سئول، همین حالا

آیا کره شمالی اینترنت دارد؟ کوانگ‌میونگ، گوشی و فلش

14 دقیقه مطالعه

آیا کره شمالی اینترنت دارد؟ برای بیشتر ۲۵ میلیون نفر جمعیتش نه، فقط برای اقلیتی کوچک. کل کشور با یک بلوک کوچک آی‌پی عمومی کار می‌کند، کمتر از آنچه بسیاری از شرکت‌های تکی در خارج در اختیار دارند. مردم عادی از کوانگ‌میونگ (광명) استفاده می‌کنند، یک اینترانت ملی بسته که هیچ راهی به وب بیرونی ندارد. اینترنت واقعی برای گروهی کوچک و گزینش‌شده، هکرهای دولتی و بعضی خارجی‌ها کنار گذاشته شده است.

فاصله میان این دو شبکه تعیین می‌کند ۲۵ میلیون نفر اجازه دارند چه چیزی بدانند. همین فاصله توضیح می‌دهد چرا مهم‌ترین مسیر ورود اطلاعات از بیرون اصلاً آنلاین نیست. یک فلش است که دست‌به‌دست می‌شود.

نکات کلیدی

  • کل حضور عمومی کره شمالی در اینترنت در یک بلوک کوچک IPv4 جا می‌شود، کمتر از آنچه یک شرکت متوسط در خارج اغلب در اختیار دارد.
  • کوانگ‌میونگ یک اینترانت سراسری است: ایمیل، اخبار دولتی و پایگاه‌های داده تأییدشده، بدون هیچ مسیری به گوگل، یوتیوب یا رسانه‌های خارجی.
  • گوشی موبایل در شهرها رایج است، اما سیم‌کارت‌های داخلی نمی‌توانند به خارج زنگ بزنند یا پیام بفرستند و گوشی‌ها طوری ساخته شده‌اند که فایل‌های تأییدنشده را رد کنند.
  • بیشتر خبر، فیلم و سریال کره‌ای خارجی همچنان با فلش، کارت SD و دی‌وی‌دی از مرز چین قاچاق می‌شود.

آیا کره شمالی اینترنت دارد یا فقط اینترانت؟

هر دو را دارد و عمداً از هم جدایشان نگه داشته است. دو لوله جدا را تصور کنید. یکی خط باریکی به اینترنت جهانی است که از چین و از سال ۲۰۱۷ از روسیه هم عبور می‌کند. دیگری شبکه‌ای داخلی است که از داخل شبیه اینترنت به نظر می‌رسد (وب‌سایت، مرورگر، ایمیل)، اما فقط به سرورهای داخل کره شمالی وصل است.

همان لوله باریک جهانی چیزی است که پژوهشگران بیرونی می‌توانند اندازه بگیرند. روی یک بلوک کوچک IPv4 کار می‌کند، آن‌قدر کوچک که ناظران شبکه در خارج می‌توانند کل حضور عمومی کشور را یک‌جا زیر نظر داشته باشند. برای مقایسه، کره جنوبی که پهنای باند آن را در چرا اینترنت کره‌ای این‌قدر سریع است توضیح داده‌ایم، از متصل‌ترین کشورهای جهان است. دو کشور روی یک شبه‌جزیره در دو سر طیف اتصال ایستاده‌اند.

شبکه داخلی همان چیزی است که شهروندان می‌بینند. رایانه‌هایشان اصلاً به دنیای بیرون مسیریابی نشده‌اند، پس هیچ ترفند وی‌پی‌ان یا تنظیم پنهانی آن را باز نمی‌کند. جدایی فیزیکی و اداری است، نه فقط یک فیلتر نرم‌افزاری.

