سئول، همین حالا

فرهنگ کاری کره: سلسله‌مراتب، هوئه‌سیک و هفته ۵۲ ساعته

15 دقیقه مطالعه

فرهنگ کاری کره روی ۳ چیز بنا شده: رتبه، سرعت پالی‌پالی و هفته کاری قانونی ۵۲ ساعته. ارشدیت تعیین می‌کند همکارانتان شما را چه صدا بزنند، چه کسی اول در جلسه حرف بزند و چه کسی در شام تیمی برای بقیه نوشیدنی بریزد. قانون، هفته عادی را ۴۰ ساعت به‌علاوه ۱۲ ساعت اضافه‌کاری محدود کرده است. اگر قرار است برای یک شرکت کره‌ای کار کنید، چه در سئول و چه در شعبه‌ای در خارج از کره، این قواعد نانوشته بیشتر از شرح وظایفتان روی روزتان اثر می‌گذارند.

البته هیچ‌کدام ثابت نیست. کره‌ای‌های جوان‌تر در برابر شب‌کاری و نوشیدن اجباری مقاومت می‌کنند و بسیاری از شرکت‌ها عنوان‌هایشان را ساده‌تر کرده‌اند. راهنمای پیش رو هم روایت سنتی را پوشش می‌دهد و هم روایتی را که احتمالاً امروز با آن روبه‌رو می‌شوید.

نکات کلیدی

  • کره‌ای‌ها همکاران را با عنوان شغلی به‌علاوه «نیم» (님) صدا می‌زنند، مثلاً «Kim Gwajang-nim» (آقا یا خانم کیم، مدیر). برای کسی که از شما ارشدتر است تقریباً هیچ‌وقت از اسم کوچک استفاده نمی‌شود.
  • سقف ۵۲ ساعت یعنی ۴۰ ساعت کار عادی به‌علاوه حداکثر ۱۲ ساعت اضافه‌کاری در هفته، طبق قانون استانداردهای کار. این قانون از سال ۲۰۱۸ و با بزرگ‌ترین کارفرماها شروع شد و مرحله‌به‌مرحله اجرا شد.
  • هوئه‌سیک (회식)، یعنی شام تیمی بعد از کار، هنوز رایج است، اما فشار برای ماندن تا دور دوم و سوم به‌شدت کم شده.
  • طبق قانون، کارکنان تمام‌وقت بعد از اولین سال کامل کار ۱۵ روز مرخصی سالانه با حقوق می‌گیرند. جنگ تازه سر این است که واقعاً از این روزها استفاده شود.

سلسله‌مراتب و عنوان‌های شغلی در شرکت‌های کره‌ای چطور کار می‌کند؟

اداره کره‌ای یک نردبان رتبه دارد که همه آن را می‌بینند. بخش بزرگی از آن ریشه در ایده‌های کنفوسیوسی درباره سن و ارشدیت دارد و مدرسه هم آن را تقویت می‌کند: دانش‌آموزان هم‌مدرسه‌های بزرگ‌تر را سونبه (선배، ارشد) و کوچک‌تر را هوبه (후배، جونیور) صدا می‌زنند. برای بیشتر مردان کره‌ای خدمت سربازی اجباری هم دوباره همین را تقویت می‌کند، چون آنجا درجه تقریباً همه‌چیز را تعیین می‌کند.

دو نظام موازی کنار هم کار می‌کنند. جیکگئوپ (직급) رتبه شماست که بیشتر با سال‌های خدمت بالا می‌رود. جیکچِک (직책) نقش شماست، مثلاً سرپرست تیم (팀장، تیم‌جانگ). پس ممکن است یک بوجانگ (مدیرکل) تیمی را اداره کند، اما یک چاجانگ جوان‌تر هم می‌تواند این کار را بکند، اگر رئیسش از او راضی باشد. نردبان زیر همان نردبان کلاسیک شرکت‌های بزرگ چِبُل (재벌، گروه‌های تجاری خانوادگی مثل سامسونگ و هیوندای) است و شرکت‌های کوچک‌تر معمولاً از آن تقلید می‌کنند.

