodowych ani nie wyślą wiadomości za granicę. Nie ma dostępu do globalnego internetu, zagranicznych sklepów z aplikacjami ani zagranicznych komunikatorów. Użytkownicy dostają połączenia i SMS-y krajowe, a w niektórych planach także dostęp do zatwierdzonych usług intranetowych, gier, słowników i aplikacji akceptowanych przez państwo.
Jak monitorowane są północnokoreańskie telefony?
Badacze, którzy badali przemycone urządzenia, twierdzą, że oprogramowanie jest zbudowane pod kątem kontroli. Telefony podobno sprawdzają, czy pliki mają państwowy podpis cyfrowy, i odmawiają otwarcia mediów, które nie zostały zatwierdzone, a część rejestruje aktywność, taką jak zrzuty ekranu czy historia przeglądania, którą mogą przeglądać inspektorzy. Tę samą logikę widać w Red Star OS (붉은별), opartym na Linuksie systemie operacyjnym kraju. Badacze bezpieczeństwa, którzy go rozebrali, ustalili, że oznacza on pliki w sposób pozwalający wyśledzić maszynę, z której pochodzą.
W praktyce telefon nie jest prywatnym urządzeniem. To zarejestrowane narzędzie, które w każdej chwili może zostać skontrolowane, i Koreańczycy z Północy zazwyczaj używają go z tą świadomością.
Jak informacje z zewnątrz trafiają do Korei Północnej?
Głównie poza siecią. Skoro sieci są szczelnie zamknięte, zagraniczne treści podróżują fizycznie, zwykle przez długą lądową granicę z Chinami, gdzie od dziesięcioleci toczy się handel, legalny i nieformalny.
- Pendrive’y i karty microSD. Małe, tanie i łatwe do ukrycia. Jedna karta pomieści cały sezon południowokoreańskiego dramatu, film i muzykę. Kartę microSD można połknąć lub złamać na pół, gdy grozi kontrola, dlatego są tak popularne.
- Płyty DVD i wcześniejsze VCD. Starszy format, wciąż obecny, ale bardziej ryzykowny, bo płyta może utknąć w odtwarzaczu podczas nagłego odcięcia prądu i zostać znaleziona przy kontroli.
- Odtwarzacze notel (노트텔). Małe, chińskie przenośne odtwarzacze multimedialne z gniazdami USB i SD oraz wyjściem na telewizor. Stały się domowym standardem, bo pozwalają odtwarzać przemycone pliki bez zostawiania śladów na zarejestrowanym komputerze.
- Radio. Legalne radia są sprzedawane z nastawieniem na stacje państwowe, ale przerobione i przemycone odbiorniki mogą łapać audycje kierowane na Północ z Korei Południowej i od międzynarodowych nadawców.
- Chińskie telefony komórkowe przy granicy. W miejscowościach przygranicznych przemycone chińskie telefony czasem łapią chińskie sieci, co pozwala dzwonić do krewnych za granicą, często do uciekinierów wysyłających pieniądze do domu. To jedna z najbardziej niebezpiecznych aktywności i jest aktywnie śledzona.
Duża część tego handlu przechodzi przez jangmadang (장마당), nieformalne targowiska, które rozrosły się po głodzie lat 90. Media krążą jak każdy inny towar z przemytu: przez handlarzy, krewnych i zaufanych znajomych. Uciekinierzy, których drogi z kraju opisujemy w tekście jak ponad 30 000 uciekinierów z Korei Północnej wydostało się i zaczęło od nowa, często wskazują południowokoreańskie dramaty jako swój pierwszy prawdziwy obraz życia poza krajem.
Co grozi Koreańczykom z Północy przyłapanym z zagranicznymi mediami?
Kary mogą być surowe i z czasem stały się ostrzejsze. Zespoły kontrolne, często nazywane Grupą 109 (109상무), od dawna przeprowadzają wyrywkowe kontrole domów, telefonów i odtwarzaczy. Relacje uciekinierów i organizacji praw człowieka opisują przeszukania planowane na czas przerw w dostawie prądu, żeby płyta utknęła w odtwarzaczu.
W 2020 roku kraj uchwalił ustawę zwykle tłumaczoną jako Ustawa o odrzuceniu reakcyjnej ideologii i kultury. Według organizacji praw człowieka przewiduje ona wysokie kary więzienia za oglądanie i rozpowszechnianie południowokoreańskich mediów, a jeszcze surowsze za ich rozpowszechnianie. Organizacje zewnętrzne udokumentowały też przypadki karania za naśladowanie południowokoreańskiego sposobu mówienia czy slangu. Ponieważ niezależna weryfikacja wewnątrz Korei Północnej jest niemal niemożliwa, konkretne wyroki w pojedynczych sprawach trudno potwierdzić, więc każdą pojedynczą anegdotę traktuj ostrożnie.
