سئول، همین حالا

تحلیل فیلم انگل (Parasite): پله‌ها، بو و پایان فیلم

16 دقیقه مطالعه

تحلیل فیلم انگل: فیلم سال 2019 بونگ جون‌هو (기생충، Gisaengchung) درباره‌ی خانواده‌ای فقیر است که با نقشه و دروغ راهش را به خانه‌ی یک خانواده‌ی ثروتمند باز می‌کند، و پایانش می‌گوید کار و تلاش تنها این فاصله را پر نمی‌کند. هشدار اسپویلر: این مقاله همه‌ی پیچ‌های داستان را لو می‌دهد، از پناهگاه و جشن تولد تا نامه‌ی آخر کی‌وو. اگر فیلم را ندیده‌اید، اول ببینید.

انگل بیرون از کره هم اهمیت دارد، چون در فوریه‌ی 2020 اولین فیلم غیرانگلیسی‌زبانی شد که اسکار بهترین فیلم را برد. نمادهایش در هر کشوری که بحران مسکن دارد کار می‌کند، یعنی تقریباً همه‌جا.

نکات کلیدی

  • انگل در سال 2020 چهار اسکار گرفت: بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه‌ی اصلی و بهترین فیلم بین‌المللی.
  • کیم‌ها در «بانجیها» (반지하) زندگی می‌کنند، یعنی واحد نیمه‌زیرزمینی که نیمی از آن زیر سطح خیابان است. این نوع مسکن در سئول واقعی و رایج است.
  • هر رفت‌وآمد میان دو خانه رو به پایین است: پله‌های فیلم نقشه‌ی عمودی طبقات اجتماعی‌اند.
  • نمای آخر به بانجیها برمی‌گردد و نشان می‌دهد نقشه‌ی کی‌وو برای خریدن آن خانه فقط یک خیال است.
عنوان کره‌ای
기생충 (Gisaengchung، به معنای تحت‌اللفظی «کرم انگلی»)
سال
2019
ژانر
کمدی سیاه، تریلر، هجو اجتماعی
کارگردان
بونگ جون‌هو (با همکاری هان جین‌وون در نگارش فیلمنامه)
کجا ببینیم
دسترسی در هر کشور فرق می‌کند؛ سرویس‌های پخش خودتان یا JustWatch را بررسی کنید

تحلیل فیلم انگل: خلاصه‌ی کوتاه

دو خانواده، یک خانه. کیم‌ها (پدر کی‌تک، مادر چونگ‌سوک، پسر کی‌وو و دختر کی‌جونگ) در یک نیمه‌زیرزمین نمناک جعبه‌ی پیتزا تا می‌کنند تا پولی دربیاورند. پارک‌ها (دونگ‌ایک، مدیر شرکت فناوری، همسرش ین‌کیو، دخترِ نوجوان دا‌هه و پسر کوچک دا‌سونگ) بالای تپه در خانه‌ای زندگی می‌کنند که یک معمار طراحی کرده است.

کیم‌ها یکی‌یکی کارکنان پارک‌ها را کنار می‌زنند و وانمود می‌کنند غریبه‌اند و هیچ ارتباطی با هم ندارند. بعد طوفان باران نشان می‌دهد خانواده‌ی فقیر دیگری از قبل در خانه پنهان بوده، در پناهگاهی که پارک‌ها خبر ندارند وجود دارد. دو خانواده‌ی فرودست به جان هم می‌افتند، نه به جان ثروتمندان، و خشونت در جشن تولد باغ به اوج می‌رسد.

حرف بونگ ساختاری است. در فیلم هیچ‌کس شخصیت منفیِ کاریکاتوری نیست. پارک‌ها مؤدب‌اند و حتی مهربان. تراژدی از نظامی می‌آید که در آن فقرا سر یک جای تنگ با هم رقابت می‌کنند و ثروتمندان به‌سختی متوجه‌شان می‌شوند، مگر برای بوی‌شان.

