15 min lezen
Korea onder Japans bestuur duurde 35 jaar, van de annexatie in augustus 1910 tot de bevrijding op 15 augustus 1945. Koreanen noemen die periode Ilje Gangjeomgi (일제강점기), “de periode van gedwongen bezetting door keizerlijk Japan”. Het verklaart veel van wat bezoekers vandaag opvalt: waarom 1 maart en 15 augustus nationale feestdagen zijn en waarom een opmerking van een Japanse politicus in Seoul nog steeds het avondjournaal opent.
Hieronder lees je hoe de annexatie verliep, hoe de kolonie werd bestuurd, wat de opstand van 1919 veranderde, wat vaststaat over dwangarbeid en het “comfort women”-systeem, en waarom 1945 zoveel onopgelost liet tussen de twee landen.
Belangrijkste punten
- Japan nam Korea stap voor stap in: het dwong het land in 1876 zijn havens te openen, nam in 1905 de buitenlandse betrekkingen over en annexeerde het op 29 augustus 1910 volledig.
- Op 1 maart 1919 zette de voorlezing van een onafhankelijkheidsverklaring protesten in het hele land in gang. Die dag is nu een nationale feestdag in Zuid-Korea: Samiljeol (삼일절).
- Vanaf 1940 werden Koreanen onder druk gezet om Japanse namen te laten registreren, en het Koreaans kreeg sinds 1938 steeds minder plaats in het onderwijs.
- Dwangarbeid en “comfort women” blijven omstreden. Tokio zegt dat het verdrag van 1965 alle claims heeft geregeld. Veel slachtoffers en het Zuid-Koreaanse Hooggerechtshof zien dat anders.
In dit artikel
- Hoe annexeerde Japan Korea? 6 stappen van 1876 tot 1910
- Hoe Japan Korea bestuurde: de 3 fasen van het koloniale beleid
- Hoe zag het dagelijks leven eruit in Korea onder Japans bestuur?
- De 1 maart-beweging (삼일운동): wat gebeurde er in 1919?
- Hoe Koreanen na 1919 voor onafhankelijkheid vochten
- Hoe Japan de Koreaanse identiteit probeerde uit te wissen (1937-1945)
- Dwangarbeid en comfort women: wat de geschiedenis vastlegt
- Hoe de bevrijding van 1945 verliep en waarom Korea in tweeën viel
- Waarom Korea onder Japans bestuur nog altijd telt voor de betrekkingen tussen Korea en Japan
- FAQ
- Waar je deze geschiedenis daarna kunt zien: musea, films en boeken
- Gerelateerde artikelen
Hoe annexeerde Japan Korea? 6 stappen van 1876 tot 1910
Japan nam Korea niet in één keer in. Het deed er 34 jaar over om rivaliserende mogendheden weg te drukken en de Koreaanse soevereiniteit stukje bij beetje af te breken. Eind negentiende eeuw werd Korea bestuurd door de Joseon-dynastie (조선), die al meer dan 500 jaar bestond. Het land zat klem tussen het Chinese Qing-rijk, Rusland en een snel industrialiserend Japan.
Het Verdrag van Ganghwa uit 1876, afgedwongen na een zeeconfrontatie, opende de Koreaanse havens voor Japanse handel en gaf Japanse inwoners immuniteit voor Koreaanse rechtbanken. Daarna versloeg Japan China in de Chinees-Japanse oorlog van 1894-95 en Rusland in de Russisch-Japanse oorlog van 1904-05. Vanaf dat moment kon of wilde geen enkele mogendheid in de regio Japan nog tegenhouden. De Verenigde Staten en Groot-Brittannië erkenden in 1905 allebei de positie van Japan in Korea, de VS via het Taft-Katsura-akkoord.