Dlaczego ludzie mimo to ryzykują?
Głównie z ciekawości i dla rozrywki. Uciekinierzy opisują południowokoreańskie dramaty jako bardziej wciągające niż państwowa telewizja, a szczegóły zwykłego życia w nich (jedzenie, ubrania, mieszkania) po cichu przeczą temu, czego ich uczono. Rolę gra też łapówka: inspektorów czasem można przekupić, więc realne ryzyko zależy tyle samo od pieniędzy i znajomości, co od prawa.

Co wiemy, a czego nie wiemy o internecie w Korei Północnej
Co wiemy
- Publiczna obecność Korei Północnej w internecie ogranicza się do małej puli adresów i kilkunastu stron .kp, jak pokazały zewnętrzne pomiary sieci i lista domen z 2016 roku.
- Zwykli obywatele mają dostęp tylko do Kwangmyong i krajowej sieci komórkowej, bez połączeń międzynarodowych i przeglądania globalnej sieci.
- Państwowe operacje hakerskie intensywnie korzystają z globalnego internetu, a sprawa FBI opisana przez Reuters i DW to jeden z niedawnych przykładów.
- Przemycone nośniki danych pozostają głównym kanałem dla mediów z zewnątrz, według uciekinierów i badaczy.
Czego nie wiemy
- Ilu ludzi ma prawdziwy dostęp do internetu. Krążące liczby to szacunki, których nie da się sprawdzić.
- Jak dokładnie na co dzień monitorowane są poszczególne telefony i komputery, poza tym, co badacze znajdują na przemyconych urządzeniach.
- Na ile ustawa z 2020 roku i zaostrzone kontrole ograniczyły napływ zagranicznych mediów, a na ile zepchnęły go jeszcze głębiej do podziemia.
Oś czasu: najważniejsze momenty internetu w Korei Północnej
| Kiedy | Wydarzenie |
|---|---|
| Około 2000 | Intranet Kwangmyong zaczyna działać jako zamknięta sieć krajowa |
| 2008 | Koryolink, spółka joint venture z egipskim Orascomem, uruchamia telefonię komórkową 3G |
| 2013 | Zagraniczni odwiedzający na krótko dostają mobilny internet 3G w oddzielnej sieci dla cudzoziemców |
| 2014 | Łącze internetowe Korei Północnej gaśnie na kilka godzin, awarię szeroko opisały firmy monitorujące sieć |
| 2016 | Błędnie skonfigurowany serwer ujawnia pełną listę około 28 domen .kp |
| 2017 | Drugie łącze międzynarodowe przez Rosję zaczyna działać obok trasy chińskiej |
| 2020 | Przyjęto ustawę mocno podnoszącą kary za konsumpcję południowokoreańskich mediów |
Czy cudzoziemcy mogą korzystać z internetu w Korei Północnej?
Czasem, w oddzielnych sieciach, odseparowanych od mieszkańców. Dyplomaci, pracownicy organizacji pomocowych i cudzoziemcy mieszkający w kraju mieli dostęp przez ambasady, biura i dedykowane usługi. Turyści to osobna historia: zasady dla odwiedzających zmieniały się kilka razy, a w niektórych okresach pozwalały na płatne połączenia w hotelach lub karty SIM dla cudzoziemców, w innych nie.
Jeśli myślisz o wyjeździe, nasz przewodnik czy można odwiedzić Koreę Północną omawia wycieczki, zasady i ryzyko. W sprawie aktualnej łączności zapytaj bezpośrednio licencjonowanego organizatora i sprawdź stronę z ostrzeżeniami podróżnymi swojego rządu, bo wiele krajów odradza lub ogranicza podróże do Korei Północnej. Nie zakładaj, że twój telefon zadziała, i nie bierz mediów ani plików, których nie chciałbyś pokazywać inspektorom.
Czy osoby spoza Korei Północnej mogą odwiedzać północnokoreańskie strony internetowe?
