12 min lezen
Heeft Noord-Korea internet? Voor de meeste van de 25 miljoen inwoners niet, alleen voor een kleine elite. Het hele land draait op één klein blok publieke IP-adressen, minder dan veel afzonderlijke bedrijven in het buitenland bezitten. Gewone Noord-Koreanen gebruiken Kwangmyong (광명), een gesloten nationaal intranet zonder verbinding met het open web. Echte toegang tot internet is voorbehouden aan een kleine, gescreende elite, staatshackers en sommige buitenlanders.
Het verschil tussen die twee netwerken bepaalt wat 25 miljoen mensen mogen weten. Het verklaart ook waarom het belangrijkste kanaal voor informatie van buiten helemaal niet online is. Het is een USB-stick die van hand tot hand gaat.
Kort samengevat
- De volledige publieke internetaanwezigheid van Noord-Korea past in één klein blok IPv4-adressen, minder dan een gemiddeld bedrijf in het buitenland vaak heeft.
- Kwangmyong is een landelijk intranet met e-mail, staatsnieuws en goedgekeurde databanken, zonder route naar Google, YouTube of buitenlands nieuws.
- Mobiele telefoons zijn in steden gewoon, maar Noord-Koreaanse simkaarten kunnen niet bellen of berichten sturen naar het buitenland, en de toestellen zijn gebouwd om niet-goedgekeurde bestanden te weigeren.
- Het meeste nieuws, de meeste films en K-drama’s van buiten komen nog steeds binnen op USB-sticks, SD-kaarten en dvd’s die over de Chinese grens worden gesmokkeld.
In dit artikel
- Heeft Noord-Korea internet, of alleen een intranet?
- Wat is Kwangmyong (광명), het Noord-Koreaanse intranet?
- Wie heeft in Noord-Korea toegang tot het echte internet?
- Hebben Noord-Koreanen een mobiele telefoon?
- Hoe komt informatie van buiten Noord-Korea binnen?
- Wat gebeurt er als Noord-Koreanen met buitenlandse media worden betrapt?
- Wat we weten en niet weten over het internet in Noord-Korea
- Kunnen buitenlanders internet gebruiken in Noord-Korea?
- FAQ
- Waar je de komende tijd op moet letten bij het internet van Noord-Korea
- Gerelateerde artikelen
Heeft Noord-Korea internet, of alleen een intranet?
Beide, en ze worden bewust gescheiden gehouden. Zie het als twee aparte leidingen. De ene is een dunne lijn naar het wereldwijde internet, geleid via China en sinds 2017 ook via Rusland. De andere is een binnenlands netwerk dat van binnenuit op internet lijkt (websites, browsers, e-mail), maar alleen verbonden is met servers in Noord-Korea zelf.
De dunne wereldwijde leiding is wat onderzoekers van buitenaf kunnen meten. Ze loopt via één klein blok IPv4-adressen, zo klein dat netwerkmonitors buiten het land de volledige publieke aanwezigheid van Noord-Korea in één oogopslag kunnen volgen. Ter vergelijking: Zuid-Korea, waarvan we het breedband uitleggen in waarom Koreaans internet zo snel is, behoort tot de best verbonden landen ter wereld. Twee landen op hetzelfde schiereiland staan aan de uiteinden van de schaal.
Het binnenlandse netwerk is wat burgers te zien krijgen. Hun computers zijn helemaal niet gekoppeld aan de buitenwereld, dus er bestaat geen vpn-truc of verborgen instelling die dat openzet. De scheiding is fysiek en administratief, niet alleen een softwarefilter.
Waarom beperkt Noord-Korea het internet?
De staat ziet controle over informatie als kernonderdeel van zijn bestuur. De officiële ideologie presenteert het leiderschap van de familie Kim, dat we beschrijven in hoe 3 leiders de macht doorgaven, als de bron van het succes van de natie. Ongecontroleerde toegang tot Zuid-Koreaanse media, buitenlands nieuws en open berichtendiensten zou mensen dat verhaal laten vergelijken met berichten van buiten. Met een gesloten intranet kan de regering moderne hulpmiddelen aanbieden zonder die blootstelling.
Wat is Kwangmyong (광명), het Noord-Koreaanse intranet?
Kwangmyong betekent “helder licht”. Het is een landelijk netwerk dat rond de eeuwwisseling in gebruik werd genomen, onder beheer van staatsinstellingen, en het komt het dichtst bij wat de meeste Noord-Koreanen als web kennen.
Wat staat er op Kwangmyong?