| Jaar | Gebeurtenis | Wat Korea verloor |
|---|---|---|
| 1876 | Verdrag van Ganghwa | De controle over de handel en over Japanse inwoners op eigen bodem |
| 1895 | Koningin Min (later met de titel keizerin Myeongseong) wordt door Japanse agenten vermoord in het Gyeongbokgung-paleis | De belangrijkste tegenstander van Japanse invloed aan het hof |
| 1905 | Eulsa-verdrag (을사조약), getekend onder militaire druk | Het buitenlands beleid; Ito Hirobumi werd Japans eerste resident-generaal |
| 1907 | Keizer Gojong wordt gedwongen af te treden nadat hij geheime afgezanten naar de vredesconferentie van Den Haag had gestuurd | Het leger, dat datzelfde jaar werd ontbonden |
| 1909 | Onafhankelijkheidsstrijder Ahn Jung-geun schiet Ito Hirobumi neer in Harbin | Niets; Japan versnelde de annexatieplannen |
| 1910 | Annexatieverdrag getekend op 22 augustus, afgekondigd op 29 augustus | De staat zelf |
Koreanen noemen 29 augustus 1910 Gyeongsul Gukchi (경술국치), “de nationale vernedering van het Gyeongsul-jaar”. Het verdrag werd namens Korea getekend door premier Lee Wan-yong, en in Korea is zijn naam nog altijd een synoniem voor verraad. De strijd begon al ruim voor 1910. Na de ontbinding van het leger in 1907 bestreden lokale milities, de Righteous Armies (의병, uibyeong), jarenlang Japanse troepen, en duizenden van hen sneuvelden.
Hoe Japan Korea bestuurde: de 3 fasen van het koloniale beleid
De kolonie werd bestuurd door het Gouvernement-Generaal van Korea (조선총독부), geleid door een gouverneur-generaal die vanuit Tokio werd aangesteld. Elke gouverneur-generaal was een Japanse generaal of admiraal. In 1926 betrok het Gouvernement-Generaal een enorm gebouw met koepel, dat pal voor Gyeongbokgung stond, het belangrijkste koninklijke paleis van Seoul (toen officieel Gyeongseong, 경성, genoemd). Veel Koreanen lazen die plek als een boodschap. Zuid-Korea begon het gebouw in 1995 te slopen, precies 50 jaar na de bevrijding.
Historici verdelen de 35 jaar meestal in drie fasen. Elke fase hoort bij een verschuiving in de Japanse strategie.
| Fase | Jaren | Koreaanse term | Wat het voor Koreanen betekende |
|---|---|---|---|
| Militair bewind | 1910-1919 | 무단통치 (mudan tongchi) | Militaire politie hield dagelijks toezicht; Koreaanse kranten en politieke groepen waren verboden; een landelijke landmeting veranderde wie het akkerland bezat |
| “Cultureel bewind” | 1919-begin jaren 1930 | 문화통치 (munhwa tongchi) | Koreaanse kranten zoals de Chosun Ilbo en Dong-A Ilbo mochten vanaf 1920 verschijnen, maar onder censuur; de politiemacht groeide en de Vredeshandhavingswet van 1925 werd ingezet tegen onafhankelijkheidsactivisten |
| Assimilatie en oorlogsmobilisatie | jaren 1930-1945 | 민족말살통치 (“beleid om de natie uit te wissen”) | Verplichte bezoeken aan shintoschrijnen, Japanse namen, het Koreaans uit het onderwijs gedrukt, en de inzet van arbeiders, soldaten en vrouwen voor de oorlogen van Japan |
Een praktische kanttekening: de tweede fase dankt haar naam aan het Japanse beleid van die tijd. Koreanen die haar meemaakten, zagen meer ruimte om te publiceren en zich te organiseren, maar ook meer toezicht en meer arrestaties.

Hoe zag het dagelijks leven eruit in Korea onder Japans bestuur?
Voor de meeste Koreanen merkte je de koloniale overheersing eerst aan land en voedsel. Ongeveer vier op de vijf mensen werkten als boer, dus wie de akkers bezat, woog zwaarder dan alles wat zich in Seoul afspeelde.
Land en rijst
Bij de landmeting van 1910-1918 moesten eigenaren hun percelen via een formele procedure laten registreren. Land dat niet werd geregistreerd, vaak gemeenschappelijke dorpsgrond of koninklijk bezit, ging naar het Gouvernement-Generaal. Een deel werd vervolgens verkocht of overgedragen aan de Oriental Development Company, een Japans kolonisatiebedrijf dat in 1908 was opgericht, en aan Japanse kolonisten. Veel Koreaanse boeren werden pachters die hoge pacht betaalden.