چرا کره شمالی اینترنت را محدود می‌کند؟

کنترل اطلاعات بخشی اصلی از شیوه حکمرانی دولت است. ایدئولوژی رسمی رهبری خاندان کیم را، که در چگونه ۳ رهبر قدرت را به ارث بردند بررسی کرده‌ایم، سرچشمه موفقیت کشور معرفی می‌کند. دسترسی بی‌کنترل به رسانه‌های کره جنوبی، خبر خارجی و پیام‌رسان‌های آزاد به مردم اجازه می‌داد این روایت را با گزارش‌های بیرونی مقایسه کنند. اینترانت بسته به دولت امکان می‌دهد ابزارهای مدرن بدهد، بی‌آنکه چنین مواجهه‌ای پیش بیاید.

کوانگ‌میونگ (광명)، اینترانت کره شمالی چیست؟

کوانگ‌میونگ یعنی «نور درخشان». شبکه‌ای سراسری است که حدود آغاز دهه ۲۰۰۰ راه‌اندازی شد، زیر نظر نهادهای دولتی اداره می‌شود و نزدیک‌ترین چیز به وب است که بیشتر کره‌شمالی‌ها در اختیار دارند.

در کوانگ‌میونگ چه چیزی هست؟

روایت فراریان و پژوهشگرانی که آن را بررسی کرده‌اند، منویی نسبتاً محدود را توصیف می‌کند:

  • رسانه‌های دولتی، از جمله KCNA (خبرگزاری مرکزی کره، سرویس خبری رسمی) و روزنامه حزب حاکم، رودونگ سینمون.
  • سایت‌های دولتی و نهادی، از وزارتخانه‌ها تا دانشگاه‌ها و کارخانه‌ها.
  • منابع کتابخانه‌ای و پژوهشی، شامل اسناد علمی و فنی که بخشی از آن‌ها پس از بررسی از منابع خارجی ترجمه یا خلاصه شده است.
  • ایمیل و پیام‌رسانی داخلی که درون همین شبکه می‌ماند.

محتوای خارجی هم دیده می‌شود، اما پالایش‌شده. مهندسان و دانشمندان می‌توانند مقاله‌های فنی را درخواست کنند که از اینترنت جهانی دانلود و پس از بررسی روی کوانگ‌میونگ گذاشته شده‌اند. چیزی که نیست، هر امکانی است که کاربر را مستقیم به منابع بیرونی برساند یا اجازه دهد با آدم‌های خارج صحبت کند.

چه کسانی و کجا از کوانگ‌میونگ استفاده می‌کنند؟

دسترسی معمولاً از راه نهادها انجام می‌شود: دانشگاه‌ها، مراکز پژوهشی، محل کار، کتابخانه‌هایی مثل «خانه مطالعه مردمی بزرگ» در پیونگ‌یانگ و سالن‌های رایانه. اتصال خانگی هم وجود دارد، اما به ثبت‌نام گره خورده و در پیونگ‌یانگ بسیار رایج‌تر از استان‌هاست. کمبود برق بیرون از پایتخت استفاده را باز هم محدودتر می‌کند، پس تجربه یک کاربر استانی از کوانگ‌میونگ می‌تواند با تجربه یک دانشجوی پیونگ‌یانگی خیلی فرق داشته باشد.

ردیف‌هایی از رایانه‌های رومیزی در یک سالن آرام، محیطی که بسیاری از کره‌شمالی‌ها در آن به اینترانت کوانگ‌میونگ وصل می‌شوند
Photo: Grand People's Study House by Mark Fahey, CC BY 2.0

چه کسانی در کره شمالی به اینترنت واقعی دسترسی دارند؟

شمار کمی از مردم، هرکدام برای کاری مشخص. برآوردها از عدد دقیق متفاوت است و هیچ‌کدام مستقل بررسی نمی‌شود، اما پژوهشگران توافق دارند که کسری ناچیز از جمعیت است. این‌ها گروه‌هایی هستند که معمولاً توصیف می‌شوند:

گروه شبکه‌ای که استفاده می‌کنند به چه چیزی می‌رسند چگونه کنترل می‌شود
شهروندان عادی اینترانت کوانگ‌میونگ، شبکه موبایل داخلی رسانه‌های دولتی، سایت‌های تأییدشده، ایمیل داخلی بدون مسیر به اینترنت جهانی؛ دستگاه‌های ثبت‌شده
مقامات ارشد و نخبگان مورد اعتماد اینترنت جهانی، محدود سایت‌های خارجی مرتبط با کارشان بررسی صلاحیت، پایش، دسترسی وابسته به جایگاه
پژوهشگران و دانشجویان منتخب دسترسی جهانی تحت نظارت منابع فنی و علمی سالن‌های نظارت‌شده، ثبت فعالیت، هدف تعیین‌شده
واحدهای سایبری دولتی اینترنت جهانی، اغلب از خارج کشور اهدافی در سراسر جهان زیر نظر دولت برای درآمد و اطلاعات
دیپلمات‌ها، کارکنان کمک‌رسانی و بعضی بازدیدکنندگان خارجی شبکه‌های جداگانه برای خارجی‌ها اینترنت جهانی، قواعد در طول زمان تغییر می‌کند جدا از کاربران محلی نگه داشته می‌شوند

آیا هکرهای کره شمالی از اینترنت استفاده می‌کنند؟

بله، و از فعال‌ترین کاربران اینترنت در این کشورند. گروه‌های هک تحت حمایت دولت به‌طور گسترده از سوی دولت‌ها و شرکت‌های امنیتی مستند شده‌اند و بخش بزرگی از کارشان درباره پول است. به گزارش Reuters، اف‌بی‌آی می‌گوید هکرهای کره شمالی با استفاده از تصویر ویدیویی و جعل هویت مخاطبان مورد اعتماد در تماس‌های ویدیویی بیش از ۴۰۰ میلیون دلار سرقت کرده‌اند. DW همان پرونده اف‌بی‌آی را به‌صورت مختل کردن یک کلاهبرداری رمزارزی ۴۰۰ میلیون دلاری از سوی آمریکا گزارش کرد. کره شمالی همواره دست داشتن در حملات سایبری منتسب به خود را رد کرده است.

می‌شود آن را یک پارادوکس دید. کشوری که مردم خودش را آفلاین نگه می‌دارد، از توانمندترین عملیات هک جهان را اداره می‌کند و گفته می‌شود بسیاری از آن‌ها از زیرساختی بیرون از کره شمالی کار می‌کنند، نه از همان لوله باریک داخلی.

دامنه .kp چیست؟

.kp دامنه سطح بالای کشوری کره شمالی است، مثل .uk یا .kr. در ۲۰۱۶ یک پیکربندی نادرست سرور برای مدتی کوتاه فهرست کامل دامنه‌های .kp را در دید بیرونی‌ها گذاشت و فقط حدود ۲۸ سایت در آن بود، بیشتر رسانه‌های دولتی، پرتال‌های گردشگری و دولتی. همان نگاه گذرا نشان داد بخش رو به بیرون اینترنت چقدر کوچک است.

آیا کره‌شمالی‌ها گوشی موبایل دارند؟

بله، بسیاری دارند، به‌ویژه در شهرها. خدمات موبایل پس از راه‌اندازی شبکه 3G توسط کوریولینک (고려링크)، شرکتی مشترک با اوراسکام مصر، در سال ۲۰۰۸ رشد کرد. یک اپراتور داخلی دوم بعدها آمد. گوشی‌های هوشمندی با نام‌های تجاری محلی مثل آریرانگ و پیونگ‌یانگ میان کسانی که توان خریدشان را دارند رایج است.

آنچه این گوشی‌ها نمی‌توانند انجام دهند مهم‌تر از کارهایی است که می‌کنند. سیم‌کارت‌های داخلی نمی‌توانند تماس بین‌المللی بگیرند یا به خارج پیام بفرستند. اینترنت جهانی، فروشگاه اپلیکیشن خارجی و پیام‌رسان خارجی وجود ندارد. کاربران تماس و پیامک داخلی دارند و در بعضی طرح‌ها به خدمات اینترانتی تأییدشده، بازی، فرهنگ لغت و اپ‌های مورد تأیید دولت.

