Seul teraz

Korea pod okupacją japońską: 35 lat historii 1910-1945

13 min czytania

Korea pod okupacją japońską trwała 35 lat, od aneksji w sierpniu 1910 roku do wyzwolenia 15 sierpnia 1945 roku. Koreańczycy nazywają ten okres Ilje Gangjeomgi (일제강점기), czyli „czasem przymusowej okupacji przez cesarską Japonię”. To klucz do wielu rzeczy, które zauważa dziś każdy odwiedzający: dlaczego 1 marca i 15 sierpnia są świętami państwowymi i dlaczego wypowiedź japońskiego polityka potrafi otworzyć wieczorne wiadomości w Seulu.

Poniżej znajdziesz, jak doszło do aneksji, jak rządzono kolonią, co zmieniło powstanie z 1919 roku, co wiadomo o pracy przymusowej i systemie „kobiet pocieszycielek” oraz dlaczego rok 1945 zostawił między oboma krajami tyle nierozwiązanych spraw.

Najważniejsze informacje

  • Japonia przejmowała Koreę etapami: w 1876 roku wymusiła otwarcie portów, w 1905 przejęła jej politykę zagraniczną, a 29 sierpnia 1910 roku ostatecznie ją zaanektowała.
  • 1 marca 1919 roku odczytanie Deklaracji Niepodległości wywołało protesty w całym kraju. Dziś ten dzień to koreańskie święto państwowe, Samiljeol (삼일절).
  • Od 1940 roku Koreańczyków zmuszano do przyjmowania japońskich nazwisk, a nauczanie języka koreańskiego mocno ograniczono już od 1938 roku.
  • Praca przymusowa i sprawa „kobiet pocieszycielek” wciąż pozostają sporne. Tokio twierdzi, że traktat z 1965 roku zamknął wszystkie roszczenia, a wiele ofiar i Sąd Najwyższy Korei się z tym nie zgadza.

Jak Japonia zaanektowała Koreę? 6 kroków od 1876 do 1910 roku

Japonia nie zajęła Korei jednym ruchem. Przez 34 lata wypychała rywalizujące mocarstwa i po kawałku odbierała Korei suwerenność. W końcu XIX wieku krajem rządziła dynastia Joseon (조선), panująca od ponad 500 lat. Korea była zaklinowana między cesarskimi Chinami, Rosją i szybko uprzemysławiającą się Japonią.

Traktat z Ganghwa z 1876 roku, narzucony po starciu morskim, otworzył koreańskie porty dla japońskiego handlu i dał mieszkającym tam Japończykom immunitet wobec koreańskich sądów. Potem Japonia pokonała Chiny w wojnie chińsko-japońskiej 1894-95 i Rosję w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-05. Od tej pory żadne mocarstwo regionu nie mogło lub nie chciało jej powstrzymać. Stany Zjednoczone i Wielka Brytania zaakceptowały pozycję Japonii w Korei w 1905 roku, USA w ramach porozumienia Taft-Katsura.

Rok Wydarzenie Co Korea straciła
1876 Traktat z Ganghwa Kontrolę nad handlem i nad Japończykami mieszkającymi na jej ziemi
1895 Królowa Min (później tytułowana cesarzową Myeongseong) zabita przez japońskich agentów w pałacu Gyeongbokgung Najważniejszą przeciwniczkę japońskich wpływów na dworze
1905 Traktat Eulsa (을사조약), podpisany pod presją wojska Politykę zagraniczną; Itō Hirobumi został pierwszym japońskim generalnym rezydentem
1907 Cesarz Gojong zmuszony do abdykacji po wysłaniu tajnych emisariuszy na konferencję pokojową w Hadze Armię, rozwiązaną w tym samym roku
1909 Działacz niepodległościowy Ahn Jung-geun strzela do Itō Hirobumiego w Harbinie Nic; Japonia przyspieszyła plany aneksji
1910 Traktat aneksyjny podpisany 22 sierpnia, ogłoszony 29 sierpnia Samo państwo

Koreańczycy nazywają 29 sierpnia 1910 roku Gyeongsul Gukchi (경술국치), „narodowym upokorzeniem roku gyeongsul”. Traktat w imieniu Korei podpisał premier Lee Wan-yong, a w Korei jego nazwisko do dziś jest synonimem zdrady. Walka nie czekała na 1910 rok. Po rozwiązaniu armii w 1907 roku lokalne oddziały, znane jako Armie Sprawiedliwych (의병, uibyeong), przez lata walczyły z japońskimi wojskami, a tysiące ich członków zginęło.

