سئول، همین حالا

فراریان کره شمالی: مسیر فرار و زندگی تازه ۳۰ هزار نفر

15 دقیقه مطالعه

بیش از 30 هزار فراری کره شمالی به کره جنوبی رسیده‌اند و بیشترشان از مسیر چین آمده‌اند. راه معمول این است: عبور از یک رودخانه مرزی به چین، سفر از میان چین تا یک کشور ثالث، بعد رسیدن به سئول برای بازجویی امنیتی و 12 هفته اقامت در هاناون (하나원)، مدرسه سازگاری دولتی. بعد از آن زندگی تازه‌ای در کشوری شروع می‌شود که زبانش همان است ولی تقریباً هیچ چیز دیگرش شبیه خانه نیست.

این راهنما مسیرهای فرار را در حد کلیات توضیح می‌دهد و می‌گوید فراریان در عمل چه حمایتی می‌گیرند، کجا زمین می‌خورند، خاطرات کدام آدم‌ها را باید خواند و از هر نقطه‌ای از دنیا چطور می‌شود کمک کرد.

نکات کلیدی

  • چین اولین ایستگاه بیشتر فرارهاست، اما پکن کره‌شمالی‌ها را مهاجر غیرقانونی می‌داند و بسیاری را برمی‌گرداند، برای همین سفر معمولاً تا یک کشور ثالث ادامه پیدا می‌کند.
  • قانون اساسی کره جنوبی کره‌شمالی‌ها را شهروند خودش می‌شمارد. فراری‌ای که برسد، بعد از بررسی امنیتی و دوره 12 هفته‌ای هاناون شهروندی می‌گیرد.
  • تقریباً 7 نفر از هر 10 فراری که به جنوب رسیده‌اند زن هستند و بسیاری‌شان پیش از آن سال‌ها در چین مانده‌اند.
  • بعد از بستن مرزها توسط کره شمالی در سال 2020، تعداد ورودی‌ها شدیداً افت کرد. آمار به‌روز را وزارت اتحاد کره جنوبی منتشر می‌کند.

فراریان کره شمالی چطور فرار می‌کنند؟

بیشتر فراریان کره شمالی پیاده و از مرز شمالی فرار می‌کنند، نه از منطقه غیرنظامی (DMZ، نوار حائل 4 کیلومتری که از آتش‌بس 1953 شبه‌جزیره را دو نیم کرده و پر از مین است). مرز شمالی با چین از دو رودخانه می‌گذرد: تومن (두만강) در شمال‌شرقی و یالو (압록강) در شمال‌غربی. در زمستان بخش‌هایی از تومن یخ می‌بندد و جاهایی آن‌قدر کم‌عمق است که می‌شود از آن گذشت.

این مسیرها را فقط در حد کلیات توضیح می‌دهیم. نقاط عبور، شبکه‌های قاچاقچی و روش‌ها مدام عوض می‌شوند و انتشار جزئیاتشان بیشتر به کار مرزبان‌ها می‌آید تا کسی که می‌خواهد فرار کند.

چرا چین اولین ایستگاه است و آخرین نیست؟

برای بیشتر مردم، چین تنها خروجی زمینی واقع‌بینانه است. اما خطرناک هم هست. پکن کره‌شمالی‌هایی را که بدون مدرک رد شده‌اند «مهاجر اقتصادی غیرقانونی» می‌داند، نه پناهنده، و بر اساس توافقی مرزی با پیونگ‌یانگ که به 1986 برمی‌گردد، بسیاری از دستگیرشدگان را بازمی‌گرداند. به گزارش 2014 کمیسیون تحقیق سازمان ملل درباره حقوق بشر در کره شمالی، کسانی که برگردانده می‌شوند با بازجویی و بازداشت روبه‌رو می‌شوند و پرونده‌های تکراری یا «سیاسی» ممکن است به اردوگاه‌های زندان ختم شود.

برای همین کمتر فراری‌ای می‌خواهد در چین بماند. بدون وضعیت قانونی نمی‌شود آشکارا کار کرد، خانه اجاره کرد، پیش دکتر رفت یا جرمی را گزارش داد. زنان بیشتر در معرض خطرند: بسیاری‌شان قربانی قاچاق شده‌اند و پیش از پیدا کردن راه خروج، گاهی سال‌ها در ازدواج اجباری یا کار استثماری مانده‌اند.