Niektóre tak. Kilka państwowych stron w domenach .kp, takich jak oficjalne serwisy informacyjne i portale turystyczne, jest osiągalnych z zagranicy, choć często działają wolno albo wcale. Pamiętaj, że niektóre rządy ograniczają dostęp do północnokoreańskich stron państwowych lub mediów społecznościowych, a Korea Południowa blokuje wiele z nich na mocy własnych ustaw o bezpieczeństwie. Zanim zaczniesz szukać, sprawdź przepisy w swoim kraju.
FAQ
Czy w Korei Północnej jest Wi-Fi?
Wi-Fi istnieje, ale zwykłym użytkownikom łączy z sieciami krajowymi, a nie z globalnym internetem. Hotele i biura dla cudzoziemców w różnych okresach oferowały połączenia. Ikona Wi-Fi na północnokoreańskim telefonie nie oznacza dostępu do Google’a ani YouTube’a.
Czy Koreańczycy z Północy mogą korzystać z Google, YouTube’a lub Facebooka?
Nie, zwykli obywatele nie mogą. Te usługi działają w globalnym internecie, który jest odcięty od Kwangmyong i od telefonów krajowych. Dotrzeć do nich mogłaby tylko niewielka grupa osób z autoryzowanym dostępem globalnym, a taki dostęp jest monitorowany.
Czy korzystanie z Kwangmyong jest bezpłatne?
Dostęp zazwyczaj zapewniają instytucje, takie jak szkoły, biblioteki i zakłady pracy, a nie sprzedaje się go jak domowego abonamentu. Dostęp domowy i mobilny wiąże się z rejestracją i opłatami, które są różne, a badacze z zewnątrz nie mogą zweryfikować obecnych kosztów. Jasne jest za to, że treści są w obu przypadkach zatwierdzone przez państwo.
Czy Koreańczycy z Północy mogą dzwonić za granicę?
Nie z krajowych telefonów, które blokują połączenia międzynarodowe. Niektórzy mieszkańcy w pobliżu granicy z Chinami używają przemyconych chińskich telefonów w chińskich sieciach, by skontaktować się z krewnymi za granicą, co jest nielegalne i ściśle śledzone. Oficjalne połączenia międzynarodowe istnieją tylko zatwierdzonymi kanałami.
Jak K-dramy trafiają do Korei Północnej?
Głównie na pendrive’ach, kartach microSD i płytach DVD przemycanych przez granicę z Chinami i sprzedawanych lub wymienianych na nieformalnych targowiskach. Ludzie oglądają je na odtwarzaczach notel albo na komputerach. Przyłapanie na tym może skończyć się surową karą na mocy przepisów wymierzonych w południowokoreańskie media.
Czy internet w Korei Północnej kiedykolwiek całkowicie przestał działać?
Tak. Ograniczone łącza międzynarodowe kilkakrotnie przestawały działać, w tym podczas szeroko opisywanej awarii w 2014 roku. Ponieważ kraj opiera się na tak niewielu trasach, jedna usterka lub jeden atak mogą odciąć jego połączenie z globalną siecią, choć Kwangmyong nadal działa wewnątrz kraju.
Na co patrzeć dalej w sprawie internetu w Korei Północnej
Najwięcej mówią trzy sygnały. Po pierwsze, śledź zewnętrzne monitory sieci pod kątem zmian w puli adresów Korei Północnej i trasach międzynarodowych, bo każde nowe łącze z Chinami czy Rosją pojawia się tam, zanim trafi do oficjalnych wiadomości. Po drugie, czytaj relacje uciekinierów i raporty organizacji praw człowieka o przemycanych mediach, bo to najlepsze okno na to, czy zaostrzenie kar działa. Po trzecie, obserwuj raporty FBI, ONZ i firm zajmujących się bezpieczeństwem o północnokoreańskich operacjach cybernetycznych, bo to najjaśniejszy dowód na to, jak samo państwo korzysta z internetu, którego odmawia własnym ludziom.
Jeśli interesuje cię strona ludzka, najlepszym punktem wyjścia są relacje samych uciekinierów, a warto czytać także północnokoreańskie media państwowe, pod warunkiem że traktujesz je jako oficjalne twierdzenia, a nie zweryfikowane fakty.
Podobne artykuły
Sources k-korea.blog · news.google.com
Ceny, godziny otwarcia i dostępność się zmieniają. Przed zakupem lub podróżą sprawdź oficjalną stronę.




![[our bank] Masikryong North Korea Ski Resort (12299601295)](https://k-korea.blog/wp-content/uploads/2026/11/kim-jong-un-daughter-skiing-photos-cover-3-768x403.jpg)