Jak Japonia rządziła Koreą: 3 fazy polityki kolonialnej

Kolonią zarządzał Generalny Gubernatorat Korei (조선총독부), na którego czele stał gubernator generalny mianowany w Tokio. Każdy z nich był japońskim generałem armii lub admirałem marynarki. W 1926 roku gubernatorat przeniósł się do ogromnego budynku z kopułą, wzniesionego tuż przed Gyeongbokgung, głównym pałacem królewskim w Seulu (oficjalnie zwanym wtedy Gyeongseong, 경성). Wielu Koreańczyków odczytało to umiejscowienie jako polityczną deklarację. Korea Południowa zaczęła burzyć ten gmach w 1995 roku, w 50. rocznicę wyzwolenia.

Historycy zwykle dzielą te 35 lat na trzy fazy. Każda odpowiada zmianie japońskiej strategii.

Faza Lata Termin koreański Co to znaczyło dla Koreańczyków
Rządy wojskowe 1910-1919 무단통치 (mudan tongchi) Żandarmeria wojskowa prowadziła codzienny nadzór; zakazano koreańskich gazet i organizacji politycznych; ogólnokrajowy spis gruntów zmienił to, kto jest właścicielem pól
„Rządy kulturalne” 1919-początek lat 30. 문화통치 (munhwa tongchi) Od 1920 roku dozwolono koreańskojęzyczne gazety, takie jak Chosun Ilbo i Dong-A Ilbo, ale pod cenzurą; rozbudowano policję, a ustawę o ochronie pokoju z 1925 roku stosowano wobec działaczy niepodległościowych
Asymilacja i mobilizacja wojenna lata 30.-1945 민족말살통치 („polityka wymazania narodu”) Kult w świątyniach shinto, japońskie nazwiska, wypychanie języka koreańskiego ze szkół oraz mobilizacja pracowników, żołnierzy i kobiet na potrzeby japońskich wojen

Jedna praktyczna uwaga: druga faza zawdzięcza swoją nazwę ówczesnej polityce Japonii. Koreańczycy, którzy ją przeżyli, widzieli więcej swobody w publikowaniu i organizowaniu się, ale też więcej inwigilacji i więcej aresztowań.

Gwanghwamun, główna brama pałacu Gyeongbokgung w Seulu, przesunięta w czasach kolonialnych i później odbudowana
Zdjęcie: Japanese General Government Building, autor 門田房太郞, Public Domain Mark

Jak wyglądało codzienne życie w Korei pod okupacją japońską

Dla większości Koreańczyków rządy kolonialne najpierw oznaczały ziemię i jedzenie. Około czterech na pięciu mieszkańców uprawiało rolę, więc to, do kogo należą pola, znaczyło więcej niż cokolwiek, co działo się w Seulu.

Ziemia i ryż

Spis gruntów z lat 1910-1918 wymagał od właścicieli rejestracji działek w formalnej procedurze. Ziemia niezarejestrowana, często wiejskie grunty wspólne lub majątek królewski, przechodziła na Generalny Gubernatorat. Część sprzedawano lub przekazywano Orientalnej Spółce Rozwoju, japońskiej firmie kolonizacyjnej założonej w 1908 roku, oraz japońskim osadnikom. Wielu koreańskich rolników zostało dzierżawcami płacącymi wysokie czynsze.

Od 1920 roku program zwiększania produkcji ryżu podniósł plony, a dużą część tego ryżu wysyłano do Japonii. W tych samych latach spożycie ryżu na osobę w Korei spadło i wiele rodzin przerzuciło się na tańsze proso i jęczmień. Duże grupy Koreańczyków wyjechały do Mandżurii lub do pracy w Japonii. Stąd wzięła się koreańska społeczność w Japonii, Zainichi (재일).

Czy Japonia zmodernizowała Koreę?