Vanaf 1920 verhoogde een rijstproductieprogramma de oogsten, en een groot deel van die rijst ging naar Japan. De rijstconsumptie per Koreaan daalde in dezelfde jaren, en veel gezinnen aten in plaats daarvan goedkopere gierst en gerst. Grote aantallen Koreanen trokken naar Mantsjoerije of naar Japan om te werken. Daar komt de Koreaanse gemeenschap in Japan vandaan, de Zainichi (재일).
Heeft Japan Korea gemoderniseerd?
Dit is een van de meest bediscussieerde vragen in het vakgebied. Japan bouwde spoorwegen, havens, een modern banksysteem en in de jaren 1930 zware industrie, vooral in het noorden. Seoul kreeg warenhuizen en trams. Het vlaggenschip van warenhuis Shinsegae in het centrum van Seoul zit nog steeds in het pand dat in 1930 opende als filiaal van het Japanse Mitsukoshi. Ook het Koreaanse bedrijfsleven sloeg in deze periode wortel: Samsung begon in 1938 als kleine handelszaak in Daegu (zie onze uitleg over de geschiedenis van Samsung).
Critici wijzen erop wie die infrastructuur diende. Spoorlijnen liepen naar havens en naar de grens met Mantsjoerije. Scholen voor Koreaanse en Japanse kinderen waren gescheiden en ongelijk. Hoge posten bij de overheid en in het bedrijfsleven gingen overwegend naar Japanners.
Sommige wetenschappers stellen dat “koloniale modernisering” de basis legde voor de latere groei van Zuid-Korea, anderen zeggen dat ze Korea juist remde. De eerlijkste samenvatting is dat er verandering kwam, dat Koreanen een groot deel van de rekening betaalden en dat Japanse belangen bepaalden waar de voordelen terechtkwamen.
De 1 maart-beweging (삼일운동): wat gebeurde er in 1919?
De 1 maart-beweging was het grootste protest van de koloniale tijd en het moment waarop het moderne Koreaanse nationalisme vorm kreeg. Die winter kwamen meerdere dingen samen: de woorden van de Amerikaanse president Woodrow Wilson over zelfbeschikking van volkeren na de Eerste Wereldoorlog, een onafhankelijkheidsverklaring van Koreaanse studenten in Tokio op 8 februari, en de dood van oud-keizer Gojong in januari 1919, waarover wijdverbreid het gerucht ging dat hij was vergiftigd.
Op 1 maart ondertekenden 33 religieuze en maatschappelijke leiders uit de gemeenschappen van Cheondogyo (een inheemse Koreaanse religie), christenen en boeddhisten een onafhankelijkheidsverklaring en lazen die voor in een Seoels restaurant genaamd Taehwagwan. Een paar straten verderop lazen studenten de tekst voor aan een menigte in het Tapgol-park, waarna optochten door de stad trokken. Mensen riepen “Daehan dongnip manse!” (대한독립만세), “Lang leve de Koreaanse onafhankelijkheid!”
In de maanden daarna verspreidden de protesten zich over vrijwel het hele land. De reactie was hard. In Jeam-ri, ten zuiden van Seoul, sloten Japanse troepen in april 1919 dorpelingen op in een kerk en staken die in brand. Een tienerstudente, Yu Gwan-sun (유관순), werd gearresteerd omdat ze een protest in haar geboortestad had georganiseerd. Ze overleed in 1920 in de Seodaemun-gevangenis en werd het bekendste symbool van de beweging. Het dodental is omstreden: Japanse officiële cijfers spraken van honderden doden, terwijl de Koreaanse historicus Park Eun-sik ongeveer 7.500 doden telde.
Wat veranderde de 1 maart-beweging?
Ze maakte geen einde aan de koloniale overheersing. Wel dwong ze Tokio tot de zachtere fase van “cultureel bewind”, en in april 1919 richtten activisten in ballingschap in Shanghai de Voorlopige Regering van de Republiek Korea (대한민국 임시정부) op. In de preambule van de huidige Zuid-Koreaanse grondwet worden zowel de 1 maart-beweging als de Voorlopige Regering genoemd als fundament van de staat.