عنوان (کره‌ای) رومانیزه معادل تقریبی فارسی برای شما یعنی چه
사원 Sawon کارمند، کارشناس سطح ورودی. بیشتر فارغ‌التحصیلان تازه از اینجا شروع می‌کنند.
주임 Juim کارشناس ارشد فقط بعضی شرکت‌ها از آن استفاده می‌کنند، به‌عنوان پله‌ای میان ساوون و دِری.
대리 Daeri دستیار مدیر بیشتر کار اجرایی را انجام می‌دهد. اغلب همان کسی است که واقعاً به سؤال‌های شما جواب می‌دهد.
과장 Gwajang مدیر پروژه‌ها را اداره می‌کند. معمولاً اولین تصمیم‌گیرنده واقعی است که با او سروکار پیدا می‌کنید.
차장 Chajang معاون مدیرکل مدیر ارشد، اغلب سرپرست آینده یک تیم.
부장 Bujang مدیرکل، رئیس اداره بیشتر تصمیم‌های اداره را تأیید می‌کند. در شام هوئه‌سیک سر میز می‌نشیند.
이사 Isa مدیر اجرایی (دایرکتور) اولین رتبه مدیران اجرایی. رسیدن به اینجا یک لحظه بزرگ در مسیر شغلی است.
상무 Sangmu مدیر عامل بخش، معاون مدیر اجرایی که مسئول یک بخش یا یک حوزه کسب‌وکار است.
전무 Jeonmu معاون ارشد یا اجرایی مدیر ارشدی که معمولاً به رئیس شرکت گزارش می‌دهد.
사장 Sajang رئیس شرکت شرکت یا یکی از شرکت‌های تابعه گروه را اداره می‌کند.
회장 Hoejang رئیس هیئت‌مدیره در یک چبل، رئیس کل گروه، اغلب از اعضای خانواده بنیان‌گذار.

رئیس را در کره چه صدا بزنیم؟

نام خانوادگی، عنوان و «نیم» (님)، پسوند احترام، را کنار هم بگذارید: «Park Bujang-nim»، یا اگر فقط یک بوجانگ در اتاق است، همان «Bujang-nim». برای کسی که بالاتر از شماست هیچ‌وقت اسم کوچک نگویید. زبان کره‌ای برای خطاب به مافوق کلمه راحتی هم برای «شما» ندارد، برای همین مردم به‌جای ضمیر دوباره عنوان را تکرار می‌کنند.

با همتراز‌ها و زیردست‌ها، شکل معمول نام کامل یا اسم کوچک به‌علاوه «سی» (씨) است، مثل «Jiwon-ssi». «سی» را هرگز برای کسی که ارشدتر است به کار نبرید. این‌طور به نظر می‌رسد که از بالا با او حرف می‌زنید.

رتبه در جلسه‌ها و تأییدیه‌ها چطور خودش را نشان می‌دهد؟

ارشدترین فرد دورتر از در می‌نشیند و معمولاً اول یا آخر از همه حرف می‌زند. جونیورها به‌ندرت جلوی جمع با بوجانگ مخالفت می‌کنند و مشکل‌ها را قبل از جلسه و در خلوت مطرح می‌کنند. تأیید رسمی از مسیر گیولجه (결재) می‌گذرد، یعنی زنجیره تأییدی که در آن یک سند مهر به مهر یا امضای الکترونیکی به امضای الکترونیکی از رتبه‌ها بالا می‌رود. اگر یک پله را رد کنید، مثلاً به مدیر اجرایی ایمیل بزنید و مدیر مستقیم خودتان را در کپی نگذارید، از تقریباً هر اشتباه دیگری بیشتر ایجاد اصطکاک می‌کنید.