To jedno z najbardziej spornych pytań w tej dziedzinie. Japonia zbudowała koleje, porty, nowoczesny system bankowy, a w latach 30. przemysł ciężki skoncentrowany na północy. Seul dostał domy towarowe i tramwaje. Flagowy dom towarowy Shinsegae w centrum Seulu zajmuje do dziś budynek, który w 1930 roku otwarto jako oddział japońskiego Mitsukoshi. W tym okresie zakorzenił się też koreański biznes: Samsung zaczynał w 1938 roku jako mały sklep handlowy w Daegu (zobacz nasz artykuł o historii Samsunga).

Krytycy wskazują, komu służyła ta infrastruktura. Koleje biegły ku portom i granicy z Mandżurią. Szkoły dla dzieci koreańskich i japońskich były oddzielne i nierówne. Wysokie stanowiska w administracji i biznesie w przytłaczającej większości obsadzali Japończycy.

Niektórzy badacze twierdzą, że „modernizacja kolonialna” położyła podwaliny pod późniejszy wzrost Korei Południowej, inni, że go hamowała. Uczciwe podsumowanie brzmi tak: zmiany nastąpiły, Koreańczycy zapłacili za nie dużą część kosztów, a o tym, gdzie trafią korzyści, decydowały japońskie interesy.

Ruch 1 marca (삼일운동): co wydarzyło się w 1919 roku

Ruch 1 marca był największym protestem epoki kolonialnej i momentem, w którym ukształtował się nowoczesny koreański nacjonalizm. Złożyło się na to kilka rzeczy tamtej zimy: mowa prezydenta USA Woodrowa Wilsona o samostanowieniu narodów po I wojnie światowej, deklaracja niepodległości koreańskich studentów w Tokio z 8 lutego oraz śmierć byłego cesarza Gojonga w styczniu 1919 roku, której towarzyszyły szeroko powtarzane pogłoski o otruciu.

1 marca 33 przywódców religijnych i społecznych z kręgów Cheondogyo (rodzimej koreańskiej religii), chrześcijan i buddystów podpisało Deklarację Niepodległości i odczytało ją w seulskiej restauracji Taehwagwan. Kilka ulic dalej studenci odczytali ją tłumowi w parku Tapgol, co zapoczątkowało marsze przez miasto. Ludzie wołali „Daehan dongnip manse!” (대한독립만세), czyli „Niech żyje niepodległa Korea!”.

W następnych miesiącach protesty rozlały się praktycznie na cały kraj. Odpowiedź była brutalna. W Jeam-ri, na południe od Seulu, japońscy żołnierze zamknęli w kwietniu 1919 roku mieszkańców wsi w kościele i podpalili go. Nastoletnia uczennica Yu Gwan-sun (유관순), aresztowana za zorganizowanie protestu w rodzinnym mieście, zmarła w więzieniu Seodaemun w 1920 roku i stała się najbardziej znanym symbolem ruchu. Liczba ofiar jest sporna: oficjalne dane japońskie mówiły o setkach, a koreański historyk Park Eun-sik doliczył się około 7500 zabitych.

Co zmienił ruch 1 marca?

Nie zakończył rządów kolonialnych. Skłonił jednak Tokio do łagodniejszej fazy „rządów kulturalnych”, a w kwietniu 1919 roku działacze na wygnaniu powołali w Szanghaju Rząd Tymczasowy Republiki Korei (대한민국 임시정부). Obecna konstytucja Korei Południowej wymienia w preambule zarówno ruch 1 marca, jak i Rząd Tymczasowy jako fundamenty państwa.

Jak Koreańczycy walczyli o niepodległość po 1919 roku

Opór szedł jednocześnie w kilku kierunkach, a te podziały do dziś wpływają na to, jak obie Koree opowiadają tę historię.

Walka zbrojna w Mandżurii i Chinach

Koreańscy bojownicy o niepodległość działający w Mandżurii pokonali japońskie oddziały w bitwach pod Fengwudong i Qingshanli w 1920 roku. W 1932 roku Yun Bong-gil, działacz wysłany przez Koreańską Organizację Patriotyczną Kim Gu, rzucił bombę podczas japońskiej uroczystości w parku Hongkou w Szanghaju i zabił wysokich urzędników. W 1940 roku Rząd Tymczasowy utworzył w Chongqing Koreańską Armię Wyzwolenia. W latach 30. w Mandżurii walczyli też komunistyczni partyzanci, wśród nich Kim Il Sung, późniejszy założyciel Korei Północnej (zobacz, jak rodzina Kimów przekazywała władzę).

