12 min czytania
Ponad 30 000 uciekinierów z Korei Północnej dotarło do Korei Południowej, w większości przez Chiny. Zwykła droga prowadzi przez graniczną rzekę do Chin, potem przez cały kraj do państwa trzeciego, a stamtąd do Seulu na przesłuchanie wywiadu i 12 tygodni w Hanawon (하나원), rządowej szkole adaptacyjnej, zanim zacznie się nowe życie w kraju, który mówi tym samym językiem, ale poza tym niewiele ma z Północą wspólnego.
Ten tekst opisuje trasy ucieczek w ogólnym zarysie, pokazuje, jakie wsparcie uciekinierzy faktycznie dostają, z czym sobie nie radzą, czyje historie warto przeczytać i jak można pomóc, mieszkając gdziekolwiek na świecie.
Najważniejsze informacje
- Chiny to pierwszy przystanek większości ucieczek, ale Pekin traktuje Koreańczyków z Północy jak nielegalnych migrantów i wielu odsyła z powrotem, więc podróż zwykle trwa dalej, do państwa trzeciego.
- Konstytucja Korei Południowej uznaje mieszkańców Północy za własnych obywateli, więc uciekinier po przesłuchaniu i 12-tygodniowym kursie w Hanawon dostaje obywatelstwo.
- Mniej więcej 7 na 10 uciekinierów, którzy docierają na Południe, to kobiety, a wiele z nich spędziło wcześniej lata w Chinach.
- Liczba przybyszów gwałtownie spadła po zamknięciu granic przez Koreę Północną w 2020 roku; aktualne dane publikuje Ministerstwo Zjednoczenia.
W tym artykule
- Jak uciekają uciekinierzy z Korei Północnej?
- Dlaczego Koreańczycy z Północy w ogóle uciekają
- Co się dzieje, gdy uciekinierzy z Korei Północnej docierają do Korei Południowej
- Jakie wsparcie dostają uciekinierzy po Hanawon?
- Co jest najtrudniejsze w życiu uciekinierów w Korei Południowej
- Znani uciekinierzy z Korei Północnej, których warto czytać i słuchać
- Uciekinierzy z Korei Północnej: co wiemy, a czego nie wiemy
- Czy uciekinierzy z Korei Północnej mogą mieszkać w USA, Wielkiej Brytanii lub gdzie indziej?
- Jak wspierać uciekinierów z Korei Północnej z zagranicy
- FAQ
- Co przeczytać, obejrzeć i śledzić dalej
- Podobne artykuły
Jak uciekają uciekinierzy z Korei Północnej?
Większość uciekinierów z Korei Północnej wychodzi pieszo przez granicę północną, a nie przez gęsto zaminowaną Strefę Zdemilitaryzowaną (DMZ, czyli 4-kilometrowy pas buforowy, który dzieli półwysep od rozejmu w 1953 roku). Granica z Chinami biegnie wzdłuż dwóch rzek: Tumen (두만강) na północnym wschodzie i Yalu (압록강) na północnym zachodzie. Zimą część Tumenu zamarza, a miejscami jest na tyle płytka, że można ją przebrnąć.
Opisujemy te trasy wyłącznie ogólnie. Konkretne punkty przejścia, sieci przemytników i metody ciągle się zmieniają, a ich publikowanie bardziej pomaga strażnikom granicznym niż osobom uciekającym.
Dlaczego Chiny są pierwszym przystankiem, ale nie ostatnim
Dla większości ludzi Chiny to jedyne realne wyjście lądowe. Jest to też droga niebezpieczna. Pekin uznaje Koreańczyków z Północy, którzy przekraczają granicę bez dokumentów, za nielegalnych migrantów ekonomicznych, a nie za uchodźców, i na mocy porozumienia granicznego z Pjongjangiem z 1986 roku odsyła wielu z tych, których złapie. Odesłani muszą liczyć się z przesłuchaniami i zatrzymaniem, a w przypadkach powtarzanych lub uznanych za „polityczne” mogą trafić do obozów, jak podaje raport Komisji Śledczej ONZ ds. praw człowieka w Korei Północnej z 2014 roku.