بازیگران انگل: چه کسی نقش چه کسی را بازی می‌کند؟

  • سونگ کانگ‌هو (Song Kang-ho) در نقش کیم کی‌تک، پدر خانواده
  • چوی وو‌شیک (Choi Woo-shik) در نقش کیم کی‌وو، پسری که نقشه را شروع می‌کند
  • پارک سو‌دام (Park So-dam) در نقش کیم کی‌جونگ، دخترِ خانواده که خودش را «جسیکا» معرفی می‌کند
  • جانگ هه‌جین (Jang Hye-jin) در نقش چونگ‌سوک، مادر
  • لی سون‌کیون (Lee Sun-kyun) و چو یئو‌جئونگ (Cho Yeo-jeong) در نقش آقا و خانم پارک
  • لی جونگ‌اون (Lee Jung-eun) در نقش مون‌گوانگ، خدمتکار اصلی خانه، و پارک میونگ‌هون (Park Myung-hoon) در نقش همسرش گئون‌سه

کیم‌ها چطور قدم‌به‌قدم خانه‌ی پارک‌ها را تصاحب می‌کنند؟

این نقشه یک ساعت اول فیلم را پر می‌کند و شبیه کمدی سرقت پیش می‌رود. هر قدم یک دروغ کوچک است که کارگری بی‌گناه را بیرون می‌اندازد. ببینید کیم‌ها چقدر زود دیگر احساس گناه نمی‌کنند.

مرحله عضو خانواده‌ی کیم هویت جعلی چه کسی کنار زده می‌شود و چطور
1 کی‌وو «کوین»، معلم خصوصی انگلیسی دا‌هه فعلاً کسی نه: دوست دانشگاهی‌اش مین‌هیوک این کار را به او می‌سپارد و یک سنگ «سوسوک» هم هدیه می‌دهد
2 کی‌جونگ «جسیکا»، هنردرمانگری با تحصیلات ایلینوی کسی نه: او با روان‌شناسی عامه‌پسندِ اینترنتی برای دا‌سونگ شغلی از خودش می‌سازد
3 کی‌تک راننده‌ی خصوصی باتجربه راننده‌ی پارک‌ها، که با لباس زیری که کی‌جونگ در ماشین جا می‌گذارد متهم می‌شود
4 چونگ‌سوک خدمتکاری از یک آژانس معتبر مون‌گوانگ، که با کرک هلو (او آلرژی دارد) تحریک می‌شود و بعد متهم به سل می‌شود

کیم‌ها در این کار خوب‌اند، و همین هم شوخی فیلم است و هم نیشش. کی‌جونگ مدارک جعل می‌کند. کی‌وو آدم‌ها را خوب می‌خواند. کی‌تک نرم و روان رانندگی می‌کند.

این‌ها مهارت‌های واقعی‌اند که بازار کار هیچ‌وقت برایشان پولی نداده است. بونگ می‌گذارد طرف آن‌ها را بگیرید، بعد وادارتان می‌کند ببینید این طرفداری چه بهایی برای دو کارگر دیگر داشته است.

«آهنگ جسیکا» (کی‌جونگ که سابقه‌ی جعلی‌اش را با آهنگ فولکلور کره‌ای «دوکدو سرزمین ماست» تمرین می‌کند) از نقل‌قول‌شده‌ترین لحظه‌های فیلم در کره شد. خنده‌دار است چون تکلیف‌شب است. طبقه‌ی جعلی هم درس خواندن می‌خواهد.

کوچه‌ای باریک در یک محله‌ی مسکونی سئول با خانه‌های آجری کوتاه و پنجره‌های زیرزمین هم‌سطح خیابان
عکس: Bong Joon-ho at Parasite Q&A Telluride Film Festival 2019 2 از Jennifer 8. Lee، CC BY-SA 4.0

بانجیها چیست و چرا کیم‌ها در آن زندگی می‌کنند؟

بانجیها (반지하، «نیمه‌زیرزمینی») واحدی نیمه‌زیرزمینی است که پنجره‌اش هم‌سطح پیاده‌رو قرار دارد. از داخل، کیم‌ها پا می‌بینند، مست‌هایی که ادرار می‌کنند و ماشین سم‌پاشی که خیابان را مه‌آلود می‌کند. آنتن موبایل‌شان فقط وقتی کار می‌کند که کنار توالت خم شوند، توالتی که روی سکویی بالا و نزدیک سقف است.