پالی‌پالی (빨리빨리): چرا اداره‌های کره این‌قدر سریع حرکت می‌کنند؟

پالی‌پالی یعنی «زود، زود» و واکنش خودکار پشت جواب‌های همان‌روزی، تحویل‌های یک‌شبه و ددلاین‌هایی است که ساعت ۵:۳۰ بعدازظهر سر و کله‌شان پیدا می‌شود. بیشتر مردم ریشه‌اش را در سرعت صنعتی‌شدن کره بعد از جنگ کره می‌دانند، زمانی که سریع‌تر از رقبا حرکت‌کردن استراتژی ملی بود. همین بی‌تابی به کشور تحویل در کمتر از یک ساعت و یکی از سریع‌ترین اینترنت‌های دنیا را هم داده است.

در محل کار این خصلت یک روی خوب دارد و یک روی بد. وقتی بالادستی‌ها تصمیمی را تأیید کردند، اجرا سریع است، اغلب سریع‌تر از چیزی که یک تیم غربی انتظار دارد. هزینه‌اش تغییر مداوم است. برنامه‌ها دیر بازنویسی می‌شوند و مدیر ممکن است «تا فردا صبح» گزارش بخواهد، بی‌آنکه این را غیرعادی بداند.

کاکائوتاک و مشکل همیشه در دسترس بودن

بخش بزرگی از ارتباط داخلی با کاکائوتاک (KakaoTalk)، پیام‌رسانی که تقریباً همه کره‌ای‌ها دارند، در گروه‌های چت تیمی انجام می‌شود. این یعنی رئیستان در همان اپلیکیشنی است که خانواده‌تان هم هست و پیام‌های بعد از ساعت ۱۰ شب یکی از رایج‌ترین گله‌های کارکنان جوان است. کره سال‌هاست درباره «حق قطع ارتباط» بحث می‌کند. در عمل، عرف به تیم شما بستگی دارد، پس پیش از آنکه ریتم خودتان را تعیین کنید ببینید همکارانتان با پیام‌های دیروقت چطور برخورد می‌کنند.

گوشت شکم خوک روی گریل رومیزی در یک رستوران کباب کره‌ای، با بطری‌های سبز سوجو و لیوان‌های کوچک
عکس: 2015년 2월 11일 효소원2호점 방배119안전센터 직원 회식 از 최광모، CC0

هوئه‌سیک چیست؟ توضیح شام شرکتی کره‌ای

هوئه‌سیک (회식) یعنی «با هم غذا خوردن» و در زبان اداره، شام تیمی است که معمولاً شرکت یا ارشدترین فرد حاضر هزینه‌اش را می‌دهد. تیم‌ها بعد از پایان یک پروژه، وقتی کسی می‌آید یا می‌رود، یا فقط چون بوجانگ دلش خواسته، هوئه‌سیک می‌گذارند. شب کلاسیک چند دور شماره‌دار به نام چا (차) دارد:

  1. ۱‌چا: شام، بسیار اغلب سام‌گیوپسال (گوشت شکم خوک کبابی) با سوجو، نوشیدنی الکلی شفاف و تقطیرشده کره، که با آبجو مخلوط می‌شود و اسمش سومک است.
  2. ۲‌چا: یک بار دوم، اغلب آبجو با مرغ سوخاری (چیمک).
  3. ۳‌چا: نوراebang (노래방)، اتاق‌های کاراکوکه خصوصی که ساعتی کرایه می‌شوند.

مدیران مسن‌تر اغلب هوئه‌سیک را جایی می‌دانند که همبستگی واقعی تیم شکل می‌گیرد و جونیورها بعد از یک نوشیدنی راحت‌تر حرف می‌زنند. بسیاری از کارکنان جوان‌تر آن را اضافه‌کاری بدون حقوق می‌دانند. هر دو نگاه در همان یک اداره هم دیده می‌شود.