گوشی‌های کره شمالی چطور پایش می‌شوند؟

پژوهشگرانی که دستگاه‌های قاچاق‌شده را بررسی کرده‌اند گزارش می‌دهند نرم‌افزار آن‌ها برای کنترل ساخته شده است. گفته می‌شود گوشی‌ها فایل‌ها را از نظر امضای دیجیتال دولتی وارسی می‌کنند و رسانه‌ای را که تأیید نشده باز نمی‌کنند، و بعضی فعالیت‌هایی مثل اسکرین‌شات یا تاریخچه مرور را ثبت می‌کنند که بازرسان می‌توانند ببینند. همین منطق در رد استار او‌اس (붉은별) هم دیده می‌شود، سیستم‌عامل رایانه‌ای مبتنی بر لینوکس کشور. پژوهشگران امنیتی که آن را کالبدشکافی کردند، دیدند فایل‌ها را طوری برچسب می‌زند که می‌توان تا دستگاه مبدأ ردیابی‌شان کرد.

در عمل یعنی گوشی دستگاهی خصوصی نیست. ابزاری ثبت‌شده است که هر لحظه ممکن است بازرسی شود و کره‌شمالی‌ها معمولاً با همین آگاهی از آن استفاده می‌کنند.

اطلاعات بیرونی چطور وارد کره شمالی می‌شود؟

بیشتر آفلاین. چون شبکه‌ها بسته‌اند، محتوای خارجی به‌صورت فیزیکی جابه‌جا می‌شود، معمولاً از مرز زمینی طولانی با چین، جایی که تجارت قانونی و غیررسمی دهه‌هاست ادامه دارد.

  1. فلش و کارت microSD. کوچک، ارزان و آسان برای پنهان کردن. یک کارت می‌تواند یک فصل کامل از سریال کره جنوبی، یک فیلم و موسیقی را در خود جا دهد. اگر بازرسی در راه باشد، کارت microSD را می‌شود قورت داد یا شکست، و برای همین این‌قدر محبوب است.
  2. دی‌وی‌دی و VCD قدیمی‌تر. قالب قدیمی که هنوز هست اما پرخطرتر، چون ممکن است هنگام قطع ناگهانی برق دیسک توی پخش‌کننده گیر کند و موقع بازرسی پیدا شود.
  3. پخش‌کننده‌های نوتل (노트텔). پخش‌کننده‌های قابل‌حمل ساخت چین با درگاه USB و SD و خروجی تلویزیون. به یکی از وسایل رایج خانه‌ها تبدیل شدند چون فایل‌های قاچاق را بی‌آنکه ردی روی رایانه ثبت‌شده بگذارند پخش می‌کنند.
  4. رادیو. رادیوهای قانونی از پیش روی ایستگاه‌های دولتی تنظیم فروخته می‌شوند، اما دستگاه‌های دستکاری‌شده و رادیوهای قاچاق می‌توانند برنامه‌هایی را بگیرند که از کره جنوبی و رادیوهای بین‌المللی به سمت شمال پخش می‌شود.
  5. گوشی‌های چینی نزدیک مرز. در شهرهای مرزی، گوشی‌های قاچاق چینی گاهی می‌توانند شبکه‌های چین را بگیرند و به مردم اجازه دهند با اقوام خارج از کشور تماس بگیرند، اغلب فراریانی که برای خانواده پول می‌فرستند. این یکی از خطرناک‌ترین فعالیت‌هاست و فعالانه ردیابی می‌شود.

بخش بزرگی از این تجارت از جانگ‌مادانگ (장마당) می‌گذرد، بازارهای غیررسمی که پس از قحطی دهه ۱۹۹۰ رشد کردند. رسانه مثل هر کالای قاچاق دیگری از راه دلال‌ها، اقوام و دوستان مورد اعتماد جابه‌جا می‌شود. فراریانی که مسیر خروجشان را در چگونه بیش از ۳۰ هزار فراری کره شمالی فرار کردند و زندگی تازه ساختند بررسی کرده‌ایم، اغلب از سریال‌های کره جنوبی به‌عنوان نخستین تصویر واقعی از زندگی بیرون یاد می‌کنند.