Dlatego niewielu uciekinierów próbuje zostać w Chinach. Bez legalnego statusu nie mogą oficjalnie pracować, wynająć mieszkania, pójść do lekarza ani zgłosić przestępstwa. Szczególnie narażone są kobiety: wiele z nich sprzedano w ramach handlu ludźmi do przymusowych małżeństw lub do wyzysku w pracy, czasem na całe lata, zanim znalazły sposób, by wydostać się na wolność.
Jak podróż toczy się dalej do państwa trzeciego
Typowy schemat to przejazd przez całe Chiny, zwykle z przewodnikiem-przemytnikiem (płatnym pośrednikiem zwanym brokerem), do Azji Południowo-Wschodniej, a potem do kraju, który pozwoli dotrzeć do Korei Południowej. Najbardziej znanym punktem docelowym tej trasy była Tajlandia: uciekinierzy, którzy tam docierają, są zwykle zatrzymywani za nielegalne wjazdy, a potem przekazywani do Korei Południowej. W dawniejszych latach wykorzystywano też Mongolię, przez pustynię Gobi. Brokerzy są drodzy i wielu uciekinierów przyjeżdża do Seulu już z długiem za własną ucieczkę.
Inne drogi: morze, DMZ i osoby przebywające już za granicą
Niewielka liczba osób przypływa łodziami przez morską granicę. Jeszcze mniej przekracza samą DMZ, zwykle są to żołnierze, którzy znają teren, a ryzyko min i ognia jest ogromne. Trzecia grupa w ogóle nie przekracza żadnej granicy: to dyplomaci, pracownicy kontraktowi i studenci, którzy już przebywają za granicą i proszą o ochronę ambasadę Korei Południowej albo rząd kraju pobytu. W ten sposób w 2016 roku odszedł Thae Yong-ho, były zastępca ambasadora w Londynie.
| Trasa | Jak to działa (w ogólnym zarysie) | Główne zagrożenie |
|---|---|---|
| Przejście rzeki do Chin | Przez Tumen lub Yalu, potem ukrywanie się w północno-wschodnich Chinach | Aresztowanie przez chińską policję i przymusowy powrót |
| Z Chin do Azji Południowo-Wschodniej | Lądem przez Chiny z przemytnikiem, w stronę Tajlandii | Kontrole, zatrzymanie, długa i kosztowna droga |
| Z Chin do Mongolii | Przez pustynię przy granicy (częściej w dawniejszych latach) | Trudny teren, zabłądzenie, schwytanie |
| Morzem | Małymi łodziami przez morską linię graniczną | Pogoda, patrole, wzburzone morze |
| Przez DMZ | Rzadko; głównie żołnierze | Miny, strażnicy po obu stronach |
| Z zagranicy | Dyplomaci lub pracownicy proszą o ochronę tam, gdzie są delegowani | Konsekwencje dla rodziny pozostawionej na Północy |
Dlaczego Koreańczycy z Północy w ogóle uciekają
Pierwsza duża fala przyszła po głodzie w połowie lat 90., który Korea Północna nazywa Żmudnym Marszem (고난의 행군). Państwowy system rozdziału żywności się załamał, a setki tysięcy ludzi przeszły do Chin po prostu po jedzenie. Wielu wracało i wychodziło ponownie, niektórzy nie wrócili już nigdy.
Z czasem powody się rozszerzyły. Uciekinierzy opowiadają o strachu przed karą za oglądanie południowokoreańskich seriali, o krewnym na Południu, który mógł sfinansować przemytnika, o systemie songbun (성분, dziedziczonym rankingu lojalności, który ogranicza pracę i naukę rodzinom uznanym za niepewne) albo o zwykłej chęci zapewnienia dzieciom przyszłości. U uciekinierów z elit często chodzi o strach przed czystką lub odwołaniem do kraju.
Ważna jest też informacja. Przemycane pendrive’y i karty SD z południowokoreańskimi serialami dały wielu Koreańczykom z Północy obraz życia na zewnątrz, a uciekinierzy często mówią, że to wpłynęło na ich decyzję. Jeśli interesuje cię tło polityczne, czyli kto rządzi krajem i jak, wyjaśnia je nasz tekst o rodzinie Kimów i przekazywaniu władzy między 3 przywódcami.