Hoe Koreanen na 1919 voor onafhankelijkheid vochten
Het verzet liep tegelijk langs meerdere lijnen, en die verschillen bepalen nog steeds hoe de twee Korea’s het verhaal vertellen.
Gewapende strijd in Mantsjoerije en China
Koreaanse onafhankelijkheidsstrijders in Mantsjoerije versloegen in 1920 Japanse eenheden in de gevechten van Fengwudong en Qingshanli. In 1932 gooide Yun Bong-gil, een activist die was uitgezonden door de Koreaanse Patriottische Organisatie van Kim Gu, een bom naar een Japanse ceremonie in het Hongkou-park in Shanghai, waarbij hoge functionarissen omkwamen. De Voorlopige Regering richtte in 1940 in Chongqing het Koreaanse Bevrijdingsleger op. In de jaren 1930 vochten ook communistische guerrillastrijders in Mantsjoerije, onder wie Kim Il Sung, de latere stichter van Noord-Korea (zie hoe de familie Kim de macht doorgaf).
Verzet in eigen land
In Korea zelf leidden studenten de 10 juni-beweging van 1926 en de studentenbeweging van Gwangju voor onafhankelijkheid in 1929. Wetenschappers van de Koreaanse Taalvereniging werkten aan een standaardwoordenboek van het Koreaans, en in 1942 werden tientallen van hen gearresteerd.
Collaboratie
Sommige Koreanen werkten met de koloniale staat samen als ambtenaar, politieagent, landheer, schrijver of zakenman. Zij heten chinilpa (친일파), de “pro-Japanse factie”. Veel van hen behielden hun positie na 1945, en hoe ver het onderzoek naar hun verleden moet gaan, is in Zuid-Korea nog altijd een politieke discussie.
Hoe Japan de Koreaanse identiteit probeerde uit te wissen (1937-1945)
Nadat Japan in 1937 een volledige oorlog met China begon, schoof het beleid in de kolonie van controle naar opslorping. De slogan was Naisen ittai (내선일체), “Japan en Korea als één lichaam”.
- Loyaliteitsrituelen: leerlingen en arbeiders spraken een eed van keizerlijke onderdanen uit, en Koreanen werden onder druk gezet om bij shintoschrijnen te knielen. Christenen die weigerden, werden gearresteerd.
- Taal: de onderwijsverordening van 1938 maakte Koreaans een keuzevak, en in de praktijk verdween het snel uit de klaslokalen. Kinderen konden op school gestraft worden als ze Koreaans spraken.
- Pers: de Chosun Ilbo en de Dong-A Ilbo werden in 1940 gesloten.
- Namen: de verordening Changssi Gaemyeong (창씨개명) van 1940 zette gezinnen onder druk om Japanse achternamen te registreren. Binnen de eerste zes maanden had ongeveer 80 procent van de huishoudens dat gedaan, vaak omdat weigeren op school, op het werk en bij de rantsoeneringskantoren tot problemen leidde.
Deze periode verklaart waarom taal en namen in Korea nog zo gevoelig liggen. De Hangul-dag (9 oktober) en de wens om Japanse leenwoorden uit het officiële Koreaans te weren, putten er allebei uit.
Dwangarbeid en comfort women: wat de geschiedenis vastlegt
Dit zijn de twee kwesties die het vaakst achter conflicten tussen Korea en Japan zitten. Daarom helpt het om te scheiden wat gedocumenteerd is en wat nog betwist wordt.
Dwangarbeid
De Japanse Nationale Mobilisatiewet van 1938 zette het hele keizerrijk op oorlogsvoet. Vanaf 1939 werden Koreanen geworven voor mijnen, fabrieken en bouwplaatsen in Japan, op Sachalin en in de Stille Oceaan. De werving verschoof van bedrijfsacties naar plaatsing via de overheid en vanaf 1944 naar formele arbeidsdienstplicht. Schattingen verschillen per bron, maar alleen al naar Japan werden honderdduizenden Koreanen gestuurd, en veel meer mensen werden binnen Korea gemobiliseerd.