اگر کره‌شمالی‌ها با رسانه خارجی گیر بیفتند چه می‌شود؟

مجازات‌ها می‌تواند سنگین باشد و سخت‌تر هم شده است. گروه‌های بازرسی که اغلب «گروه ۱۰۹ (109상무)» نامیده می‌شوند، مدت‌هاست خانه‌ها، گوشی‌ها و پخش‌کننده‌های رسانه را سرزده وارسی می‌کنند. شهادت فراریان و گروه‌های حقوق بشر از بازرسی‌هایی می‌گوید که همزمان با قطع برق انجام می‌شود تا دیسک داخل پخش‌کننده گیر کند.

در ۲۰۲۰ کشور قانونی تصویب کرد که معمولاً «قانون رد ایدئولوژی و فرهنگ ارتجاعی» ترجمه می‌شود و به گفته سازمان‌های حقوق بشر برای تماشا یا توزیع رسانه کره جنوبی حبس‌های سنگین و برای توزیع مجازات‌هایی حتی شدیدتر در نظر می‌گیرد. گروه‌های بیرونی همچنین مواردی را مستند کرده‌اند که افراد به‌خاطر تقلید لهجه یا زبان عامیانه کره جنوبی مجازات شده‌اند. چون راستی‌آزمایی مستقل در داخل کره شمالی تقریباً ناممکن است، احکام مشخص در پرونده‌های فردی را سخت می‌شود تأیید کرد و هر روایت منفرد را باید با احتیاط خواند.

چرا مردم باز هم ریسک می‌کنند؟

بیشتر به‌خاطر کنجکاوی و سرگرمی. فراریان سریال‌های کره جنوبی را هیجان‌انگیزتر از تلویزیون دولتی توصیف می‌کنند و جزئیات زندگی روزمره در آن‌ها (غذا، لباس، آپارتمان) بی‌سروصدا آنچه را به آن‌ها آموخته بودند نقض می‌کند. رشوه هم نقش دارد: بازرسان را گاهی می‌شود با پول راضی کرد، پس خطر واقعی به همان اندازه که به قانون بستگی دارد به پول و رابطه هم بستگی دارد.

چند فلش USB و کارت microSD روی میز، نوع حافظه‌ای که برای رساندن فیلم و سریال خارجی به کره شمالی استفاده می‌شود
Photo: No roaming in North Korea -(2605093840) by (stephan), CC BY-SA 2.0

آنچه درباره اینترنت کره شمالی می‌دانیم و نمی‌دانیم

آنچه می‌دانیم

  • حضور عمومی کره شمالی در اینترنت به یک بلوک آدرس کوچک و تعداد انگشت‌شماری سایت .kp محدود است، همان‌طور که اندازه‌گیری‌های شبکه بیرونی و فهرست دامنه‌های ۲۰۱۶ نشان داد.
  • شهروندان عادی به کوانگ‌میونگ و یک شبکه موبایل داخلی محدودند که تماس بین‌المللی یا مرور اینترنت ندارد.
  • عملیات هک دولتی از اینترنت جهانی به‌طور گسترده استفاده می‌کند؛ پرونده اف‌بی‌آی که رویترز و DW گزارش کردند یک نمونه اخیر است.
  • به گفته فراریان و پژوهشگران، حافظه‌های قاچاق همچنان مسیر اصلی ورود رسانه بیرونی است.

آنچه نمی‌دانیم

  • چند نفر دسترسی واقعی به اینترنت دارند. اعدادی که دست‌به‌دست می‌شود برآورد است و قابل بررسی نیست.
  • گوشی‌ها و رایانه‌های هر فرد در زندگی روزمره چقدر از نزدیک پایش می‌شوند، فراتر از آنچه پژوهشگران روی دستگاه‌های قاچاق‌شده پیدا می‌کنند.
  • قانون ۲۰۲۰ و بازرسی‌های شدیدتر چقدر جریان رسانه خارجی را کم کرده‌اند، و چقدر آن را فقط عمیق‌تر به زیرزمین رانده‌اند.