Co się dzieje, gdy uciekinierzy z Korei Północnej docierają do Korei Południowej
Konstytucja Korei Południowej obejmuje roszczeniem cały półwysep, więc z punktu widzenia prawa mieszkaniec Północy jest już obywatelem Południa. Ten jeden fakt kształtuje wszystko, co następuje: nie ma tu wniosku o azyl w zwykłym sensie. Państwo prowadzi za to ustaloną procedurę, opisaną w ustawie z 1997 roku o ochronie i osiedlaniu uciekinierów z Korei Północnej (oficjalnie 북한이탈주민, „mieszkańcy, którzy uciekli z Korei Północnej”; usłyszysz też 탈북자, talbukja, oraz 새터민, saeteomin, „ludzie nowej ziemi”).
Krok 1: przesłuchanie i weryfikacja bezpieczeństwa
Po przybyciu uciekinierów przesłuchuje Narodowa Służba Wywiadowcza (NIS, południowokoreański wywiad) w ośrodku ochrony. Celem jest potwierdzenie, że rzeczywiście pochodzą z Północy, sprawdzenie, czy nie są agentami wysłanymi przez Pjongjang, oraz zebranie informacji. Weryfikacja trwa często kilka tygodni, a w skomplikowanych sprawach dłużej. Organizacje praw człowieka krytykowały w przeszłości część tego etapu, zwłaszcza długość zatrzymania, a system był z biegiem lat zmieniany.
Krok 2: 12 tygodni w Hanawon
Hanawon, czyli Ośrodek Wsparcia Osiedlania dla Uchodźców z Korei Północnej prowadzony przez Ministerstwo Zjednoczenia (południowokoreański resort odpowiedzialny za politykę wobec Północy), powstał w 1999 roku w Anseong, na południe od Seulu. Podstawowy program trwa 12 tygodni. Obejmuje praktyczne podstawy życia w społeczeństwie, którego większość przybyszów nigdy nie widziała: jak założyć konto w banku, używać karty kredytowej, przeczytać umowę najmu, jeździć metrem, głosować, szukać pracy.
Częścią programu jest język. Mieszkańcy Północy i Południa mówią tym samym językiem koreańskim, ale dziesięciolecia rozłąki wytworzyły różnice w słownictwie, a południowokoreańska mowa pełna jest angielskich zapożyczeń. Resztę czasu wypełniają badania zdrowotne, poradnictwo psychologiczne, szkolenia zawodowe i nauka o demokracji oraz prawach jednostki. Dzieci i nastolatki mają osobną naukę, która przygotowuje je do południowokoreańskich klas.
| Etap | Kto go prowadzi | Co się dzieje | Jak długo |
|---|---|---|---|
| Prośba o ochronę | Południowokoreańskie placówki za granicą i rządy państw pobytu | Uciekinier prosi o pomoc i jest przewożony do Korei Południowej | Bardzo różnie |
| Przesłuchanie i weryfikacja | Narodowa Służba Wywiadowcza | Sprawdzenie tożsamości, przesłuchania, wykrywanie szpiegów | Często kilka tygodni |
| Hanawon | Ministerstwo Zjednoczenia | Umiejętności życiowe, język, opieka zdrowotna, szkolenia zawodowe | 12 tygodni |
| Osiedlenie lokalne | Centra Hana i samorządy | Mieszkanie, rejestracja, szkoła, pierwsze kroki w pracy | Pierwsze miesiące |
| Okres ochrony | Ministerstwo Zjednoczenia, policyjni opiekunowie | Stałe wsparcie i kontrole bezpieczeństwa | Zwykle 5 lat |
Jakie wsparcie dostają uciekinierzy po Hanawon?
Po zakończeniu kursu każdy uciekinier otrzymuje dokumenty obywatelskie i przenosi się do mieszkania, zwykle publicznego lokalu na wynajem przydzielanego przez państwo. Wsparcie trwa dalej przez regionalne Centra Hana, prowadzone wspólnie z Korea Hana Foundation (państwową fundacją wspierającą osiedlanie uciekinierów), które w pierwszych miesiącach pomagają w formalnościach, poszukiwaniu pracy i poradnictwie.
W pakiecie były pieniądze na start, pomoc mieszkaniowa, szkolenia zawodowe, zachęty dla pracodawców zatrudniających uciekinierów oraz dopłaty do czesnego i opłat szkolnych. Na czas ochrony, zwykle pięć lat, uciekinier dostaje policyjnego opiekuna, po części do pomocy, a po części ze względów bezpieczeństwa, bo niektórzy uciekinierzy bywają celem inwigilacji lub nacisków z Północy. Kwoty i zasady się zmieniają, więc aktualne szczegóły sprawdź na oficjalnych stronach Ministerstwa Zjednoczenia i Korea Hana Foundation.