سفر چطور تا یک کشور ثالث ادامه پیدا می‌کند؟

الگوی رایج این است که فراری معمولاً با یک واسطه (راهنما یا قاچاقچی‌ای که پول می‌گیرد) طول چین را طی می‌کند، به جنوب‌شرقی آسیا می‌رسد و بعد وارد کشوری می‌شود که اجازه می‌دهد راهش را تا کره جنوبی ادامه دهد. تایلند معروف‌ترین مقصد این مسیر بوده است: فراریانی که به آنجا می‌رسند معمولاً به‌خاطر ورود غیرقانونی بازداشت می‌شوند و بعد به کره جنوبی منتقل می‌شوند. در سال‌های قبل مغولستان هم از راه صحرای گوبی استفاده می‌شد. واسطه‌ها گران‌اند و بسیاری از فراریان وقتی به سئول می‌رسند، به‌خاطر خود فرارشان بدهکارند.

راه‌های دیگر: دریا، DMZ و کسانی که پیش‌تر در خارج بوده‌اند

تعداد کمی با قایق از مرز دریایی می‌آیند. باز هم کمتر کسانی از خود DMZ رد می‌شوند، معمولاً سربازانی که زمین را می‌شناسند، و خطر مین و تیراندازی در آن بسیار بالاست. گروه سوم اصلاً از مرزی رد نمی‌شود: دیپلمات‌ها، کارگران خارج از کشور و دانشجویانی که از قبل بیرون بوده‌اند و از سفارت کره جنوبی یا دولت میزبان درخواست حمایت می‌کنند. ته یونگ‌هو (Thae Yong-ho)، معاون سابق سفیر در لندن، در 2016 از همین راه رفت.

مسیر چطور کار می‌کند (به‌طور کلی) خطر اصلی
عبور از رودخانه به چین گذر از تومن یا یالو و پنهان ماندن در شمال‌شرقی چین دستگیری توسط پلیس چین و بازگرداندن اجباری
چین تا جنوب‌شرقی آسیا سفر زمینی در چین با واسطه، به‌سمت تایلند ایست‌های بازرسی، بازداشت، سفر طولانی و پرهزینه
چین تا مغولستان عبور از صحرای مرزی (بیشتر در سال‌های قبل) زمین سخت، گم شدن، دستگیری
از راه دریا قایق‌های کوچک از مرز دریایی آب‌وهوا، گشت‌ها، دریای متلاطم
از راه DMZ نادر، بیشتر سربازان مین و نگهبانان دو طرف
از خارج کشور دیپلمات‌ها یا کارگران در محل مأموریت درخواست حمایت می‌کنند پیامد برای خانواده‌ای که در شمال مانده

چرا کره‌شمالی‌ها اصلاً می‌روند؟

اولین موج بزرگ بعد از قحطی اواسط دهه 1990 آمد، که کره شمالی اسمش را «راهپیمایی دشوار» (고난의 행군) گذاشته است. سیستم توزیع غذای دولتی فرو ریخت و صدها هزار نفر فقط برای پیدا کردن غذا به چین رفتند. بسیاری رفت‌وآمد می‌کردند و بعضی هرگز برنگشتند.

با گذشت زمان دلایل متنوع‌تر شد. فراریان از ترس مجازات به‌خاطر تماشای درام‌های کره جنوبی می‌گویند، از عضوی از خانواده که در جنوب است و می‌تواند هزینه واسطه را بدهد، از نظام «سونگبون» (성분، رتبه‌بندی وفاداری موروثی که شغل و تحصیل خانواده‌های «نامطمئن» را محدود می‌کند) یا از میل ساده به آینده‌ای برای فرزندانشان. برای فراریان نخبه، دلیل اغلب ترس از تصفیه یا فراخوانده شدن به کشور است.

اطلاعات هم نقش دارد. فلش‌ها و کارت‌های حافظه‌ای که قاچاقی وارد می‌شوند و سریال‌های کره جنوبی را حمل می‌کنند، به بسیاری از کره‌شمالی‌ها تصویری از زندگی بیرون داده‌اند و فراریان اغلب می‌گویند همین در تصمیمشان اثر داشته است. اگر پس‌زمینه سیاسی می‌خواهید که چه کسی و چطور بر این کشور حکومت می‌کند، توضیح ما درباره خاندان کیم و انتقال قدرت میان 3 رهبر را ببینید.