Opór w kraju

W samej Korei studenci poprowadzili ruch 10 czerwca w 1926 roku oraz studencki ruch niepodległościowy w Gwangju w 1929 roku. Uczeni z Towarzystwa Języka Koreańskiego pracowali nad wzorcowym słownikiem koreańskim, a w 1942 roku kilkudziesięciu z nich aresztowano.

Kolaboracja

Część Koreańczyków współpracowała z państwem kolonialnym jako urzędnicy, policjanci, ziemianie, pisarze i biznesmeni. Nazywa się ich chinilpa (친일파), „frakcją projapońską”. Wielu z nich zachowało stanowiska po 1945 roku, a to, jak daleko iść w badaniu ich życiorysów, wciąż jest przedmiotem sporu politycznego w Korei Południowej.

Jak Japonia próbowała wymazać koreańską tożsamość (1937-1945)

Gdy w 1937 roku Japonia rozpoczęła wojnę na pełną skalę z Chinami, polityka wobec kolonii przeszła od kontroli do wchłaniania. Hasło brzmiało Naisen ittai (내선일체), „Japonia i Korea jako jedno ciało”.

  • Rytuały lojalności: uczniowie i pracownicy recytowali Przysięgę Poddanych Cesarza, a Koreańczyków zmuszano do kultu w świątyniach shinto. Chrześcijan, którzy odmawiali, aresztowano.
  • Język: rozporządzenie oświatowe z 1938 roku zrobiło z koreańskiego przedmiot nieobowiązkowy, a w praktyce wkrótce zniknął on z klas. Dzieci mogły być karane za mówienie po koreańsku w szkole.
  • Prasa: Chosun Ilbo i Dong-A Ilbo zamknięto w 1940 roku.
  • Nazwiska: rozporządzenie Changssi Gaemyeong (창씨개명) z 1940 roku zmuszało rodziny do rejestrowania japońskich nazwisk. Już w ciągu pierwszych sześciu miesięcy zrobiło to około 80 procent gospodarstw domowych, często dlatego, że odmowa oznaczała kłopoty w szkole, w pracy i w urzędach przydzielających racje żywności.

Ten okres tłumaczy, dlaczego język i nazwiska nadal mają w Korei tak duży ładunek emocjonalny. Odwołują się do niego zarówno Dzień Hangula (9 października), jak i starania o to, by japońskie zapożyczenia nie trafiały do oficjalnej koreańszczyzny.

Praca przymusowa i „kobiety pocieszycielki”: co mówią źródła historyczne

To dwie sprawy, które najczęściej leżą u podstaw sporów koreańsko-japońskich, więc warto oddzielić to, co udokumentowane, od tego, co wciąż jest przedmiotem sporu.

Praca przymusowa

Japońska ustawa o powszechnej mobilizacji z 1938 roku przestawiła całe imperium na tryb wojenny. Od 1939 roku Koreańczyków werbowano do kopalń, fabryk i na place budowy w Japonii, na Sachalinie i na Pacyfiku. Rekrutacja przeszła od akcji firm do przydziałów organizowanych przez władze, a od 1944 roku do formalnego poboru do pracy. Szacunki różnią się w zależności od źródła, ale same do Japonii wysłano setki tysięcy Koreańczyków, a w samej Korei zmobilizowano znacznie więcej.

Od 1944 roku Koreańczyków powoływano także do japońskiej armii. Tysiące Koreańczyków utknęły na Sachalinie po zakończeniu wojny.

Hashima, wyspa z kopalnią węgla niedaleko Nagasaki, znana jako Wyspa Pancernik, trafiła w 2015 roku na listę UNESCO w ramach japońskich miejsc przemysłowych epoki Meiji. Korea sprzeciwiała się, uważając, że wpis powinien w pełni wyjaśniać wojenne wykorzystanie koreańskiej siły roboczej. Podobny spór wybuchł po wpisaniu kopalń złota Sado w 2024 roku.