این واحدها واقعی‌اند. بسیاری‌شان در دهه‌هایی زیر ساختمان‌های کم‌ارتفاع ساخته شدند که تنش نظامی میان دو کره برقرار بود و انتظار می‌رفت زیرزمین‌ها در صورت لزوم پناهگاه هم باشند. بعدها مالک‌ها آن‌ها را به‌عنوان مسکن ارزان اجاره دادند. (برای اینکه چرا شبه‌جزیره‌ی کره هنوز در حالت آماده‌باش جنگی مانده، توضیح ما را درباره‌ی اینکه چرا آتش‌بس 1953 هرگز به صلح تبدیل نشد بخوانید.) بونگ در مصاحبه‌ها گفته که در جوانی نزدیک چنین مسکنی زندگی می‌کرده، و جزئیات دکور هم همین را می‌گویند: کپک، کاشی‌های ناهمرنگ، وای‌فای قرضی از همسایه‌ها.

آیا بانجیها هنوز در سئول مشکل است؟

بله. در سیل ماه اوت 2022، ساکنان خانه‌های نیمه‌زیرزمینی سئول با هجوم آب غرق شدند و شهر اعلام کرد قصد دارد بانجیها را به‌تدریج از فهرست مسکن حذف کند. صحنه‌ی سیل انگل که سال‌ها زودتر فیلم‌برداری شده بود، ناگهان شبیه گزارش خبری شد. برای دانستن وضعیت فعلی این سیاست، سایت رسمی دولت شهری سئول (Seoul Metropolitan Government) را ببینید.

چرا خانه‌ی پارک‌ها شخصیت اصلی فیلم است؟

خانه‌ی پارک‌ها برای فیلم به‌صورت دکور ساخته شد. در داستان، معماری مشهور و خیالی به نام نام‌گونگ هیون‌جا آن را طراحی کرده و پیش از فروش به پارک‌ها خودش در آن زندگی می‌کرده. مون‌گوانگ همراه خانه آمد، و رازهایش هم.

به چیدمانش نگاه کنید. اتاق نشیمن دیواری شیشه‌ای رو به چمن است، قابی برای زندگی پارک‌ها که باغ را به پرده‌ی سینما تبدیل می‌کند. هر چه روی زمین است باز، آرام و روشن است. هر چه زیر آن است پنهان.

پارک‌ها از خانه استفاده می‌کنند بی‌آنکه بشناسندش. از پناهگاهی که معمار در برابر حمله‌ی کره‌ی شمالی یا طلبکاران ساخته خبر ندارند، و نمی‌دانند مردی به نام گئون‌سه بیش از چهار سال است آن پایین زندگی می‌کند و باقی‌مانده‌ی غذای آن‌ها را می‌خورد.

پناهگاه در انگل چه معنایی دارد؟

پناهگاه طبقه‌ی زیر طبقه است. کیم‌ها فکر می‌کنند ته ماجرا هستند، بعد کشف می‌کنند کسی پایین‌تر از آن‌هاست. برای همین جنگ کیم‌ها و خانواده‌ی مون‌گوانگ این‌قدر وحشیانه است: دو خانواده در سلسله‌مراتبی گیر افتاده‌اند که مجبورشان می‌کند سر یک شغل، یک زیرزمین و یک پناهگاه با هم بجنگند.

گئون‌سه هشداری هم درباره‌ی پذیرفتن وضع موجود است. با کد مورس و ضربه‌زدن به کلیدهای برق از آقای پارک تشکر می‌کند و برای مردی که نمی‌داند او وجود دارد، مدام «احترام!» می‌گوید. او دیگر نمی‌خواهد بیرون بیاید. کی‌تک هم سر از همان‌جا درمی‌آورد.

پله‌ها در انگل چه معنایی دارند؟

پله‌ها را بشمارید، تز فیلم را دارید. برای رسیدن به خانه‌ی پارک‌ها، کیم‌ها از خیابانی پرشیب بالا می‌روند و بعد وارد باغ می‌شوند. برای برگشتن به خانه، پایین می‌روند و پایین و پایین.

صحنه‌ی کلیدی بعد از فرار کیم‌ها از نشیمن پارک‌ها در طوفان می‌آید. زیر باران از پله‌های بلند پایین می‌دوند، از زیرگذرها رد می‌شوند و از خیابان‌هایی که به رودخانه تبدیل شده‌اند.

بارانی که از دیوار شیشه‌ای پارک‌ها رمانتیک به نظر می‌رسید، در بانجیها فاضلاب می‌شود. کی‌جونگ روی توالتِ سرریز می‌نشیند و سیگار می‌کشد، چون کار دیگری از دستش برنمی‌آید. آب پایین می‌رود چون فقر به معنای واقعی کلمه در سراشیبی است.