Co jest najtrudniejsze w życiu uciekinierów w Korei Południowej
Przybycie to nie koniec historii. Badania Korea Hana Foundation i południowokoreańskich naukowców od lat pokazują, że uciekinierzy zarabiają mniej i częściej są bezrobotni niż reszta społeczeństwa, choć w niektórych wskaźnikach różnica się zmniejszyła. Powody są bardzo konkretne.
Luki w pracy i edukacji
Północnokoreańskie dyplomy i doświadczenie zawodowe rzadko są uznawane. Lekarz czy nauczyciel może musieć przekwalifikować się od zera. Nastolatkowie, którzy stracili lata nauki w czasie ucieczki, często trafiają do klas z dużo młodszymi dziećmi, dlatego obok zwykłych szkół działają alternatywne szkoły dla młodzieży z Północy, takie jak Yeomyung School w Seulu.
Akcent, uprzedzenia i samotność
Północny akcent zdradza człowieka od razu. Uciekinierzy opowiadają, że traktowano ich jak biednych krewnych, zasypywano natrętnymi pytaniami o Północ albo zakładano, że są mniej zdolni. Niektórzy ukrywają, skąd pochodzą, przedstawiając się jako ktoś z południowokoreańskiej prowincji albo z chińskiej mniejszości koreańskiej.
Trauma, długi i rodzina pozostawiona na Północy
Wielu nosi w sobie traumę po głodzie, więzieniu, handlu ludźmi lub samej ucieczce. Długi wobec przemytników pochłaniają część pierwszych zarobków. Wielu wysyła też pieniądze krewnym na Północy nieformalnymi kanałami, co jest kosztowne i ryzykowne. Niewielka liczba uciekinierów wróciła nawet na Północ, co przypomina, że osiedlenie nie zawsze się udaje.
Jest też druga strona: uciekinierzy pracują dziś jako przedsiębiorcy, naukowcy, youtuberzy, pielęgniarki i parlamentarzyści, a południowokoreańskie społeczeństwo coraz lepiej ich zna, także dzięki programom telewizyjnym i serialom z bohaterami z Północy.
Znani uciekinierzy z Korei Północnej, których warto czytać i słuchać
Wspomnienia uciekinierów to główne źródło, z którego świat dowiedział się, co dzieje się w Korei Północnej. To relacje pierwszoosobowe, więc czytaj je jako świadectwo jednej osoby i zestawiaj z szerszymi źródłami, takimi jak raport Komisji Śledczej ONZ.
- Hyeonseo Lee: wyjechała pod koniec lat 90. jako nastolatka, spędziła lata w Chinach, a później wyprowadziła stamtąd swoją rodzinę. Jej wystąpienie na TED z 2013 roku i wspomnienia The Girl with Seven Names należą do najczęściej udostępnianych relacji.
- Yeonmi Park: uciekła przez Chiny jako młoda nastolatka i dotarła do Korei Południowej przez Mongolię. Jej wspomnienia In Order to Live przyniosły jej światową publiczność; niektórzy dziennikarze zakwestionowali szczegóły jej relacji, czemu ona zaprzecza.
- Ji Seong-ho: stracił rękę i nogę w wypadku kolejowym w czasie głodu, a później uciekł o kulach. W 2020 roku został wybrany do Zgromadzenia Narodowego Korei Południowej.
- Thae Yong-ho: były zastępca ambasadora w Londynie, który uciekł w 2016 roku i również w 2020 roku wszedł do Zgromadzenia Narodowego. Jego perspektywa pochodzi z wnętrza elity.
- Kang Chol-hwan: jako dziecko trafił do obozu Yodok; jego wspomnienia The Aquariums of Pyongyang były jedną z pierwszych szeroko czytanych relacji z obozów.
- Shin Dong-hyuk: bohater książki Blaine’a Hardena Escape from Camp 14. Później zmienił części swojej historii, co często przywołuje się jako przykład tego, jak trudno zweryfikować świadectwa z zamkniętego kraju.