آداب نوشیدن در هوئه‌سیک کره‌ای

  • برای خودتان نریزید. برای دیگران بریزید، اول برای ارشدها، و بطری را با دو دست یا با دست چپ زیر مچ دست راست بگیرید.
  • وقتی ارشدی برایتان می‌ریزد، لیوان را با دو دست بگیرید.
  • وقتی جلوی کسی که خیلی مسن‌تر یا ارشدتر است می‌نوشید، سرتان را کمی بچرخانید.
  • لیوان خالی دوباره پر می‌شود. اگر می‌خواهید کند‌تر بنوشید، کمی ته لیوان بگذارید.
  • در اولین نوشیدن دسته‌جمعی (گئونبه، 건배، «به سلامتی») شرکت کنید، حتی اگر لیوانتان نوشابه باشد.

این حرکت‌های کوچک از همان منطقی پیروی می‌کنند که تعظیم در کره دارد: احترام را با حالت بدن و دست‌ها نشان می‌دهند، نه با کلمه.

آیا می‌شود از هوئه‌سیک شانه خالی کرد؟

روزبه‌روز بیشتر، بله. کسانی که نمی‌نوشند کولا یا سایدا (사이다، نوشابه لیمویی کره‌ای) سفارش می‌دهند و کسی تعجب نمی‌کند. خیلی از تیم‌ها حالا هوئه‌سیک ناهار می‌گذارند یا شب نوشیدن را با فیلم، بولینگ یا یک شام خوب که ساعت ۹ تمام می‌شود عوض می‌کنند. وادار کردن کسی به نوشیدن، طبق قواعدی که در سال ۲۰۱۹ به قانون استانداردهای کار اضافه شد، می‌تواند آزار در محل کار حساب شود. رویکرد عملی در ماه‌های اول این است که برای دور اول بمانید و بعد با یک جمله ثابت مؤدبانه بروید، مثل «Meonjeo deureogagetseumnida» (먼저 들어가겠습니다، «من زودتر برمی‌گردم خانه»).

فرهنگ اضافه‌کاری و قانون هفته ۵۲ ساعته در کره

دهه‌ها کره جزو طولانی‌ترین ساعت‌های کاری میان اقتصادهای توسعه‌یافته را داشته است. بخش بزرگی از آن از یاگئون (야근، ماندن تا دیروقت شب) و نونچی (눈치، مهارت خواندن فضا) می‌آمد که به جونیورها می‌گفت قبل از رئیس نروند. میزها تا بعد از ساعت ۹ شب پر می‌ماند، حتی وقتی کار زیادی نمانده بود.

اصلاحیه ۲۰۱۸ قانون استانداردهای کار، سقف قانونی هفته کاری را از ۶۸ ساعت به ۵۲ ساعت رساند. اجرا از کارفرماهای دارای ۳۰۰ نفر یا بیشتر شروع شد و شرکت‌های کوچک‌تر طی سال‌های بعد وارد شدند.

۵۲ ساعت چطور جمع می‌شود؟ یک مثال عملی

یک شغل استاندارد ۹ تا ۶ را در نظر بگیرید که یک ساعت ناهارش بی‌حقوق است. یعنی ۸ ساعت در روز، ۴۰ ساعت در پنج روز، که همان هفته عادی قانونی است. اضافه‌کاری حداکثر ۱۲ ساعت روی آن می‌آید.

  • سه شب تا ساعت ۸ بمانید: ۶ ساعت بیشتر، جمعاً ۴۶.
  • شنبه ۴ ساعت بیایید: جمعاً ۵۰.
  • یک شب دیگر تا ۸: جمعاً ۵۲. این سقف است. هر چیزی بیش از آن، سقف را می‌شکند.

اضافه‌کاری باید دست‌کم ۵۰ درصد بیشتر از دستمزد ساعتی عادی پرداخت شود. شرکت‌ها در پاسخ، سیستم‌های PC-off راه انداخته‌اند که در ساعت معینی کامپیوترها را خاموش می‌کنند، سیاست خاموش‌شدن چراغ‌ها و ساعت شروع انعطاف‌پذیر.