بونگ همه‌جا از فضای عمودی استفاده می‌کند:

  • پله‌های زیرزمین خانه‌ی پارک‌ها به انباری می‌رسند و از آنجا پایین‌تر به پناهگاه.
  • چونگ‌سوک مون‌گوانگ را از همان پله‌ها پایین می‌اندازد، سقوطی که بعدها کشنده از آب درمی‌آید.
  • کی‌وو سنگ سوسوک را برای کشتن گئون‌سه به پناهگاه می‌برد و خودش با آن ضربه می‌خورد.

بسیاری از پله‌های خیابانی در محله‌های واقعی سئول فیلم‌برداری شدند. پله‌ای نزدیک تونل جاهامون در بوآم‌دونگ و مغازه‌ای کوچک در آهیون‌دونگ بعد از اسکار به مقصد طرفداران تبدیل شد. اگر قصد دیدنشان را دارید، راهنمای ما درباره‌ی لوکیشن‌های فیلم‌برداری در سئول مسیری برای این محله‌ها دارد، و سایت رسمی Visit Seoul تورهای پیاده‌روی موضوعی فعلی را فهرست می‌کند. این‌ها خیابان‌های مسکونی‌اند، پس سروصدا نکنید.

بو در انگل چه معنایی دارد؟

بو تنها چیزی است که کیم‌ها نمی‌توانند جعل کنند. اسم، لباس و رزومه را می‌شود عوض کرد. دا‌سونگ اولین کسی است که متوجه می‌شود: همه‌ی کارکنان جدید بوی یکسانی دارند. بعدتر، کی‌تک زیر میز نشیمن مخفی شده و می‌شنود که آقای پارک بوی کسانی را که سوار مترو می‌شوند توصیف می‌کند: مثل turp کهنه یا پارچه‌ی جوشانده.

بو طبقه‌ای است که در بدنتان حمل می‌کنید. از رطوبت می‌آید، از زیرزمین، از نبودن خشک‌کن لباس، از رفت‌وآمد روزانه.

آقای پارک وقتی این را می‌گوید بی‌رحم نیست. فقط به شکلی صادق است که به کی‌تک می‌فهماند خطی که او «هرگز از آن رد نمی‌شود»، همان خط میان آن‌هاست. آقای پارک پیش‌تر در فیلم از کارمندانی تعریف می‌کند که «از خط رد نمی‌شوند».

برای همین اوج فیلم بر سر یک بینی می‌چرخد. وقتی آقای پارک کلید ماشین را از زیر جسد گئون‌سه برمی‌دارد و از بو آشکارا چهره درهم می‌کشد، کی‌تک همان انزجار را متوجه خودش می‌بیند. این آخرین قطره در شبی پر از قطره است.

پایان فیلم انگل: جشن، چاقو و نامه

روز بعد از سیل، ین‌کیو برای تولد دا‌سونگ جشن باغ می‌گیرد. از کی‌تک و آقای پارک می‌خواهد «حمله»ی نمایشی‌ای با لباس سرخ‌پوستی اجرا کنند، بازی‌ای ساخته‌شده حول علاقه‌ی دا‌سونگ.

کی‌تک شب را در پناهگاه ورزشگاهی همراه دیگر سیل‌زده‌ها خوابیده است. پارک‌ها از آسمان صافی که باران برایشان گذاشته شادند.

گئون‌سه از پناهگاه بالا می‌آید، در حالی که فهمیده همسرش مرده است. با سنگ به کی‌وو حمله می‌کند و بعد جلوی مهمان‌ها کی‌جونگ را با چاقوی آشپزخانه می‌زند. چونگ‌سوک او را با سیخ کباب می‌کشد (او زمانی مدال‌آور پرتاب چکش بوده، چیزی که اوایل فیلم زمینه‌اش چیده شده). دا‌سونگ که در تولد قبلی گئون‌سه را مثل «روح» دیده بود، بیهوش می‌شود.

چرا کی‌تک آقای پارک را با چاقو می‌زند؟

آقای پارک برای بردن پسرش به بیمارستان کلید ماشین را لازم دارد. کلید زیر جسد گئون‌سه است.