„Kobiety pocieszycielki”

Podczas wojen w Azji japońskie wojsko tworzyło i nadzorowało „stacje pocieszenia”, w których kobiety i dziewczęta były zmuszane do seksu z żołnierzami. Pochodziły z Korei, Chin, Tajwanu, Filipin, Indonezji, Holandii i innych krajów. Wiele z nich zwerbowano podstępem, przez zadłużenie lub przymus, a część porwano. Szacunki łącznej liczby są bardzo rozbieżne, od dziesiątek tysięcy do około 200 tysięcy, a Koreanki należały do największych grup.

Przez dziesięciolecia ocalałe milczały. Zmieniło się to w 1991 roku, gdy publicznie zeznała Kim Hak-sun; Korea obchodzi dziś 14 sierpnia jako dzień pamięci ofiar. W 1992 roku zaczęły się cotygodniowe demonstracje przed ambasadą Japonii w Seulu, tak zwane Demonstracje Środowe.

Japońskie oświadczenie Kono z 1993 roku uznało zaangażowanie wojska i zawierało przeprosiny, a fundusz z 1995 roku wypłacał odszkodowania z prywatnych datków. Porozumienie rządów z 2015 roku, opisane jako „ostateczne i nieodwracalne”, powołało fundusz z 1 miliardem jenów od Japonii, ale wiele ocalałych je odrzuciło, a Seul w 2018 roku zaczął likwidować powołaną do tego fundację. Niektórzy japońscy politycy i badacze kwestionowali, jak duży był bezpośredni przymus ze strony samego wojska, co ocalałe i ich zwolennicy uznają za zaprzeczanie faktom.

Jak przyszło wyzwolenie w 1945 roku i dlaczego Korea się podzieliła

Koreańczycy nazywają 15 sierpnia Gwangbokjeol (광복절), „dniem przywrócenia światła”. Wyzwolenie przyszło wraz z kapitulacją Japonii w II wojnie światowej, po atomowych bombardowaniach Hiroszimy 6 sierpnia i Nagasaki 9 sierpnia oraz po wypowiedzeniu wojny przez ZSRR 8 sierpnia. Wśród ofiar bombardowań były dziesiątki tysięcy Koreańczyków pracujących w Hiroszimie i Nagasaki. Cesarz Hirohito ogłosił kapitulację w radiu 15 sierpnia.

Koreańska Armia Wyzwolenia przygotowywała operacje przy pomocy USA, ale wojna skończyła się, zanim się zaczęły. Oznaczało to, że przyszłość półwyspu rozstrzygnęli alianci. Amerykańscy urzędnicy zaproponowali podział na 38. równoleżniku. Wojska sowieckie weszły na północ w sierpniu, a siły amerykańskie wylądowały na południu we wrześniu.

W 1948 roku ogłoszono dwa rywalizujące państwa, a w 1950 roku wybuchła wojna koreańska. Dalszy ciąg opowiada nasz artykuł o wojnie koreańskiej. Dla wielu Koreańczyków gorzka lekcja roku 1945 jest taka, że wolność od Japonii przyszła razem z podziałem.

Główna hala Muzeum Niepodległości Korei w Cheonan, narodowego muzeum ruchu niepodległościowego
Zdjęcie: Independence Gate and Hyeonjeo overpass, autor MonasteryInwang, CC0

Dlaczego Korea pod okupacją japońską wciąż wpływa na relacje Korea-Japonia

Japonia i Korea Południowa to bliscy sąsiedzi, sojusznicy USA i duzi partnerzy handlowi. Historia kolonialna wciąż jest tematem, który najłatwiej wywołuje kryzys między nimi, a głównym powodem jest traktat z 1965 roku.

Traktat z 1965 roku i „zamknięta” sprawa

Traktat o stosunkach podstawowych z 1965 roku przywrócił stosunki dyplomatyczne. Umowa dodatkowa dała Korei Południowej 300 milionów dolarów w formie dotacji i 200 milionów w pożyczkach oraz stwierdzała, że roszczenia między oboma krajami zostały uregulowane „całkowicie i ostatecznie”. Duża część pieniędzy poszła na projekty przemysłowe, w tym na hutę POSCO. Stanowisko Tokio jest takie, że to zamknęło wszelkie indywidualne roszczenia odszkodowawcze. Wielu Koreańczyków uważa, że umowę zawarł rząd wojskowy bez pytania ofiar i że nigdy nie objęła ona bezprawnych krzywd kolonialnych.