قانون ۵۲ ساعت چه کسانی را کامل پوشش نمی‌دهد؟

این سقف شکاف‌هایی دارد که خارجی‌ها اغلب از آن‌ها غافل می‌شوند. محل‌های کار با کمتر از پنج کارمند عمدتاً بیرون از قواعد ساعت کار هستند. بعضی صنایع استثنای ویژه دارند. بسیاری از قراردادهای حقوق‌بگیر از پوگوال ایمگوم‌جه (포괄임금제) استفاده می‌کنند، یعنی نظام دستمزد فراگیر که در آن مبلغ ثابتی بابت اضافه‌کاری در حقوقتان گنجانده شده، پس ساعت‌های اضافه خودبه‌خود پول بیشتر نمی‌شود. پیش از امضا مستقیم درباره‌اش بپرسید.

خود این قانون هنوز محل بحث است. گروه‌های کارفرمایی برای انعطاف بیشتر در بخش‌های پرسرعت استدلال می‌کنند، در حالی که اتحادیه‌ها و بسیاری از کارکنان جوان‌تر شدیداً با هر چیزی که شبیه بازگشت به هفته‌های طولانی‌تر باشد مخالفت می‌کنند. برای قواعد فعلی، سایت رسمی وزارت اشتغال و کار را ببینید.

جوان‌های کره‌ای چطور فرهنگ کاری کره را تغییر می‌دهند؟

بزرگ‌ترین نیروی تغییر، نسل MZ (MZ세대) است، برچسب کره‌ای که میلنیال‌ها و نسل Z را با هم در بر می‌گیرد. کلمه کلیدی آن‌ها وُرابال (워라밸) است، مخفف «تعادل کار و زندگی». جئونگسی توئگئون (정시퇴근)، یعنی سروقت رفتن، از یک شورش کوچک به چیزی تبدیل شده که حالا بسیاری از تیم‌ها آن را انتظار دارند.

آن‌ها برای سبک قدیمی هم کلمه‌ای دارند: کُندِه (꼰대)، اصطلاح عامیانه برای ارشد نصیحت‌گوی خودبزرگ‌بین که برای جونیورها از «روزگار خودش» موعظه می‌کند. کُندِه خوانده شدن توهین واقعی است و بسیاری از مدیران حالا سعی می‌کنند از آن دور بمانند.

عنوان‌های ساده‌تر و اسم‌های انگلیسی

بعضی شرکت‌ها نردبان ۱۱ پله‌ای را به دو یا سه سطح کاهش داده‌اند یا عنوان‌ها را با یک پسوند احترام یکسان جایگزین کرده‌اند تا همه «نیم» باشند. شرکت‌های فناوری مثل کاکائو به این معروف‌اند که کارکنان در محل کار از اسم‌های انگلیسی استفاده می‌کنند. سلسله‌مراتب زیر پوست هنوز هست. فقط کمتر در گفتگوی روزمره سر باز می‌کند.

جابه‌جایی شغلی و پایان وفاداری مادام‌العمر

قرارداد قدیمی این بود که از راه گونگچِه (공채، استخدام عمومی دسته‌جمعی فارغ‌التحصیلان تازه) وارد یک گروه بزرگ شوید و ۳۰ سال بمانید. کارکنان جوان‌تر راحت‌تر شغل عوض می‌کنند، فاصله میان نقش‌های جئونگیوجیک (정규직، دائمی) و بی‌جئونگیوجیک (비정규직، غیردائمی یا قراردادی) را دقیق می‌سنجند و فرهنگ پرفشار را دلیلی برای رفتن می‌دانند. ساعت‌های طولانی کار هم بارها در بحث کره درباره نرخ بسیار پایین زاد‌و‌ولد مطرح می‌شود، که فشار برای اصلاحات را در سرخط خبرها نگه می‌دارد.