Z filmów warto obejrzeć Beyond Utopia (2023), który śledzi ucieczkę prawdziwej rodziny przez Chiny i Azję Południowo-Wschodnią wraz z południowokoreańskim pastorem pomagającym uciekinierom. Pokazuje tę trasę uczciwiej, niż zrobi to jakiekolwiek streszczenie.

Uciekinierzy z Korei Północnej: co wiemy, a czego nie wiemy
Co wiemy
Ministerstwo Zjednoczenia liczy łącznie ponad 30 000 przybyszów, z czego kobiety stanowią około 70 procent. Roczna liczba uciekinierów osiągnęła szczyt pod koniec pierwszej i na początku drugiej dekady XXI wieku, potem spadła, gdy Korea Północna i Chiny zaostrzyły kontrolę granic, a jeszcze mocniej po tym, jak Pjongjang zamknął granice w 2020 roku w czasie pandemii Covid-19. Uciekinierzy pozostają ważnym źródłem wiedzy o kraju: jak podaje NPR, wielu uciekinierów uważa córkę Kim Dzong Una za jego domniemaną następczynię.
Czego nie wiemy
Nikt nie wie, ilu Koreańczyków z Północy żyje w ukryciu w Chinach; szacunki bardzo się różnią. Ilu ludzi jest co roku łapanych i odsyłanych oraz co dzieje się z każdym z nich, wiadomo głównie z relacji ocalałych. Otwarte pozostaje pytanie, czy kontrola granic znów zelżeje i czy liczba przybyszów się odbuduje.
| Kiedy | Co się stało |
|---|---|
| Połowa lat 90. | Głód („Żmudny Marsz”) wywołuje pierwsze masowe przejścia do Chin |
| 1997 | Korea Południowa uchwala ustawę o ochronie uciekinierów i wsparciu w osiedlaniu |
| 1999 | W Anseong otwarto Hanawon |
| 2004 | Amerykańska ustawa o prawach człowieka w Korei Północnej pozwala uchodźcom z Północy osiedlać się w Stanach Zjednoczonych |
| 2014 | Komisja Śledcza ONZ opisuje zbrodnie przeciwko ludzkości, opierając się w dużej mierze na świadectwach uciekinierów |
| 2020 | Korea Północna zamyka granice w czasie Covid-19; liczba przybyszów na Południe gwałtownie spada |
Czy uciekinierzy z Korei Północnej mogą mieszkać w USA, Wielkiej Brytanii lub gdzie indziej?
Tak, choć w znacznie mniejszej liczbie. Od uchwalenia amerykańskiej ustawy w 2004 roku niewielka liczba uchodźców z Korei Północnej osiedliła się w Stanach Zjednoczonych w ramach programu uchodźczego. Wielka Brytania ma jedną z najbardziej znanych społeczności w Europie, skupioną w New Malden w południowo-zachodnim Londynie, gdzie mieszkało już wielu Koreańczyków z Południa. Kanada i kilka krajów europejskich również przyjęły uciekinierów.
Jest jedna komplikacja: ponieważ Koreańczycy z Północy mogą ubiegać się o obywatelstwo południowokoreańskie, niektóre kraje odrzucały wnioski o azyl od osób, które wcześniej osiedliły się na Południu. Zasady różnią się w zależności od kraju, więc każdy, kto zgłębia ten temat, powinien sprawdzić urząd imigracyjny danego państwa oraz UNHCR.
Jak wspierać uciekinierów z Korei Północnej z zagranicy
Nie musisz mieszkać w Seulu, żeby pomóc, a najbardziej użyteczna pomoc bywa wcale nieefektowna.
- Wesprzyj sprawdzone organizacje. Liberty in North Korea (LiNK), założona w 2004 roku i działająca w USA, finansuje akcje ratunkowe i wsparcie w osiedlaniu. Zanim przekażesz pieniądze, sprawdź oficjalną stronę organizacji i jej raporty roczne.
- Udzielaj korepetycji online. Angielski to poważna bariera w dostępie do pracy i studiów w Korei Południowej. Teach North Korean Refugees (TNKR) w Seulu łączy uciekinierów z wolontariuszami, także w formie zdalnej; aktualne wymagania sprawdź na ich stronie.
- Kupuj i polecaj prace samych uciekinierów. Książki, wystąpienia i kanały tworzone przez uciekinierów płacą im bezpośrednio i oddają głos im samym.
- Pisz do swoich przedstawicieli. Przymusowe odsyłanie z Chin to kwestia polityczna, a rządy reagują na wyborców, którzy ją podnoszą.