او دستش را دراز می‌کند و همزمان بینی‌اش را می‌گیرد. کی‌تک، هنوز با کلاه‌خود سرخ‌پوستی، در حالی که دخترش روی چمن در حال جان دادن است، او را با چاقو می‌زند.

نقشه‌ای در کار نبود و انقلابی هم نیست. بونگ آن را فروپاشی ناگهانی مردی نشان می‌دهد که بارها و بارها به او گفته‌اند بو می‌دهد. کی‌تک پیش‌تر در ورزشگاه به پسرش می‌گوید تنها نقشه‌ای که هرگز شکست نمی‌خورد، نقشه نداشتن است. چاقو زدن همان شکل بی‌نقشه بودن است.

کی‌تک در پایان به کجا می‌رود؟

در پناهگاه ناپدید می‌شود. پلیس دنبالش می‌گردد اما کسی نمی‌داند پناهگاهی وجود دارد. خانواده‌ای جدید، خارجی، خانه را می‌خرد.

کی‌وو که از جراحی مغز در حال بهبود است، از تپه‌ای نزدیک نگاه می‌کند و چراغ بیرون را می‌بیند که چشمک می‌زند. کد مورس است، که او در پیشاهنگی یاد گرفته. پدرش زنده است، زیر زمین، و نامه‌هایی می‌فرستد که نمی‌تواند تحویل بدهد.

پایان انگل واقعی است یا رویا؟

کی‌وو در نامه‌ای که نمی‌تواند بفرستد می‌نویسد آن‌قدر پول درمی‌آورد که خانه را بخرد تا پدرش بتواند راحت از پله‌ها بالا بیاید. بعد فیلم نشان می‌دهد این اتفاق افتاده است: کی‌وو صاحب خانه است و کی‌تک به باغ آفتابی بالا می‌آید.

سپس بونگ برش می‌زند به کی‌وو در بانجیها که مشغول نوشتن است، و دوربین از پنجره به سمت زیرزمین پایین می‌آید. خرید خانه خیالی بود. بونگ در مصاحبه‌ها اشاره کرده که با دستمزد معمولی، خریدن آن خانه برای کی‌وو زمانی غیرممکن‌طولانی می‌برد. پایان عمداً بی‌رحم است: رویا صادقانه است و باز هم رویاست.

پلکانی بلند و سنگی در فضای باز که شب زیر چراغ‌های خیابان از باران خیس و لغزنده است
عکس: Doijissal Supermarket از Aaaatu، CC BY-SA 4.0

نمادهای انگل: سنگ، هلو و باران

بونگ اشیای کوچک را زود می‌کارد و دیر درو می‌کند. این‌ها نمادهای اصلی‌اند و کارشان این است.

نماد کجا ظاهر می‌شود چه معنایی دارد
سنگ سوسوک (suseok، 수석) هدیه‌ی مین‌هیوک؛ روی آب سیل شناور می‌شود؛ به‌عنوان سلاح علیه کی‌وو به کار می‌رود وعده‌ی شانس و ثروت که کی‌وو به آن چنگ می‌زند؛ اول بار می‌شود، بعد سلاح. او آخرش آن را به رودخانه برمی‌گرداند.
هلو نقشه‌ی کیم‌ها علیه مون‌گوانگ میوه‌ای نرم که برای آسیب زدن به کار می‌رود؛ کیم‌ها از ضعف بدنی استفاده می‌کنند، همان‌طور که پارک‌ها هم ضعف آن‌ها را می‌بینند.
باران سفر کمپینگ لغو می‌شود؛ سیل یک طوفان، دو آب‌وهوا: برای ثروتمندان منظره‌ای دلنشین، برای فقرا فاجعه.
لباس سرخ‌پوستی اسباب‌بازی‌های دا‌سونگ، چادر، کلاه‌های جشن پارک‌ها فرهنگ و تاریخی را بازی می‌کنند که نمی‌فهمند، همان‌طور که آدم‌هایی را که به آن‌ها خدمت می‌کنند مصرف می‌کنند.
کد مورس ضربه‌های چراغ گئون‌سه؛ پیام‌های کی‌تک ارتباطی زیرزمینی که آدم‌های طبقه‌ی بالا هرگز نمی‌خوانند.
پنجره پنجره‌ی هم‌سطح خیابان در بانجیها در برابر دیوار شیشه‌ای پارک‌ها کیم‌ها به دنیا سر بالا می‌کنند؛ پارک‌ها از بالا به آن نگاه می‌کنند.