Vanaf 1944 werden Koreaanse mannen ook opgeroepen voor het Japanse leger. Duizenden Koreanen bleven na het einde van de oorlog op Sachalin achter.
Hashima, het kolenmijneiland bij Nagasaki dat bekendstaat als Battleship Island, kwam in 2015 op de UNESCO-lijst als onderdeel van de Japanse industriële Meiji-locaties. Korea maakte bezwaar: de erkenning moest volgens Seoul ook volledig uitleggen hoe Koreaanse dwangarbeiders daar in oorlogstijd werden ingezet. Na de erkenning van de goudmijnen van Sado in 2024 volgde een soortgelijk geschil.
De comfort women
Tijdens zijn oorlogen in Azië richtte het Japanse leger “comfort stations” in en reguleerde die. Daar werden vrouwen en meisjes gedwongen seks te hebben met soldaten. De vrouwen kwamen uit Korea, China, Taiwan, de Filipijnen, Indonesië, Nederland en andere landen. Veel van hen werden geworven met bedrog, schulden of dwang, en sommigen werden ontvoerd. Schattingen van het totaal lopen sterk uiteen, van tienduizenden tot ongeveer 200.000, en Koreaanse vrouwen vormden een van de grootste groepen.
Tientallen jaren zwegen de overlevenden. Dat veranderde in 1991, toen Kim Hak-sun openlijk getuigde; Korea herdenkt de slachtoffers nu op 14 augustus. Sinds 1992 vinden er wekelijks protesten plaats voor de Japanse ambassade in Seoul, de woensdagdemonstraties.
De Kono-verklaring van Japan uit 1993 erkende de betrokkenheid van het leger en bood excuses aan, en een fonds uit 1995 betaalde compensatie uit particuliere giften. Een regeringsakkoord uit 2015, omschreven als “definitief en onomkeerbaar”, richtte een fonds op met 1 miljard yen uit Japan, maar veel overlevenden wezen het af, en Seoul begon in 2018 met het opheffen van de stichting. Sommige Japanse politici en wetenschappers betwisten hoeveel directe dwang het leger zelf gebruikte, een standpunt dat overlevenden en hun supporters als ontkenning beschouwen.
Hoe de bevrijding van 1945 verliep en waarom Korea in tweeën viel
Koreanen noemen 15 augustus Gwangbokjeol (광복절), “de dag dat het licht terugkeerde”. De bevrijding kwam met de capitulatie van Japan in de Tweede Wereldoorlog, na de atoombommen op Hiroshima op 6 augustus en Nagasaki op 9 augustus en de Sovjetoorlogsverklaring van 8 augustus. Tienduizenden Koreanen die in Hiroshima en Nagasaki werkten, behoorden tot de slachtoffers. Keizer Hirohito kondigde de capitulatie op 15 augustus per radio aan.
Het Koreaanse Bevrijdingsleger bereidde met Amerikaanse steun operaties voor, maar de oorlog eindigde voordat die begonnen. Daardoor werd de toekomst van het schiereiland door de geallieerden bepaald. Amerikaanse functionarissen stelden voor het land te verdelen langs de 38e breedtegraad. Sovjettroepen trokken in augustus het noorden binnen, en Amerikaanse troepen landden in september in het zuiden.
In 1948 werden twee rivaliserende staten uitgeroepen, en in 1950 brak de Koreaanse Oorlog uit. Onze uitleg over de Koreaanse Oorlog gaat vanaf dat punt verder. Voor veel Koreanen is de harde les van 1945 dat de vrijheid van Japan samenviel met de deling van het land.

Waarom Korea onder Japans bestuur nog altijd telt voor de betrekkingen tussen Korea en Japan
Japan en Zuid-Korea zijn buren, bondgenoten van de VS en grote handelspartners. De koloniale geschiedenis blijft het onderwerp dat het vaakst een crisis tussen hen veroorzaakt, en de belangrijkste reden is een verdrag uit 1965.