رودخانه‌ای پهن و آرام با تپه‌هایی در ساحل مقابل، نشان‌دهنده مرز میان چین و کره شمالی
عکس: Deputy Secretary Blinken Listens to a North Korean Defector at Café Grace in Seo by U.S. Department of State from United States, Public Domain Mark

وقتی فراریان کره شمالی به کره جنوبی می‌رسند چه اتفاقی می‌افتد؟

قانون اساسی کره جنوبی کل شبه‌جزیره را متعلق به خود می‌داند، پس از نظر حقوقی یک کره‌شمالی از قبل شهروند کره جنوبی است. همین یک واقعیت همه چیز بعدی را شکل می‌دهد: درخواست پناهندگی به معنای معمول وجود ندارد. دولت به‌جایش روندی ثابت اجرا می‌کند که در قانون 1997 درباره حمایت و اسکان فراریان کره شمالی آمده است (اسم رسمی‌شان 북한이탈주민 است، «کسانی که از کره شمالی گریخته‌اند»؛ اصطلاح‌های 탈북자 «تالبوکجا» و 새터민 «سه‌تومین»، «مردم سرزمین تازه»، را هم می‌شنوید).

مرحله 1: بررسی امنیتی

فراریان بعد از رسیدن، در یک مرکز حفاظتی توسط سازمان اطلاعات ملی (NIS، سازمان جاسوسی کره جنوبی) بازجویی می‌شوند. هدف این است که مطمئن شوند واقعاً اهل شمال‌اند، جاسوس پیونگ‌یانگ نیستند و اطلاعات لازم جمع شود. این بررسی اغلب چند هفته طول می‌کشد و در پرونده‌های پیچیده بیشتر. گروه‌های حقوق بشری در گذشته از بخش‌هایی از این مرحله، به‌ویژه طول بازداشت، انتقاد کرده‌اند و این سیستم در طول سال‌ها اصلاح شده است.

مرحله 2: 12 هفته در هاناون

هاناون، مرکز حمایت از اسکان پناهندگان کره شمالی که وزارت اتحاد (وزارتخانه کره جنوبی مسئول سیاست‌گذاری درباره کره شمالی) اداره می‌کند، در 1999 در آنسونگ، جنوب سئول، افتتاح شد. برنامه اصلی 12 هفته طول می‌کشد و مهارت‌های عملی جامعه‌ای را آموزش می‌دهد که بیشتر تازه‌واردها هرگز ندیده‌اند: باز کردن حساب بانکی، استفاده از کارت اعتباری، خواندن قرارداد اجاره، سوار شدن به مترو، رأی دادن، درخواست کار.

زبان هم بخشی از آن است. شمالی‌ها و جنوبی‌ها به یک کره‌ای حرف می‌زنند، اما دهه‌ها دوری واژگان را از هم جدا کرده و گفتار کره جنوبی پر از وام‌واژه‌های انگلیسی است. بقیه دوره را معاینه‌های سلامت، مشاوره روانشناختی، آموزش شغلی و آموزش درباره دموکراسی و حقوق فردی پر می‌کند. کودکان و نوجوانان برای آماده شدن به کلاس‌های کره جنوبی جداگانه درس می‌خوانند.

مرحله چه کسی اداره می‌کند چه اتفاقی می‌افتد چقدر طول می‌کشد
درخواست حمایت نمایندگی‌های کره جنوبی در خارج و دولت‌های میزبان فراری کمک می‌خواهد و به کره جنوبی منتقل می‌شود بسیار متغیر
بررسی امنیتی سازمان اطلاعات ملی بررسی هویت، بازجویی، شناسایی جاسوس‌ها اغلب چند هفته
هاناون وزارت اتحاد مهارت‌های زندگی، زبان، مراقبت سلامت، آموزش شغلی 12 هفته
اسکان محلی مراکز هانا و دولت‌های محلی مسکن، ثبت‌نام، مدرسه، اولین قدم‌های کاری ماه‌های اول
دوره حمایت وزارت اتحاد، افسران حفاظت پلیس حمایت مستمر و پیگیری ایمنی معمولاً 5 سال

بعد از هاناون چه حمایتی به فراریان می‌رسد؟

وقتی دوره تمام شود، هر فراری مدارک شهروندی می‌گیرد و به خانه‌ای می‌رود که معمولاً آپارتمان اجاره‌ای عمومی است و دولت تعیین می‌کند. حمایت از طریق مراکز منطقه‌ای هانا ادامه پیدا می‌کند که با بنیاد هانای کره (Korea Hana Foundation، بنیاد دولتی‌محور اسکان فراریان) اداره می‌شوند و در ماه‌های اول به کارهای اداری، جست‌وجوی شغل و مشاوره کمک می‌کنند.