کی‌وو مدام می‌گوید سنگ «خیلی استعاری» است. بونگ دارد بینندگانی را که دنبال نماد می‌گردند دست می‌اندازد و در عین حال می‌گوید آن‌ها را عمداً کاشته است.

چرا انگل اسکار بهترین فیلم را برد؟

انگل اول در ماه مه 2019 نخل طلای کن را برد، اولین فیلم کره‌ای که جایزه‌ی اصلی جشنواره را گرفت. در نود و دومین دوره‌ی اسکار در فوریه‌ی 2020، شش نامزدی گرفت و چهار جایزه برد، از جمله بهترین فیلم، که اولین بار بود فیلمی غیرانگلیسی‌زبان آن را می‌برد.

چند دلیل جهش از سینمای هنری به جایزه‌ی اصلی را توضیح می‌دهد:

  • تسلط بر ژانر. فیلم از کمدی خانوادگی به سرقت، بعد به ترس و بعد به تراژدی می‌رود بی‌آنکه بشکند. مخاطبی که هیچ‌وقت فیلم زیرنویس‌دار نمی‌بیند، تریلری با ساعت شمارنده گرفت.
  • موضوعی جهانی. اجاره‌خانه، کار موقت، نابرابری و نیروی خانگی در لس‌آنجلس، لندن و لاگوس هم وجود دارد. فیلم در جزئیات بسیار کره‌ای است و در خشمش همه‌جا آشناست.
  • هنری که رأی‌دهندگان می‌دیدند. طراحی صحنه (خانه و خیابان غرق‌شده) و تدوین هر دو نامزد شدند. رأی‌دهندگان شاخه‌ی بازیگران توانستند بازی سونگ کانگ‌هو را از میان زیرنویس بخوانند.
  • شتاب. کمپین طولانی جوایز، برد گروهی در انجمن بازیگران (SAG) و حرف‌های پرنقل‌شده‌ی بونگ درباره‌ی «مانع یک‌اینچی زیرنویس» داستانی ساخت که رأی‌دهندگان می‌خواستند تمامش کنند.

این فیلم نگاه جهان به سینمای کره را هم عوض کرد. سرویس‌های پخش در سال‌های بعد به عنوان‌های کره‌ای رو آوردند. اگر دنبال تماشای بیشتر می‌گردید، مقایسه‌ی ما از سرویس‌های پخش برای سریال‌های کره‌ای نشان می‌دهد کدام پلتفرم‌ها بیشترین عنوان را دارند.

در تماشای دوباره‌ی انگل به چه چیزهایی دقت کنیم؟

انگل بیشتر از اکثر تریلرها برای تماشای دوباره می‌ارزد، چون سرنخ‌ها بار اول هم جلوی چشم‌اند.

  1. نمای آغاز. جوراب‌هایی که پشت پنجره‌ی بانجیها آویزان‌اند. دوربین از خیابان به داخل اتاق پایین می‌آید. نمای آخر چیزی را وارونه نمی‌کند؛ همین حرکت را تکرار می‌کند.
  2. اولین صحنه‌های مون‌گوانگ. او در آشپزخانه تند غذا می‌خورد و روی انباری حساس است. به کسی غذا می‌رساند.
  3. کلید برق روی پله‌ها. هر وقت آقای پارک به خانه می‌آید سوسو می‌زند. این گئون‌سه است، نه سیم‌کشی خراب.
  4. نقاشی دا‌سونگ. کی‌جونگ آن را «خودنگاره» می‌نامد. در واقع «روحی» است که او دیده.
  5. چهره‌ی کی‌تک در گفتگوهای بو. سونگ کانگ‌هو تقریباً تکان نمی‌خورد. رشد این سکون را تماشا کنید.

سوالات متداول

پیام اصلی فیلم انگل چیست؟

انگل می‌گوید شکاف طبقاتی در چینش شهرها، خانه‌ها و شغل‌ها تعبیه شده و تلاش فردی نمی‌تواند از این ساختار بالا بکشد. فقرا به جان هم می‌افتند و ثروتمندان بی‌خبر می‌مانند. بونگ باز می‌گذارد که «انگل» واقعاً کیست.