Het verdrag van 1965 en de “afgehandelde” kwestie
Het Verdrag inzake Basisbetrekkingen van 1965 herstelde de diplomatieke banden. Een aanvullende overeenkomst gaf Zuid-Korea 300 miljoen dollar aan subsidies en 200 miljoen dollar aan leningen, en stelde dat claims tussen de twee landen “volledig en definitief” waren geregeld. Een groot deel van het geld ging naar industriële projecten, waaronder staalproducent POSCO. Het standpunt van Tokio is dat hiermee alle individuele schadeclaims zijn gesloten. Veel Koreanen voeren aan dat het akkoord werd gesloten door een militaire regering zonder de slachtoffers te raadplegen en dat het onrechtmatige koloniale misstanden nooit omvatte.
Rechterlijke uitspraken en het handelsconflict van 2019
In 2018 gelastte het Zuid-Koreaanse Hooggerechtshof Japanse bedrijven, onder wie Nippon Steel, om voormalige dwangarbeiders te compenseren. Japan noemde de uitspraken een schending van het akkoord van 1965. In 2019 voerde het strengere exportcontroles in voor drie chemicaliën die bij de productie van chips worden gebruikt, en Koreaanse consumenten antwoordden met een breed gevolgde boycot van Japanse producten. In 2023 maakte Seoul bekend dat een Koreaanse stichting de door de rechter opgelegde vergoedingen zou betalen, een stap die de banden met Tokio verbeterde maar die sommige eisers afwezen.
Excuses, schoolboeken en andere splijtzwammen
Japanse leiders hebben meermaals spijt betuigd, met name in de Murayama-verklaring van 1995 en de gezamenlijke verklaring van 1998 van premier Keizo Obuchi en president Kim Dae-jung. Na die verklaring begon Zuid-Korea de al lang bestaande beperkingen op Japanse films en muziek op te heffen. Veel Koreanen vinden dat die excuses worden ondermijnd door latere gebeurtenissen: sommige herzieningen van Japanse schoolboeken, bezoeken van politici aan het Yasukuni-schrijn (waar de Japanse oorlogsdoden worden herdacht, ook veroordeelde oorlogsmisdadigers) en het geschil over de Dokdo-eilandjes, die Japan Takeshima noemt. Japanse functionarissen zeggen van hun kant vaak dat Korea steeds kwesties heropent die al waren afgehandeld.
Dat houdt het gewone verkeer niet tegen. Koreanen en Japanners bezoeken elkaars land in grote aantallen, en popcultuur stroomt in beide richtingen (onze vergelijking van reizen naar Korea en Japan behandelt de praktische kant). Ben je rond 1 maart of 15 augustus in Seoul, verwacht dan ceremonies, vlaggen op balkons van appartementen en nieuwsberichten over het verleden.
FAQ
Hoe lang stond Korea onder Japans bestuur?
De volledige koloniale overheersing duurde 35 jaar, van de annexatie op 29 augustus 1910 tot de bevrijding op 15 augustus 1945. Tel je de protectoraatsperiode mee die met het Eulsa-verdrag van 1905 begon, dan controleerde Japan de buitenlandse betrekkingen van Korea 40 jaar lang.
Waarom koloniseerde Japan Korea?
Korea lag tussen Japan en het Aziatische vasteland, dus zagen Japanse leiders het als strategische buffer en als toegangsroute tot Mantsjoerije en China. Het leverde ook rijst, land en later industriële grondstoffen op. Een eigen kolonie plaatste Japan bovendien op gelijke voet met de westerse imperiale mogendheden.
Heeft Japan zijn excuses aan Korea aangeboden?
Japanse regeringen hebben verschillende verklaringen van spijt en excuses afgelegd, waaronder de Kono-verklaring van 1993 over comfort women, de Murayama-verklaring van 1995 en de gezamenlijke verklaring met Korea van 1998. Veel Koreanen vinden die verzwakt door latere uitspraken van Japanse politici en door het standpunt van Tokio dat juridische claims in 1965 zijn geregeld. De vraag of Japan “echt” excuses heeft gemaakt, blijft dus omstreden.
Wat is de Koreaanse naam voor de Japanse koloniale periode?
De standaardterm is Ilje Gangjeomgi (일제강점기), “de periode van gedwongen bezetting door keizerlijk Japan”. Oudere teksten zeggen soms Ilje sidae, “het keizerlijk Japanse tijdperk”. Het woord gangjeom (“gedwongen bezetting”) weerspiegelt het Koreaanse standpunt dat de annexatie nooit legitiem was.