این بسته شامل کمک‌هزینه اسکان، کمک مسکن، آموزش شغلی، مشوق برای کارفرمایانی که فراریان را استخدام می‌کنند و حمایت از شهریه دانشگاه و مدرسه بوده است. در دوره حمایت، که معمولاً پنج سال است، یک افسر حفاظت پلیس تعیین می‌شود، هم برای کمک و هم برای ایمنی، چون بعضی فراریان هدف نظارت یا فشار از سوی شمال‌اند. مبلغ‌ها و قواعد تغییر می‌کنند، پس برای جزئیات فعلی به سایت‌های رسمی وزارت اتحاد و بنیاد هانای کره مراجعه کنید.

سخت‌ترین بخش‌های زندگی فراریان در کره جنوبی

رسیدن پایان ماجرا نیست. بررسی‌های بنیاد هانای کره و پژوهشگران کره جنوبی سال‌هاست نشان می‌دهد درآمد فراریان کمتر و بیکاری‌شان بیشتر از میانگین جمعیت است، هرچند این فاصله در بعضی شاخص‌ها کم شده. دلیل‌ها ملموس‌اند.

شکاف شغلی و تحصیلی

مدرک و سابقه کار کره شمالی تقریباً هیچ‌وقت به رسمیت شناخته نمی‌شود. یک پزشک یا معلم ممکن است مجبور شود از صفر دوباره آموزش ببیند. نوجوانانی که در جریان فرار سال‌های مدرسه را از دست داده‌اند، اغلب در کلاس با بچه‌های خیلی کوچک‌تر می‌نشینند و برای همین مدارس جایگزین ویژه جوانان فراری، مثل مدرسه یئومیونگ (Yeomyung) در سئول، کنار مدارس عادی وجود دارد.

لهجه، پیش‌داوری و تنهایی

لهجه شمالی فوراً آدم را لو می‌دهد. فراریان می‌گویند با آن‌ها مثل خویشاوندان فقیر رفتار می‌شود، درباره شمال سؤال‌های فضولانه می‌پرسند یا فرض می‌کنند کم‌توانترند. بعضی‌ها اصل خود را پنهان می‌کنند و خودشان را اهل یکی از استان‌های کره جنوبی یا از اقلیت کره‌ای‌تبار چین معرفی می‌کنند.

آسیب روانی، بدهی و خانواده‌ای که جا مانده

بسیاری بار روانی قحطی، زندان، قاچاق یا خود فرار را با خود دارند. بدهی واسطه‌ها از درآمد ماه‌های اول زیادی برمی‌دارد. خیلی‌ها هم از راه‌های غیررسمی برای بستگانشان در شمال پول می‌فرستند که هم گران است و هم خطرناک. شمار کمی از فراریان حتی به شمال برگشته‌اند، یادآوری اینکه اسکان همیشه جواب نمی‌دهد.

روی دیگر ماجرا هم واقعی است: فراریان امروز کارآفرین، استاد دانشگاه، یوتیوبر، پرستار و نماینده مجلس شده‌اند و جامعه کره جنوبی با آن‌ها آشناتر شده است، تا حدی به کمک برنامه‌های تلویزیونی و درام‌هایی که شخصیت‌های شمالی دارند.

صدای فراریان مشهور کره شمالی: چه کسانی را بخوانیم و بشنویم

خاطرات فراریان راهی بود که بیشتر دنیا از طریق آن فهمید داخل کره شمالی چه می‌گذرد. این‌ها روایت اول‌شخص‌اند، پس آن‌ها را به‌عنوان روایت یک نفر بخوانید و کنارشان منابع گسترده‌تری مثل گزارش کمیسیون تحقیق سازمان ملل را بگذارید.