Wyroki sądów i wojna handlowa z 2019 roku

W 2018 roku Sąd Najwyższy Korei Południowej nakazał japońskim firmom, w tym Nippon Steel, wypłatę odszkodowań byłym robotnikom przymusowym. Japonia uznała te wyroki za naruszenie umowy z 1965 roku. W 2019 roku zaostrzyła kontrolę eksportu trzech chemikaliów używanych w produkcji chipów, a koreańscy konsumenci odpowiedzieli szeroko nagłośnionym bojkotem japońskich towarów. W 2023 roku Seul ogłosił, że zasądzone przez sąd odszkodowania wypłaci koreańska fundacja, co poprawiło relacje z Tokio, ale część powodów to odrzuciła.

Przeprosiny, podręczniki i inne punkty zapalne

Japońscy przywódcy kilkakrotnie wyrażali żal, w szczególności w oświadczeniu Murayamy z 1995 roku i we wspólnej deklaracji premiera Keizo Obuchi i prezydenta Kim Dae-junga z 1998 roku. Po tej deklaracji Korea Południowa zaczęła znosić długoletnie ograniczenia wobec japońskich filmów i muzyki. Wielu Koreańczyków uważa, że te przeprosiny podważają późniejsze wydarzenia: niektóre rewizje japońskich podręczników, wizyty polityków w świątyni Yasukuni (która czci japońskich poległych na wojnie, w tym skazanych zbrodniarzy wojennych) i spór o wysepki Dokdo, które Japonia nazywa Takeshima. Japońscy urzędnicy ze swojej strony często mówią, że Korea wciąż wraca do spraw, które już uregulowano.

Nic z tego nie zatrzymuje zwykłego ruchu. Koreańczycy i Japończycy odwiedzają swoje kraje w ogromnej liczbie, a popkultura płynie w obie strony (praktyczną stronę omawia nasze porównanie podróży do Korei i Japonii). Jeśli będziesz w Seulu około 1 marca lub 15 sierpnia, spodziewaj się uroczystości, flag na balkonach bloków i relacji w mediach o przeszłości.

FAQ

Jak długo Korea była pod okupacją japońską?

Pełne rządy kolonialne trwały 35 lat, od aneksji 29 sierpnia 1910 roku do wyzwolenia 15 sierpnia 1945 roku. Jeśli doliczyć okres protektoratu, który zaczął się od traktatu Eulsa z 1905 roku, Japonia kontrolowała politykę zagraniczną Korei przez 40 lat.

Dlaczego Japonia skolonizowała Koreę?

Korea leżała między Japonią a azjatyckim lądem, więc japońscy przywódcy widzieli w niej strategiczną strefę buforową i drogę do Mandżurii i Chin. Oferowała też ryż, ziemię, a później zasoby przemysłowe. Posiadanie kolonii stawiało Japonię w jednym rzędzie z zachodnimi mocarstwami imperialnymi.

Czy Japonia przeprosiła Koreę?

Japońskie rządy wydały kilka oświadczeń z wyrazami żalu i przeprosinami, w tym oświadczenie Kono z 1993 roku w sprawie „kobiet pocieszycielek”, oświadczenie Murayamy z 1995 roku i wspólną deklarację z Koreą z 1998 roku. Wielu Koreańczyków uważa, że późniejsze wypowiedzi japońskich polityków i stanowisko Tokio, że roszczenia prawne uregulowano w 1965 roku, osłabiają te gesty. Dlatego pytanie, czy Japonia „naprawdę” przeprosiła, pozostaje sporne.

Jak po koreańsku nazywa się japoński okres kolonialny?

Standardowy termin to Ilje Gangjeomgi (일제강점기), „okres przymusowej okupacji przez cesarską Japonię”. Starsze teksty czasem mówią Ilje sidae, „epoka japońskiego imperium”. Słowo gangjeom („przymusowa okupacja”) oddaje koreańskie stanowisko, że aneksja nigdy nie była zgodna z prawem.

Czy Koreańczycy byli w czasach kolonialnych obywatelami Japonii?