Waren Koreanen Japanse staatsburgers tijdens de koloniale tijd?
Juridisch gezien waren Koreanen Japanse onderdanen, maar ze stonden in een apart Koreaans familieregister en hadden niet dezelfde rechten. Koreanen in Japan verloren hun Japanse nationaliteit nadat het Vredesverdrag van San Francisco in 1952 van kracht werd. Dat is een reden waarom veel Zainichi-Koreanen nog altijd de Zuid-Koreaanse of een andere nationaliteit hebben.
Waarom is 1 maart een feestdag in Korea?
1 maart, Samiljeol (삼일절), herdenkt de onafhankelijkheidsverklaring van 1919 en de landelijke protesten die daarop volgden. Door heel Zuid-Korea zijn er ceremonies, waaronder een nationale bijeenkomst met de president. Het is een van de vijf nationale feestdagen van Korea, naast Bevrijdingsdag op 15 augustus.
Waar je deze geschiedenis daarna kunt zien: musea, films en boeken
Reis je naar Korea, dan vertellen deze drie plekken het verhaal beter dan welk leerboek ook. Openingsdagen en toegangsregels veranderen, dus check vooraf de officiële site van elke plek.
- Plaats
- Seodaemun Prison History Hall (서대문형무소역사관)
- Gebied
- Seodaemun-gu, centraal-westelijk Seoul; de gevangenis opende in 1908 en hield veel onafhankelijkheidsactivisten vast, onder wie Yu Gwan-sun
- Dichtstbijzijnde station
- Station Dongnimmun, Seoul Subway lijn 3
- Benodigde tijd
- Ongeveer 1,5 tot 2 uur
- Voor je gaat
- Controleer openingsdagen en toegangsprijzen op de officiële pagina
- Plaats
- Independence Hall of Korea (독립기념관)
- Gebied
- Cheonan, provincie Zuid-Chungcheong, ten zuiden van Seoul; een groot nationaal museum over de onafhankelijkheidsbeweging, geopend in 1987
- Dichtstbijzijnde station
- Station Cheonan of Cheonan-Asan, daarna bus of taxi
- Benodigde tijd
- Een halve dag
- Voor je gaat
- Controleer openingsdagen, Engelse rondleidingen en vervoer op de officiële pagina
- Plaats
- Tapgol-park (탑골공원)
- Gebied
- Jongno, centraal Seoul, waar studenten op 1 maart 1919 de onafhankelijkheidsverklaring voorlazen
- Dichtstbijzijnde station
- Station Jongno 3-ga
- Benodigde tijd
- 30 minuten
- Voor je gaat
- Controleer op de officiële pagina of het park gesloten is
Films en series die onder Japans bestuur spelen
- The Age of Shadows (밀정, 2016): een spionagethriller over onafhankelijkheidsstrijders en een Koreaanse officier bij de koloniale politie.
- Assassination (암살, 2015): een verzetscel beraamt in Seoul in de jaren 1930 een aanslag op een Japanse commandant en een collaborateur.
- Mr. Sunshine (미스터 션샤인, 2018): een drama over de jaren voor de annexatie, met onder meer de Righteous Armies.
- Pachinko (2022): een Apple TV+-serie naar de roman van Min Jin Lee uit 2017, over een Koreaans gezin van het koloniale Busan tot in Japan.
- Harbin (하얼빈, 2024): een film over de missie van Ahn Jung-geun in 1909.
Streamingrechten verschillen per land, dus check JustWatch of het platform zelf om te zien waar je elke titel kunt kijken. Wil je lezen: Pachinko van Min Jin Lee is de toegankelijkste ingang, en Korea’s Place in the Sun van Bruce Cumings is een veelgebruikte Engelstalige geschiedenis die de koloniale tijd in een bredere context plaatst.
Gerelateerde artikelen
Sources k-korea.blog
Prijzen, openingstijden en beschikbaarheid veranderen. Kijk op de officiële pagina voordat je iets koopt of op reis gaat.