برج‌های اداری روشن در یک منطقه تجاری سئول پس از تاریکی هوا، با پنجره‌های بسیاری که هنوز روشن‌اند
عکس: Yeouido Post office از hyolee2، CC BY-SA 3.0

فرهنگ کاری کره در مقایسه با فرهنگ کاری آمریکا

اگر از آمریکا می‌آیید، جدول زیر نشان می‌دهد پیش‌فرض‌ها بیشتر از همه کجا فرق دارند و برای هر کدام چه باید کرد.

حوزه کره (پیش‌فرض سنتی) آمریکا (پیش‌فرض معمول) چه کنید
خطاب کردن افراد عنوان به‌علاوه «نیم»؛ اسم کوچک فقط برای همتراز‌ها و زیردست‌ها اسم کوچک برای تقریباً همه در هفته اول عنوان هر همکار ارشد را یاد بگیرید
تصمیم‌گیری از بالا به پایین، از طریق زنجیره تأیید گیولجه اجماع و تفویض اختیار بیشتر حمایت مدیرتان را قبل از جلسه جلب کنید، نه حین آن
مخالفت در خلوت مطرح می‌شود، در جمع ملایم می‌شود بحث باز اغلب استقبال می‌شود اول در گفتگوی دونفره اعتراض‌هایتان را بگویید
معاشرت بعد از کار هوئه‌سیک با تیم، گاهی چند دور هپی‌آور اختیاری دور اول را بمانید، مؤدبانه بروید
ساعت کار ۴۰ ساعت به‌علاوه حداکثر ۱۲ ساعت اضافه‌کاری، با سقف قانونی برای بیشتر بزرگ‌سالان سقف هفتگی فدرال وجود ندارد بررسی کنید اضافه‌کاری در حقوقتان گنجانده شده یا نه
مرخصی با حقوق ۱۵ روز بعد از سال اول، طبق قانون الزام فدرال برای مرخصی با حقوق وجود ندارد مرخصی را زود رزرو کنید و خیلی جلوتر به تیم بگویید
ترک کار پاداش پایان خدمت قانونی (토직금، توئه‌جیک‌گئوم) بعد از یک سال پاداش پایان خدمت به کارفرما بستگی دارد تاریخ شروع کار و سوابق پرداخت را نگه دارید
ابزار چت گروه‌های چت کاکائوتاک، اغلب بعد از ساعت کاری اسلک یا تیمز، بیشتر در ساعت کاری با مدیرتان درباره انتظار سرعت پاسخ توافق کنید

نکاتی برای خارجی‌هایی که در کره کار می‌کنند

کارکنان خارجی معمولاً در آداب معاشرت بیشتر از کره‌ای‌ها مورد اغماض‌اند. مردم عنوان غلط را در هفته اول می‌بخشند. نسبت به ددلاین‌های از دست رفته یا دور زدن مدیرتان کمتر اغماض می‌کنند.

پیش از امضای قرارداد

  • کتبی بگیرید. قرارداد کار کره‌ای باید دستمزد، ساعت کار و مرخصی را ذکر کند. اگر کره‌ایتان قوی نیست، یک نسخه انگلیسی بخواهید.
  • درباره پوگوال ایمگوم‌جه بپرسید. بپرسید اضافه‌کاری جدا پرداخت می‌شود یا از قبل در حقوقتان گنجانده شده است.
  • چهار بیمه را بررسی کنید. کارکنان رسمی معمولاً در سه‌دِه بوهوم (4대보험) ثبت‌نام می‌شوند: بازنشستگی ملی، بیمه درمانی ملی، بیمه اشتغال و بیمه حوادث کار.
  • ویزایتان را بررسی کنید. ویزاهای کاری مثل E-7 (متخصصان ماهر) یا E-2 (تدریس زبان) به کار مشخصی گره خورده‌اند. شرایط فعلی را در HiKorea، پورتال دولتی مهاجرت، تأیید کنید.