خط زمانی: لحظه‌های کلیدی اینترنت کره شمالی

زمان رویداد
حدود ۲۰۰۰ اینترانت کوانگ‌میونگ به‌عنوان شبکه ملی بسته راه‌اندازی می‌شود
۲۰۰۸ کوریولینک، شرکت مشترک با اوراسکام مصر، خدمات موبایل 3G را راه می‌اندازد
۲۰۱۳ بازدیدکنندگان خارجی برای مدتی کوتاه از طریق یک شبکه جدای مخصوص خارجی‌ها به داده موبایل 3G دسترسی می‌یابند
۲۰۱۴ اتصال اینترنتی کره شمالی چند ساعت قطع می‌شود، قطعی‌ای که شرکت‌های پایش به‌طور گسترده گزارش کردند
۲۰۱۶ یک سرور با پیکربندی نادرست فهرست کامل حدود ۲۸ دامنه .kp را فاش می‌کند
۲۰۱۷ دومین پیوند بین‌المللی از طریق روسیه در کنار مسیر چین فعال می‌شود
۲۰۲۰ قانونی که مجازات مصرف رسانه کره جنوبی را به‌شدت بالا می‌برد تصویب می‌شود

آیا خارجی‌ها می‌توانند در کره شمالی از اینترنت استفاده کنند؟

گاهی، روی شبکه‌های جدا که از مردم محلی دور نگه داشته شده‌اند. دیپلمات‌ها، کارکنان کمک‌رسانی و خارجی‌های مقیم از راه سفارتخانه‌ها، دفترها و خدمات اختصاصی دسترسی داشته‌اند. گردشگران وضع دیگری دارند: قواعد برای بازدیدکنندگان چند بار تغییر کرده و در بعضی دوره‌ها اتصال پولی در هتل‌ها یا با سیم‌کارت مخصوص خارجی‌ها مجاز بوده و در بعضی دوره‌ها نه.

اگر کنجکاو سفر هستید، راهنمای ما آیا می‌شود از کره شمالی بازدید کرد تورها، قواعد و خطرها را پوشش می‌دهد. برای هر اطلاعات به‌روز درباره اتصال، مستقیم از تور اپراتور دارای مجوز بپرسید و صفحه هشدار سفر دولت خودتان را ببینید، چون بسیاری از کشورها سفر به آنجا را منع یا محدود می‌کنند. فرض نکنید گوشی‌تان کار می‌کند و رسانه یا فایلی نبرید که نخواهید بازرسی شود.

آیا کسانی که بیرون از کره شمالی هستند می‌توانند به سایت‌های کره شمالی سر بزنند؟

بعضی را، بله. چند سایت دولتی با دامنه .kp، مثل پرتال‌های خبری و گردشگری رسمی، از خارج در دسترس‌اند، هرچند اغلب کند یا خاموش‌اند. توجه کنید که بعضی دولت‌ها دسترسی به وب‌سایت‌ها یا شبکه‌های اجتماعی دولتی کره شمالی را محدود می‌کنند و کره جنوبی به‌ویژه بسیاری از آن‌ها را طبق قوانین امنیتی خودش مسدود کرده است. پیش از جست‌وجو، قوانین کشورتان را بررسی کنید.

سؤالات متداول

آیا کره شمالی وای‌فای دارد؟

وای‌فای وجود دارد، اما برای کاربران عادی به شبکه‌های داخلی وصل می‌شود، نه اینترنت جهانی. هتل‌ها و دفترهای مخصوص خارجی‌ها در دوره‌های مختلف اتصال داده‌اند. نشانه وای‌فای روی گوشی کره‌شمالی به معنی دسترسی به گوگل یا یوتیوب نیست.

آیا کره‌شمالی‌ها می‌توانند از گوگل، یوتیوب یا فیس‌بوک استفاده کنند؟

نه، شهروندان عادی نه. این سرویس‌ها روی اینترنت جهانی‌اند که از کوانگ‌میونگ و گوشی‌های داخلی قطع است. فقط شمار کمی که دسترسی جهانی مجاز دارند می‌توانند به آن‌ها برسند و آن دسترسی هم پایش می‌شود.