  • هیونسو لی (Hyeonseo Lee): اواخر دهه 1990 در نوجوانی رفت، سال‌ها در چین ماند و بعدها خانواده‌اش را بیرون آورد. سخنرانی TED سال 2013 او و خاطراتش The Girl with Seven Names (دختری با هفت نام) از پرتکرارترین روایت‌هاست.
  • یون‌می پارک (Yeonmi Park): در نوجوانی از چین فرار کرد و از راه مغولستان به کره جنوبی رسید. خاطراتش In Order to Live (برای زنده ماندن) او را به مخاطبان جهانی رساند؛ بعضی روزنامه‌نگارها درباره جزئیات روایت‌هایش سؤال کرده‌اند و او این ایرادها را رد کرده است.
  • جی سونگ‌هو (Ji Seong-ho): در قحطی در حادثه قطار یک دست و یک پایش را از دست داد و بعدها با عصا فرار کرد. در 2020 به مجلس ملی کره جنوبی راه یافت.
  • ته یونگ‌هو (Thae Yong-ho): معاون سابق سفیر در لندن که در 2016 پناهنده شد و او هم در 2020 به مجلس ملی راه یافت. دیدگاهش از درون نخبگان است.
  • کانگ چول‌هوان (Kang Chol-hwan): در کودکی به اردوگاه زندان یودوک فرستاده شد؛ خاطراتش The Aquariums of Pyongyang (آکواریوم‌های پیونگ‌یانگ) از اولین روایت‌های پرخواننده از اردوگاه‌هاست.
  • شین دونگ‌هیوک (Shin Dong-hyuk): موضوع کتاب بلین هاردن، Escape from Camp 14 (فرار از اردوگاه 14). او بعدها بخش‌هایی از روایتش را اصلاح کرد، موردی که اغلب برای نشان دادن دشواری راستی‌آزمایی شهادت از یک کشور بسته مثال زده می‌شود.

در سینما، فیلم Beyond Utopia (فراتر از آرمان‌شهر، 2023) فرار یک خانواده واقعی را از چین و جنوب‌شرقی آسیا همراه با یک کشیش کره جنوبی که به فراریان کمک می‌کند دنبال می‌کند و مسیر را صادقانه‌تر از هر خلاصه‌ای نشان می‌دهد.

ردیف‌هایی از برج‌های مسکونی سئول که اوایل غروب روشن شده‌اند
عکس: 20240602 075300 DMZ Imjingak 07 by Dwxn, CC BY-SA 4.0

فراریان کره شمالی: آنچه می‌دانیم و آنچه نمی‌دانیم

آنچه می‌دانیم

وزارت اتحاد در مجموع بیش از 30 هزار ورودی ثبت کرده که حدود 70 درصدشان زن‌اند. ورودی سالانه در اواخر دهه 2000 و اوایل دهه 2010 به اوج رسید، بعد با سخت‌گیری مرزی کره شمالی و چین کم شد و وقتی پیونگ‌یانگ در 2020 در جریان همه‌گیری کووید-19 مرزها را بست، باز هم بیشتر افت کرد. فراریان همچنان منبع مهمی درباره این کشورند: به گزارش NPR، بسیاری از فراریان دختر کیم جونگ اون را جانشین احتمالی او می‌دانند.

آنچه نمی‌دانیم

هیچ‌کس نمی‌داند چند کره‌شمالی در چین پنهان زندگی می‌کنند؛ برآوردها بسیار متفاوت‌اند. اینکه هر سال چند نفر دستگیر و برگردانده می‌شوند و بر هر کدام چه می‌گذرد، بیشتر فقط از شهادت بازماندگان معلوم است. اینکه کنترل مرزها دوباره شل می‌شود یا نه و ورودی‌ها به حال قبل برمی‌گردد یا نه، سؤال بازی است.

زمان چه اتفاقی افتاد
اواسط دهه 1990 قحطی («راهپیمایی دشوار») اولین عبورهای گسترده به چین را رقم می‌زند
1997 کره جنوبی قانون حمایت و اسکان فراریان را تصویب می‌کند
1999 هاناون در آنسونگ افتتاح می‌شود
2004 قانون حقوق بشر کره شمالی آمریکا اجازه می‌دهد پناهندگان کره شمالی در ایالات متحده اسکان یابند
2014 کمیسیون تحقیق سازمان ملل با تکیه عمده بر شهادت فراریان از جنایت علیه بشریت گزارش می‌دهد
2020 کره شمالی در جریان کووید-19 مرزهایش را می‌بندد؛ ورودی‌ها به جنوب به‌شدت افت می‌کند

آیا فراریان کره شمالی می‌توانند در آمریکا، بریتانیا یا جاهای دیگر زندگی کنند؟

بله، هرچند تعدادشان خیلی کمتر است. از زمان قانون 2004 آمریکا، شمار کمی از پناهندگان کره شمالی از طریق برنامه پناهندگی در ایالات متحده اسکان یافته‌اند. بریتانیا یکی از شناخته‌شده‌ترین جوامع اروپا را دارد که حول نیو مولدن (New Malden) در جنوب‌غربی لندن شکل گرفته، منطقه‌ای که از قبل جمعیت بزرگی از کره‌جنوبی‌ها داشت. کانادا و چند کشور اروپایی هم فراریانی را پذیرفته‌اند.