ماه اول شما در یک اداره کره‌ای

  • وقتی می‌رسید به تیمتان با یک تعظیم کوچک و «annyeonghaseyo» سلام کنید.
  • ناهار را با تیمتان بخورید. اطلاعات غیررسمی همان‌جا دست‌به‌دست می‌شود.
  • پیش از رفتن، به‌جای اینکه ناپدید شوید بگویید «Meonjeo gabogetseumnida» (먼저 가보겠습니다، «من زودتر می‌روم»).
  • پیش از آنکه کسی بپرسد، پیشرفت کار را گزارش کنید. مدیران کره‌ای برای بوگو (보고، گزارش‌دهی) ارزش زیادی قائل‌اند و سکوت می‌تواند مثل یک مشکل دیده شود.
  • کمی کره‌ای تجاری یاد بگیرید. حتی سطح پایه هم رفتار همکاران با شما را عوض می‌کند و گواهی TOPIK (آزمون رسمی مهارت زبان کره‌ای) در بسیاری از درخواست‌های ویزا و کار کمک می‌کند.

اشتباه‌های رایج خارجی‌ها در شرکت‌های کره‌ای

بیشتر مشکل‌ها از پیش‌فرض‌هایی می‌آید که از کشور خودتان با خود آورده‌اید، نه از ناآگاهی فرهنگی به‌خودی‌خود. این‌ها بیشترین دردسر را درست می‌کنند:

  • استفاده از اسم کوچک برای بالادستی‌ها. «Hey Minsu» گفتن به گواجانگ‌تان برای شما صمیمانه است و برای بقیه اتاق بی‌احترامی.
  • سکوت را موافقت گرفتن. یک جلسه ساکت می‌تواند یعنی مردم تردید دارند و جلوی رئیس نمی‌گویند. بعدش در گفتگوی دونفره پیگیری کنید.
  • پریدن از یک پله. رفتن مستقیم پیش یک مدیر اجرایی، حتی برای کمک، مدیر شما را شرمنده می‌کند.
  • نوشتن اسم با جوهر قرمز. بسیاری از کره‌ای‌ها آن را با مرگ مرتبط می‌دانند. از مشکی یا آبی استفاده کنید.
  • ریختن نوشیدنی برای خودتان در هوئه‌سیک. چیز کوچکی است که مردم متوجهش می‌شوند.
  • رفتن بدون گفتن حرفی. سروقت رفتن حالا در بیشتر اداره‌ها اشکالی ندارد. بی‌حرف رفتن هنوز سرد به نظر می‌رسد.
  • بی‌صدا کردن چت کاکائوتاک تیم. اگر لازم است شب‌ها اعلان‌ها را ساکت کنید، اما در ساعت کار سر بزنید. اطلاعیه‌های مهم اغلب اول آنجا می‌آیند.

سؤال‌های متداول

کره‌ای‌ها در هفته چند ساعت کار می‌کنند؟

استاندارد قانونی ۴۰ ساعت در هفته با حداکثر ۱۲ ساعت اضافه‌کاری است، یعنی سقف ۵۲ ساعت. بسیاری از کارمندان اداری حالا چیزی نزدیک به ۴۰ تا ۴۵ ساعت کار می‌کنند، اما این عدد بر حسب صنعت، اندازه شرکت و تیم خیلی فرق می‌کند. محل‌های کار بسیار کوچک و بعضی بخش‌ها تا حدی بیرون از این سقف‌اند.

آیا هوئه‌سیک در کره اجباری است؟

از نظر قانونی نه، و وادار کردن کسی به نوشیدن می‌تواند آزار در محل کار محسوب شود. از نظر اجتماعی، بسیاری از تیم‌ها هنوز دست‌کم یک حضور کوتاه را انتظار دارند، مخصوصاً از استخدام‌های تازه. رفتن به دور اول و ترک مؤدبانه جمع، حد وسط امن است.