انگل واقعی در فیلم انگل کیست؟

عنوان اول به کیم‌ها اشاره دارد، چون از پارک‌ها تغذیه می‌کنند. تا پایان فیلم به پارک‌ها هم می‌خورد، که از کار رانندگان، خدمتکاران و معلم‌های خصوصی زندگی می‌کنند که به‌سختی می‌بینندشان. بونگ فیلم را داستانی بدون شخصیت منفی روشن خوانده و عنوان قرار است به هر دو طرف بخورد.

آیا انگل بر اساس داستان واقعی است؟

نه، داستان تخیلی است. فضا واقعی است: واحدهای بانجیها، شغل‌های معلمی که با توصیه‌ی دهان‌به‌دهان پیدا می‌شوند و فاصله‌ی عمارت‌های دامنه‌ی تپه با زیرزمین‌های سیل‌گیر، همه در سئول هست. بونگ از خاطرات خودش از تدریس خصوصی برای یک خانواده‌ی ثروتمند در جوانی الهام گرفته است.

آیا کی‌وو در پایان انگل خانه را خرید؟

نه. صحنه‌ای که او صاحب خانه است و پدرش از پله‌ها بالا می‌آید، خیال کی‌وو است در حالی که نامه می‌نویسد. نمای آخر او را هنوز در نیمه‌زیرزمین نشان می‌دهد، که پاسخ صادقانه‌ی فیلم است.

آیا انگل ترسناک است یا فیلم ترسناک محسوب می‌شود؟

بیشتر کمدی سیاه و تریلر است، با تنش ترسناک در نیمه‌ی دوم و خشونتی ناگهانی در پایان. اگر از لحنش خوشتان آمد، فهرست ما از فیلم‌های ترسناک کره‌ای برای شروع بیشتر به سمت ترس می‌رود. انگل در آمریکا رده‌ی R دارد، پس پیش از دیدن با بچه‌ها رده‌بندی کشور خودتان را بررسی کنید.

برای فهمیدن انگل باید فرهنگ کره را بشناسیم؟

نه. داستان در هر جایی کار می‌کند و بخشی از دلیل برنده شدنش همین است. دانستن اینکه بانجیها چیست و اینکه تدریس خصوصی در کره کسب‌وکار بزرگی است، جزئیات بیشتری می‌دهد اما لازم نیست.

اگر انگل را دوست داشتید، بعد چه ببینید؟

با فیلم‌های خود بونگ جون‌هو شروع کنید، به این ترتیب تا رشد ایده‌های انگل را ببینید:

  • خاطرات یک قتل (Memories of Murder، 2003): پلیسی‌ای در دهه‌ی 1980، با همان ترکیب کمدی و دلهره و سونگ کانگ‌هو در نقش اصلی.
  • مادر (Mother، 2009): تحقیق مادری درباره‌ی بازداشت پسرش و صمیمی‌ترین فیلم بونگ.
  • برف‌شکن (Snowpiercer، 2013): طبقه به‌صورت قطار، ثروتمندان جلو و فقرا عقب. بلافاصله بعد از انگل ببینید؛ افقی در برابر عمودی.
  • میزبان (The Host، 2006) و اوکجا (Okja، 2017): فیلم‌های هیولا و موجود، درباره‌ی خانواده‌هایی که با نظام‌هایی خیلی بزرگ‌تر از خودشان درگیر می‌شوند.

برای دسترسی فعلی به هر کدام، JustWatch یا پلتفرم کشورتان را بررسی کنید. و اگر سفر به سئول در برنامه‌تان است، یک بعدازظهر را به محله‌های دامنه‌ی تپه در بوآم‌دونگ و آهیون‌دونگ بدهید: پله‌ها را پایین بروید، نه بالا، و فیلم را در زانوهایتان حس می‌کنید.

مفید بود؟ با دیگران به اشتراک بگذاریدXFacebookLINEWhatsAppTelegram

مطالب مرتبط

Sources k-korea.blog

قیمت‌ها، ساعت کاری و موجودی تغییر می‌کنند. پیش از خرید یا سفر، صفحه رسمی را بررسی کنید.

نویسنده Korea

Korea را یک کره‌ای ساکن سئول اداره می‌کند. هر روز نگاه می‌کنم مردم اینجا چه جست‌وجو می‌کنند، چه می‌خرند، چه می‌خورند و چه می‌بینند، و آن را به ۴۰ زبان توضیح می‌دهم. بدون پست تبلیغاتی پولی.