Formalnie Koreańczycy byli japońskimi poddanymi, ale wpisywano ich do osobnego koreańskiego rejestru rodzin i nie mieli równych praw. Koreańczycy mieszkający w Japonii stracili japońskie obywatelstwo po wejściu w życie traktatu pokojowego z San Francisco w 1952 roku. To jeden z powodów, dla których wielu Koreańczyków Zainichi ma dziś obywatelstwo południowokoreańskie lub inne.

Dlaczego 1 marca jest w Korei świętem?

1 marca, Samiljeol (삼일절), upamiętnia Deklarację Niepodległości z 1919 roku i ogólnokrajowe protesty, które po niej nastąpiły. Uroczystości odbywają się w całej Korei Południowej, w tym państwowa ceremonia z udziałem prezydenta. To jedno z pięciu koreańskich świąt narodowych, obok Dnia Wyzwolenia 15 sierpnia.

Gdzie zobaczyć tę historię dalej: muzea, filmy i książki

Jeśli jedziesz do Korei, te trzy miejsca opowiadają tę historię lepiej niż jakikolwiek podręcznik. Dni otwarcia i zasady wstępu się zmieniają, więc przed wizytą sprawdź oficjalną stronę każdego z nich.

Miejsce
Seodaemun Prison History Hall (서대문형무소역사관)
Okolica
Dzielnica Seodaemun-gu, zachodnia część centrum Seulu; więzienie otwarto w 1908 roku i przetrzymywano w nim wielu działaczy niepodległościowych, w tym Yu Gwan-sun
Najbliższa stacja
Stacja Dongnimmun, linia 3 metra w Seulu
Potrzebny czas
Około 1,5 do 2 godzin
Przed wizytą
Sprawdź dni otwarcia i ceny biletów na oficjalnej stronie
Miejsce
Independence Hall of Korea (독립기념관)
Okolica
Cheonan w prowincji Chungcheong Południowy, na południe od Seulu; duże narodowe muzeum ruchu niepodległościowego, otwarte w 1987 roku
Najbliższa stacja
Stacja Cheonan lub Cheonan-Asan, potem autobus lub taksówka
Potrzebny czas
Pół dnia
Przed wizytą
Sprawdź dni otwarcia, przewodników po angielsku i dojazd na oficjalnej stronie
Miejsce
Tapgol Park (탑골공원)
Okolica
Jongno, centrum Seulu, gdzie 1 marca 1919 roku studenci odczytali Deklarację Niepodległości
Najbliższa stacja
Stacja Jongno 3-ga
Potrzebny czas
30 minut
Przed wizytą
Sprawdź na oficjalnej stronie, czy nie ma zamknięć

Filmy i seriale osadzone w czasach japońskich rządów

  • The Age of Shadows (밀정, 2016): thriller szpiegowski o bojownikach o niepodległość i koreańskim oficerze kolonialnej policji.
  • Assassination (암살, 2015): grupa oporu planuje zabić japońskiego dowódcę i kolaboranta w Seulu lat 30.
  • Mr. Sunshine (미스터 션샤인, 2018): serial osadzony w latach poprzedzających aneksję, z udziałem Armii Sprawiedliwych.
  • Pachinko (2022): serial Apple TV+ na podstawie powieści Min Jin Lee z 2017 roku, śledzący koreańską rodzinę od kolonialnego Busan do Japonii.
  • Harbin (하얼빈, 2024): film o misji Ahn Jung-geuna z 1909 roku.

Prawa do streamingu różnią się w zależności od kraju, więc sprawdź JustWatch lub platformę, żeby zobaczyć, gdzie możesz je obejrzeć. Wśród książek najłatwiejszym wejściem jest Pachinko Min Jin Lee, a Korea’s Place in the Sun Bruce’a Cumingsa to szeroko stosowana anglojęzyczna historia, która osadza epokę kolonialną w dłuższym kontekście.

Przydało się? Udostępnij dalejXFacebookLINEWhatsAppTelegram

Podobne artykuły

Sources k-korea.blog

Ceny, godziny otwarcia i dostępność się zmieniają. Przed zakupem lub podróżą sprawdź oficjalną stronę.

Autor Korea

Bloga Korea prowadzi Koreańczyk, który mieszka w Seulu. Codziennie sprawdzam, czego ludzie tutaj szukają, co kupują, jedzą i oglądają, i opisuję to w 40 językach. Bez sponsorowanych wpisów.