آیا کره‌ای‌ها شنبه‌ها کار می‌کنند؟

بیشتر مشاغل اداری دوشنبه تا جمعه است. کار شنبه هنوز نزدیک ددلاین‌ها، در خرده‌فروشی و خدمات و در بعضی شرکت‌های کوچک‌تر پیش می‌آید. هر ساعت کار شنبه جزو سقف ۵۲ ساعته هفتگی حساب می‌شود.

«نیم» (-nim) در اداره کره‌ای یعنی چه؟

«نیم» (님) پسوند احترامی است که به عنوان‌ها اضافه می‌شود، مثل بوجانگ‌نیم یا ساجانگ‌نیم، تا به فرد ارشد احترام نشان دهد. بعضی شرکت‌ها حالا آن را به اسم همه اضافه می‌کنند تا سلسله‌مراتب ساده‌تر شود. برای یک خارجی، عنوان به‌علاوه «نیم» پیش‌فرض امن است.

آیا کار کردن در کره برای خارجی‌ها سخت است؟

گرفتن ویزای مناسب و پیدا کردن کارفرمایانی که خارجی‌ها را اسپانسر می‌کنند معمولاً بزرگ‌ترین موانع‌اند. تسلط بر زبان کره‌ای گزینه‌هایتان را خیلی بیشتر می‌کند. بعد از استخدام، فرهنگ کار آسان‌تر از شهرتش است، به شرط اینکه به عنوان‌ها احترام بگذارید و مدیرتان را در جریان نگه دارید.

قانون هفته کاری ۵۲ ساعته در کره چیست؟

اصلاحیه ۲۰۱۸ قانون استانداردهای کار است که حداکثر هفته کاری را از ۶۸ به ۵۲ ساعت کاهش داد: ۴۰ ساعت کار عادی به‌علاوه ۱۲ ساعت اضافه‌کاری. اجرای آن بر اساس اندازه شرکت انجام شد و از بزرگ‌ترین کارفرماها شروع شد. برای استثناهای فعلی، سایت رسمی وزارت اشتغال و کار را ببینید.

اگر به محل کار کره‌ای می‌روید، بعد چه چیزی را دنبال کنید و چه برنامه‌ای بریزید

بحث ساعت کار را دنبال کنید. پیشنهادهایی برای محاسبه انعطاف‌پذیرتر ساعت هفتگی، و در سوی مقابل برای هفته‌های کوتاه‌تر مثل هفته ۴٫۵ روزه، بارها در سیاست کره مطرح می‌شوند. هر تغییری پیش از اجرایی شدن در سایت وزارت اشتغال و کار منتشر می‌شود.

از نظر عملی، پیش از روز اول سه کار بکنید. نردبان عنوان‌ها را حفظ کنید، کتبی از کارفرمایتان بپرسید اضافه‌کاری چطور پرداخت می‌شود و دو جمله خداحافظی این راهنما را یاد بگیرید. همین‌ها بیشتر اشتباه‌های ماه اول را پوشش می‌دهند. چند هفته اول را صرف تماشای این کنید که تیمتان با پیام‌ها، ناهار و ساعت رفتن چطور برخورد می‌کند و بعد خودتان را با آن هماهنگ کنید.

مفید بود؟ با دیگران به اشتراک بگذاریدXFacebookLINEWhatsAppTelegram

مطالب مرتبط

Sources k-korea.blog

قیمت‌ها، ساعت کاری و موجودی تغییر می‌کنند. پیش از خرید یا سفر، صفحه رسمی را بررسی کنید.

نویسنده Korea

Korea را یک کره‌ای ساکن سئول اداره می‌کند. هر روز نگاه می‌کنم مردم اینجا چه جست‌وجو می‌کنند، چه می‌خرند، چه می‌خورند و چه می‌بینند، و آن را به ۴۰ زبان توضیح می‌دهم. بدون پست تبلیغاتی پولی.