Verslagen van overlopers en onderzoekers die het netwerk hebben bestudeerd, beschrijven een vrij smal aanbod:
- Staatsmedia, waaronder KCNA (het Korean Central News Agency, de officiële nieuwsdienst) en Rodong Sinmun, de krant van de regerende partij.
- Overheids- en instellingssites, van ministeries tot universiteiten en fabrieken.
- Bibliotheek- en onderzoeksmateriaal, waaronder wetenschappelijke en technische documenten, deels vertaald of samengevat uit buitenlandse bronnen na screening.
- Interne e-mail en berichten die binnen het netwerk blijven.
Buitenlands materiaal komt er wel op, maar gefilterd. Ingenieurs en wetenschappers kunnen technische artikelen aanvragen die na controle van het wereldwijde internet zijn gehaald en op Kwangmyong zijn gezet. Wat ontbreekt is alles waarmee gebruikers rechtstreeks buitenlandse bronnen kunnen raadplegen of met mensen in het buitenland kunnen praten.
Wie gebruikt Kwangmyong, en waar?
Toegang loopt meestal via instellingen: universiteiten, onderzoekscentra, werkplekken, bibliotheken zoals het Grand People’s Study House in Pyongyang en computerzalen. Thuisverbindingen bestaan, maar ze zijn gebonden aan registratie en komen veel vaker voor in Pyongyang dan in de provincies. Stroomtekorten buiten de hoofdstad beperken het gebruik verder, dus wat een gebruiker in de provincie van Kwangmyong meemaakt, kan sterk afwijken van de ervaring van een student in Pyongyang.

Wie heeft in Noord-Korea toegang tot het echte internet?
Een klein aantal mensen, ieder voor een afgebakende taak. Schattingen van het precieze aantal lopen uiteen en zijn niet onafhankelijk te controleren, maar onderzoekers zijn het erover eens dat het om een minuscuul deel van de bevolking gaat. Dit zijn de groepen die meestal worden genoemd:
| Groep | Netwerk dat ze gebruiken | Wat ze kunnen bereiken | Hoe het wordt gecontroleerd |
|---|---|---|---|
| Gewone burgers | Kwangmyong-intranet, binnenlands mobiel netwerk | Staatsmedia, goedgekeurde sites, interne e-mail | Geen route naar het wereldwijde internet; geregistreerde apparaten |
| Hoge ambtenaren en vertrouwde elite | Wereldwijd internet, beperkt | Buitenlandse sites die voor hun werk relevant zijn | Screening, toezicht, toegang gekoppeld aan functie |
| Geselecteerde onderzoekers en studenten | Begeleide toegang tot het wereldwijde internet | Technische en wetenschappelijke bronnen | Bewaakte ruimtes, logging, vastgesteld doel |
| Cyberunits van de staat | Wereldwijd internet, vaak vanuit het buitenland | Doelwitten overal ter wereld | Aangestuurd door de staat voor inkomsten en inlichtingen |
| Buitenlandse diplomaten, hulpverleners, sommige bezoekers | Aparte netwerken voor buitenlanders | Wereldwijd internet, regels veranderen in de loop der tijd | Gescheiden gehouden van lokale gebruikers |
Gebruiken Noord-Koreaanse hackers internet?
Ja, en ze behoren tot de actiefste gebruikers die het land heeft. Door de staat gesteunde hackersgroepen zijn breed gedocumenteerd door overheden en beveiligingsbedrijven, en een groot deel van hun werk draait om geld. Volgens Reuters zegt de FBI dat Noord-Koreaanse hackers meer dan 400 miljoen dollar hebben gestolen met videobeelden, door zich op videogesprekken voor te doen als vertrouwde contacten. DW meldde dezelfde FBI-zaak als het verstoren van een crypto-oplichting van 400 miljoen dollar door de VS. Noord-Korea heeft steeds ontkend betrokken te zijn bij cyberaanvallen die aan het land worden toegeschreven.
Het is een paradox. Een land dat zijn eigen bevolking offline houdt, voert enkele van de meest capabele hackoperaties ter wereld uit, vermoedelijk vaak via infrastructuur buiten Noord-Korea en niet via die dunne binnenlandse leiding.
Wat is het .kp-domein?
.kp is het landcodedomein van Noord-Korea, zoals .uk of .kr. In 2016 liet een verkeerd ingestelde server buitenstaanders kort de volledige lijst met .kp-domeinen zien. Die telde maar zo’n 28 sites, vooral staatsmedia, toerisme en overheidsportalen. Die ene blik toonde hoe klein het naar buiten gerichte internet werkelijk is.