آیا استفاده از کوانگ‌میونگ رایگان است؟

دسترسی معمولاً از راه نهادهایی مثل مدرسه، کتابخانه و محل کار داده می‌شود، نه مثل طرح اینترنت خانگی فروخته شود. دسترسی خانگی و موبایل ثبت‌نام و هزینه‌هایی دارد که متفاوت است و پژوهشگران بیرونی نمی‌توانند هزینه‌های فعلی را تأیید کنند. آنچه روشن است این است که محتوا در هر حال مورد تأیید دولت است.

آیا کره‌شمالی‌ها می‌توانند به خارج از کشور زنگ بزنند؟

با گوشی‌های داخلی نه، چون تماس بین‌المللی را مسدود می‌کنند. بعضی افراد نزدیک مرز چین با گوشی‌های قاچاق چینی روی شبکه‌های چین به اقوام خارج از کشور زنگ می‌زنند که غیرقانونی است و از نزدیک ردیابی می‌شود. تماس بین‌المللی رسمی فقط از مجراهای تأییدشده وجود دارد.

سریال‌های کره‌ای چطور وارد کره شمالی می‌شوند؟

بیشتر روی فلش، کارت microSD و دی‌وی‌دی که از مرز چین قاچاق و در بازارهای غیررسمی فروخته یا معاوضه می‌شود. مردم آن‌ها را روی پخش‌کننده نوتل یا رایانه تماشا می‌کنند. گیر افتادن می‌تواند طبق قوانین مربوط به رسانه کره جنوبی مجازات سنگین داشته باشد.

آیا اینترنت کره شمالی تا به حال کاملاً قطع شده است؟

بله. پیوندهای بین‌المللی محدودش چند بار از کار افتاده‌اند، از جمله قطعی پرگزارش سال ۲۰۱۴. چون کشور به مسیرهای بسیار کمی متکی است، یک خطا یا حمله می‌تواند اتصال جهانی‌اش را قطع کند، هرچند کوانگ‌میونگ داخل کشور به کار ادامه می‌دهد.

درباره اینترنت کره شمالی چه چیزهایی را دنبال کنیم

سه نشانه بیشترین اطلاعات را می‌دهند. اول، ناظران شبکه بیرونی را برای تغییر در بلوک آدرس یا مسیرهای بین‌المللی کره شمالی دنبال کنید، چون هر پیوند تازه به چین یا روسیه پیش از آنکه در اخبار رسمی بیاید همان‌جا دیده می‌شود. دوم، شهادت فراریان و گزارش‌های حقوق بشری درباره رسانه قاچاق را بخوانید، بهترین پنجره برای فهمیدن این است که سخت‌گیری جواب می‌دهد یا نه. سوم، گزارش‌های اف‌بی‌آی، سازمان ملل و شرکت‌های امنیتی درباره عملیات سایبری کره شمالی را دنبال کنید، روشن‌ترین شاهد از اینکه خود دولت چطور از اینترنتی استفاده می‌کند که از مردمش دریغ می‌کند.

برای بُعد انسانی ماجرا، روایت‌های خود فراریان بهترین نقطه شروع است و رسانه‌های دولتی کره شمالی را هم می‌شود خواند، به شرط آنکه آن‌ها را ادعای رسمی بدانید، نه واقعیت تأییدشده.

مفید بود؟ با دیگران به اشتراک بگذاریدXFacebookLINEWhatsAppTelegram

مطالب مرتبط

Sources k-korea.blog · news.google.com

قیمت‌ها، ساعت کاری و موجودی تغییر می‌کنند. پیش از خرید یا سفر، صفحه رسمی را بررسی کنید.

نویسنده Korea

Korea را یک کره‌ای ساکن سئول اداره می‌کند. هر روز نگاه می‌کنم مردم اینجا چه جست‌وجو می‌کنند، چه می‌خرند، چه می‌خورند و چه می‌بینند، و آن را به ۴۰ زبان توضیح می‌دهم. بدون پست تبلیغاتی پولی.