- Ostrożnie z historiami. Nie rozpowszechniaj niezweryfikowanych szczegółów ucieczek, nazwisk ani zdjęć, a viralowe, dramatyczne doniesienia traktuj z taką samą ostrożnością jak każdą niepotwierdzoną informację.
Jeśli podróżujesz i interesuje cię sama granica, nasz przewodnik, czy można odwiedzić Koreę Północną, z 9 zasadami i realnym ryzykiem, opisuje wycieczki do DMZ z Seulu oraz to, co mogą, a czego nie mogą ci pokazać.
FAQ
Ilu uciekinierów z Korei Północnej mieszka w Korei Południowej?
Ministerstwo Zjednoczenia liczy ponad 30 000 przybyszów od początku prowadzenia rejestrów, w zdecydowanej większości od końca lat 90. Około 70 procent to kobiety. Oficjalna strona ministerstwa publikuje aktualne sumy i roczne liczby przybyszów.
Czy uciekinierzy z Korei Północnej dostają obywatelstwo południowokoreańskie?
Tak. Konstytucja Korei Południowej traktuje mieszkańców Północy jako swoich obywateli, więc po weryfikacji bezpieczeństwa i pobycie w Hanawon dostają pełne obywatelstwo, w tym numer rejestracyjny mieszkańca i prawo głosu. Osoby, które okażą się pochodzić z chińskiej mniejszości koreańskiej, a nie z Północy, nie kwalifikują się.
Czym jest Hanawon?
Hanawon (하나원) to rządowy ośrodek adaptacyjny prowadzony przez Ministerstwo Zjednoczenia, otwarty w 1999 roku w Anseong. Uciekinierzy spędzają tam 12 tygodni, ucząc się, jak działa południowokoreańskie społeczeństwo, od bankowości po szukanie pracy, i dostają opiekę zdrowotną oraz poradnictwo.
Dlaczego Koreańczycy z Północy nie przekraczają po prostu DMZ?
DMZ to jedna z najsilniej strzeżonych granic na świecie, z minami, ogrodzeniami i uzbrojonymi żołnierzami po obu stronach. Przejścia zdarzają się rzadko i dokonują ich głównie żołnierze. Dla cywilów granica północna z Chinami, choć ryzykowna, jest znacznie bardziej dostępna.
Czy uciekinierzy mogą kontaktować się z rodzinami w Korei Północnej?
Nie otwarcie. Niektórzy używają przemycanych chińskich telefonów komórkowych w pobliżu granicy i nieformalnych pośredników do wysyłania pieniędzy, co jest drogie i niebezpieczne dla krewnych. To jeden z powodów, dla których wielu uciekinierów unika publicznego ujawniania tożsamości.
Jak mogę pomóc uciekinierom z Korei Północnej?
Wspieraj sprawdzone organizacje, takie jak Liberty in North Korea, zgłoś się jako korepetytor angielskiego w grupach takich jak Teach North Korean Refugees i popieraj książki oraz kanały tworzone przez samych uciekinierów. Przede wszystkim szanuj ich prywatność.
Co przeczytać, obejrzeć i śledzić dalej
Zacznij od jednych wspomnień, The Girl with Seven Names albo The Aquariums of Pyongyang, a potem obejrzyj Beyond Utopia, żeby zobaczyć trasę ucieczki na prawdziwych nagraniach. Przeczytaj streszczenie raportu Komisji Śledczej ONZ z 2014 roku, by poznać szerszy obraz praw człowieka, oraz nasze wyjaśnienie, dlaczego rozejm z 1953 roku nigdy nie stał się pokojem, jeśli chcesz poznać historię podzielonej granicy. A jeśli chodzi o liczby, śledź roczne dane Ministerstwa Zjednoczenia: to najczytelniejszy sygnał, czy drogi ucieczki znów się otwierają, czy zamykają.
Podobne artykuły
Sources k-korea.blog · news.google.com
Ceny, godziny otwarcia i dostępność się zmieniają. Przed zakupem lub podróżą sprawdź oficjalną stronę.




![[our bank] Masikryong North Korea Ski Resort (12299601295)](https://k-korea.blog/wp-content/uploads/2026/11/kim-jong-un-daughter-skiing-photos-cover-3-768x403.jpg)