Hebben Noord-Koreanen een mobiele telefoon?
Ja, veel, vooral in steden. Mobiele dienstverlening kwam op gang na Koryolink (고려링크), een joint venture met het Egyptische Orascom, dat in 2008 een 3G-netwerk lanceerde. Later kwam er een tweede binnenlandse aanbieder. Smartphones onder lokale merknamen zoals Arirang en Pyongyang zijn gewoon bij mensen die ze kunnen betalen.
Wat deze telefoons niet kunnen, doet er meer toe dan wat ze wel kunnen. Noord-Koreaanse simkaarten kunnen niet internationaal bellen of berichten naar het buitenland sturen. Er is geen toegang tot het wereldwijde internet, geen buitenlandse appstores en geen buitenlandse berichtenapps. Gebruikers krijgen binnenlandse gesprekken en sms’jes en, bij sommige abonnementen, toegang tot goedgekeurde intranetdiensten, games, woordenboeken en door de staat goedgekeurde apps.
Hoe worden Noord-Koreaanse telefoons gecontroleerd?
Onderzoekers die gesmokkelde toestellen hebben bekeken, melden dat de software is gebouwd voor controle. Telefoons zouden bestanden controleren op een digitale handtekening van de staat en weigeren media te openen die niet zijn goedgekeurd. Sommige houden activiteit bij, zoals schermafbeeldingen of browsergeschiedenis, die inspecteurs kunnen nakijken. Dezelfde gedachte loopt door Red Star OS (붉은별), het op Linux gebaseerde besturingssysteem van het land. Beveiligingsonderzoekers die het uit elkaar haalden, vonden dat het bestanden zo markeert dat ze terug te voeren zijn op het toestel waar ze vandaan komen.
In de praktijk betekent dit dat een telefoon geen privéapparaat is. Het is een geregistreerd hulpmiddel dat op elk moment kan worden gecontroleerd, en Noord-Koreanen gebruiken het doorgaans met dat besef.
Hoe komt informatie van buiten Noord-Korea binnen?
Vooral offline. Omdat de netwerken hermetisch zijn afgesloten, reist buitenlandse inhoud fysiek, meestal over de lange landgrens met China, waar al tientallen jaren handel plaatsvindt, zowel legaal als informeel.
- USB-sticks en microSD-kaarten. Klein, goedkoop en makkelijk te verbergen. Eén kaartje past een compleet seizoen van een Zuid-Koreaanse dramaserie, een film en muziek. MicroSD-kaarten kunnen worden ingeslikt of doormidden gebroken als er een controle dreigt, en daarom zijn ze zo populair.
- Dvd’s en eerder VCD’s. Het oudere formaat is er nog, maar riskanter, omdat een schijf bij een plotselinge stroomuitval in de speler kan blijven steken en wordt gevonden als inspecteurs langskomen.
- Notel-spelers (노트텔). Kleine, in China gemaakte draagbare mediaspelers met USB- en SD-sleuven en een tv-uitgang. Ze werden een vast onderdeel van veel huishoudens, omdat ze gesmokkelde bestanden kunnen afspelen zonder sporen achter te laten op een geregistreerde computer.
- Radio. Legale radio’s worden verkocht met vaste afstemming op staatszenders, maar aangepaste en gesmokkelde toestellen kunnen uitzendingen opvangen die vanuit Zuid-Korea en door internationale zenders op het noorden zijn gericht.
- Chinese mobiele telefoons bij de grens. In grensplaatsen kunnen gesmokkelde Chinese telefoons soms Chinese netwerken oppikken, waardoor mensen familie in het buitenland kunnen bellen, vaak overlopers die geld naar huis sturen. Dit is een van de gevaarlijkste activiteiten en wordt actief opgespoord.
Een groot deel van deze handel loopt via de jangmadang (장마당), de informele markten die na de hongersnood van de jaren negentig zijn ontstaan. Media verplaatsen zich zoals elke smokkelwaar: via handelaren, familieleden en vertrouwde vrienden. Overlopers, van wie we de vluchtroutes beschrijven in hoe 30.000+ Noord-Koreaanse overlopers wegkwamen en opnieuw begonnen, noemen Zuid-Koreaanse dramaseries vaak als hun eerste echte beeld van het leven buiten het land.
Wat gebeurt er als Noord-Koreanen met buitenlandse media worden betrapt?
De straffen kunnen zwaar zijn en zijn zwaarder geworden. Inspectieteams, vaak aangeduid als Group 109 (109상무), voeren al lang steekproefcontroles uit bij woningen, telefoons en mediaspelers. Getuigenissen van overlopers en mensenrechtengroepen beschrijven huiszoekingen die zijn getimed op stroomuitval, zodat een schijf in de speler vastzit.
In 2020 voerde het land een wet in die meestal wordt vertaald als de Reactionary Ideology and Culture Rejection Act. Volgens mensenrechtenorganisaties staan daarin zware gevangenisstraffen voor het kijken naar of verspreiden van Zuid-Koreaanse media, en nog zwaardere straffen voor verspreiding. Buitenstaande groepen hebben ook gevallen gedocumenteerd waarin mensen werden gestraft voor het nadoen van Zuid-Koreaanse spraak of straattaal. Omdat onafhankelijke verificatie in Noord-Korea vrijwel onmogelijk is, zijn concrete straffen in individuele gevallen moeilijk te bevestigen, dus behandel elke losse anekdote met zorg.
Waarom nemen mensen toch het risico?
Vooral uit nieuwsgierigheid en voor vermaak. Overlopers beschrijven Zuid-Koreaanse dramaseries als spannender dan de staatstelevisie, en de details van het gewone leven daarin (eten, kleren, appartementen) spreken stilletjes tegen wat hun is geleerd. Omkoping speelt ook een rol: inspecteurs zijn soms om te kopen, dus het werkelijke risico hangt net zo goed af van geld en contacten als van de wet.

Wat we weten en niet weten over het internet in Noord-Korea
Wat we weten
- De publieke internetaanwezigheid van Noord-Korea beperkt zich tot een klein adresblok en een handvol .kp-sites, zoals metingen van buitenaf en de domeinlijst uit 2016 lieten zien.
- Gewone burgers zijn beperkt tot Kwangmyong en een binnenlands mobiel netwerk zonder internationaal bellen of browsen.
- Hackeroperaties van de staat gebruiken het wereldwijde internet uitgebreid. De FBI-zaak die Reuters en DW meldden, is een recent voorbeeld.
- Gesmokkelde opslagmedia blijven het belangrijkste kanaal voor media van buiten, volgens overlopers en onderzoekers.
Wat we niet weten
- Hoeveel mensen echte internettoegang hebben. De cijfers die circuleren zijn schattingen en niet te controleren.
- Hoe nauw individuele telefoons en computers dag in dag uit worden gevolgd, buiten wat onderzoekers vinden op gesmokkelde toestellen.
- In hoeverre de wet van 2020 en de strengere controles de stroom buitenlandse media hebben verminderd, in plaats van die verder ondergronds te duwen.
Tijdlijn: belangrijke momenten in het internet van Noord-Korea
| Wanneer | Gebeurtenis |
|---|---|
| Rond 2000 | Het Kwangmyong-intranet gaat in gebruik als gesloten nationaal netwerk |
| 2008 | Koryolink, een joint venture met het Egyptische Orascom, start 3G-mobiele dienstverlening |
| 2013 | Buitenlandse bezoekers krijgen kortstondig 3G-mobiele data op een apart netwerk voor buitenlanders |
| 2014 | De internetverbinding van Noord-Korea valt enkele uren uit, een storing die breed werd gemeld door monitoringbedrijven |
| 2016 | Een verkeerd ingestelde server legt de volledige lijst van zo’n 28 .kp-domeinen bloot |
| 2017 | Een tweede internationale verbinding via Rusland komt online naast de route via China |
| 2020 | Een wet die de straffen voor het consumeren van Zuid-Koreaanse media sterk verhoogt, wordt aangenomen |
Kunnen buitenlanders internet gebruiken in Noord-Korea?
Soms, op aparte netwerken die van lokalen zijn gescheiden. Diplomaten, hulpverleners en buitenlanders die er wonen hebben toegang gehad via ambassades, kantoren en speciale diensten. Toeristen zijn een ander verhaal: de regels voor bezoekers zijn meerdere keren veranderd, en in sommige periodes waren betaalde verbindingen in hotels of via simkaarten voor buitenlanders mogelijk, in andere niet.
Als je overweegt te gaan, behandelt onze gids kun je Noord-Korea bezoeken reizen, regels en risico’s. Vraag voor actuele informatie over verbindingen rechtstreeks aan je erkende reisorganisator en bekijk het reisadvies van je eigen overheid, want veel landen waarschuwen tegen reizen daarheen of beperken die. Ga er niet van uit dat je telefoon werkt en neem geen media of bestanden mee die je niet wilt laten inspecteren.
Kunnen mensen buiten Noord-Korea Noord-Koreaanse websites bezoeken?
Sommige wel. Een paar staatssites op .kp-domeinen, zoals officiële nieuws- en toerismeportalen, zijn vanuit het buitenland bereikbaar, al zijn ze vaak traag of offline. Let op: sommige overheden beperken de toegang tot Noord-Koreaanse staatswebsites of sociale media, en Zuid-Korea blokkeert er veel op grond van zijn eigen veiligheidswetten. Check de regels van je eigen land voordat je gaat zoeken.
FAQ
Heeft Noord-Korea wifi?
Wifi bestaat, maar voor gewone gebruikers verbindt het met binnenlandse netwerken en niet met het wereldwijde internet. Hotels en kantoren voor buitenlanders hebben op verschillende momenten verbindingen aangeboden. Een wifisymbool op een Noord-Koreaanse telefoon betekent niet dat je bij Google of YouTube kunt.
Kunnen Noord-Koreanen Google, YouTube of Facebook gebruiken?
Nee, gewone burgers niet. Deze diensten staan op het wereldwijde internet, dat is afgesneden van Kwangmyong en van binnenlandse telefoons. Alleen het kleine aantal mensen met toegestane wereldwijde toegang kan erbij, en die toegang wordt gevolgd.
Is Kwangmyong gratis?
Toegang loopt over het algemeen via instellingen zoals scholen, bibliotheken en werkplekken, en wordt niet verkocht als een breedbandabonnement voor thuis. Thuis- en mobiele toegang gaan gepaard met registratie en kosten die verschillen, en onderzoekers van buitenaf kunnen de huidige tarieven niet controleren. Duidelijk is wel dat de inhoud hoe dan ook door de staat is goedgekeurd.
Kunnen Noord-Koreanen mensen buiten het land bellen?
Niet met binnenlandse telefoons, die internationale gesprekken blokkeren. Sommige mensen bij de Chinese grens gebruiken gesmokkelde Chinese telefoons op Chinese netwerken om familie in het buitenland te bereiken. Dat is illegaal en wordt nauwlettend opgespoord. Officieel internationaal bellen kan alleen via goedgekeurde kanalen.
Hoe komen K-drama’s Noord-Korea binnen?
Meestal op USB-sticks, microSD-kaarten en dvd’s die over de Chinese grens worden gesmokkeld en via informele markten worden verkocht of geruild. Mensen kijken ze op notel-spelers of computers. Wie wordt betrapt, kan zwaar worden gestraft onder wetten die gericht zijn op Zuid-Koreaanse media.
Is het internet van Noord-Korea ooit helemaal uitgevallen?
Ja. De beperkte internationale verbindingen zijn meerdere keren offline gegaan, waaronder een breed gemelde storing in 2014. Omdat het land op zo weinig routes leunt, kan één storing of aanval de wereldwijde verbinding doorsnijden, al blijft Kwangmyong binnen het land gewoon draaien.
Waar je de komende tijd op moet letten bij het internet van Noord-Korea
Drie signalen zeggen het meest. Kijk ten eerste naar netwerkmonitors buiten het land voor veranderingen in het adresblok of de internationale routes van Noord-Korea, want elke nieuwe verbinding met China of Rusland verschijnt daar eerder dan in officieel nieuws. Volg ten tweede getuigenissen van overlopers en rapporten van mensenrechtengroepen over gesmokkelde media, het beste venster op de vraag of de repressie werkt. Houd ten derde rapporten van de FBI, de VN en beveiligingsbedrijven over Noord-Koreaanse cyberoperaties in de gaten, het duidelijkste bewijs van hoe de staat zelf gebruikmaakt van het internet dat hij zijn bevolking ontzegt.
Voor de menselijke kant zijn de eigen verhalen van overlopers het beste beginpunt. Ook Noord-Koreaanse staatsmedia zijn het lezen waard, zolang je ze behandelt als officiële beweringen en niet als geverifieerde feiten.
Gerelateerde artikelen
Sources k-korea.blog · news.google.com
Prijzen, openingstijden en beschikbaarheid veranderen. Kijk op de officiële pagina voordat je iets koopt of op reis gaat.




![[our bank] Masikryong North Korea Ski Resort (12299601295)](https://k-korea.blog/wp-content/uploads/2026/11/kim-jong-un-daughter-skiing-photos-cover-3-768x403.jpg)