یک پیچیدگی: چون کره‌شمالی‌ها می‌توانند شهروندی کره جنوبی بخواهند، بعضی کشورها درخواست پناهندگی کسانی را که قبلاً در جنوب اسکان یافته بودند رد کرده‌اند. قوانین از کشوری به کشور دیگر فرق می‌کند، پس هرکس می‌خواهد در این باره تحقیق کند باید به اداره مهاجرت کشور مورد نظر و UNHCR (کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل) مراجعه کند.

چطور از خارج از کشور به فراریان کره شمالی کمک کنیم؟

لازم نیست در سئول زندگی کنید تا کمک کنید و مفیدترین کمک اغلب پرزرق‌وبرق نیست.

  1. به سازمان‌های معتبر کمک مالی کنید. سازمان Liberty in North Korea (LiNK) که در 2004 تأسیس شده و مقرش در آمریکاست، از نجات و حمایت اسکان پشتیبانی می‌کند. پیش از کمک، سایت رسمی و گزارش‌های سالانه هر سازمان را بررسی کنید.
  2. آنلاین تدریس کنید. انگلیسی مانع بزرگی برای کار و دانشگاه در کره جنوبی است. سازمان Teach North Korean Refugees (TNKR) در سئول فراریان را با مدرسان داوطلب، از جمله در جلسه‌های از راه دور، وصل می‌کند؛ شرایط فعلی را در سایتشان ببینید.
  3. کار خود فراریان را بخرید و پخش کنید. کتاب‌ها، سخنرانی‌ها و کانال‌هایی که فراریان ساخته‌اند مستقیماً به خودشان پول می‌رساند و صدای خودشان را در اولویت می‌گذارد.
  4. با نمایندگانتان تماس بگیرید. بازگرداندن اجباری از چین موضوعی سیاستی است و دولت‌ها به شهروندانی که آن را پیگیری می‌کنند واکنش نشان می‌دهند.
  5. با روایت‌ها محتاط باشید. جزئیات فرار، نام‌ها یا عکس‌های تأییدنشده را دست‌به‌دست نکنید و ادعاهای پرسروصدای وایرال را هم مثل هر خبر تأییدنشده دیگری با احتیاط ببینید.

اگر در سفرید و درباره خود مرز کنجکاوید، راهنمای ما درباره اینکه آیا می‌شود به کره شمالی سفر کرد، با 9 قاعده و خطرهای واقعی تورهای DMZ از سئول و آنچه می‌توانند و نمی‌توانند نشانتان بدهند را پوشش می‌دهد.

FAQ

چند فراری کره شمالی در کره جنوبی زندگی می‌کنند؟

وزارت اتحاد از ابتدای ثبت آمار بیش از 30 هزار ورودی شمرده که بخش عمده‌شان از اواخر دهه 1990 به بعد آمده‌اند. حدود 70 درصد زن‌اند. سایت رسمی وزارت مجموع‌ها و ورودی‌های سالانه را به‌روز منتشر می‌کند.

آیا فراریان کره شمالی شهروندی کره جنوبی می‌گیرند؟

بله. قانون اساسی کره جنوبی کره‌شمالی‌ها را شهروند خود می‌داند، پس بعد از بررسی امنیتی و هاناون شهروندی کامل می‌گیرند، شامل شماره ثبت اقامت و حق رأی. کسانی که معلوم شود اهل اقلیت کره‌ای‌تبار چین‌اند و نه شمال، واجد شرایط نیستند.

هاناون چیست؟

هاناون (하나원) مرکز دولتی اسکان است که وزارت اتحاد اداره می‌کند و در 1999 در آنسونگ افتتاح شد. فراریان 12 هفته آنجا یاد می‌گیرند جامعه کره جنوبی چطور کار می‌کند، از بانکداری تا کاریابی، و مراقبت سلامت و مشاوره دریافت می‌کنند.

چرا کره‌شمالی‌ها به‌جای فرار از چین، از DMZ رد نمی‌شوند؟

DMZ یکی از سخت‌ترین مرزهای دنیا برای عبور است، با مین، حصار و نیروهای مسلح در دو طرف. عبور از آن نادر است و بیشتر سربازان انجامش می‌دهند. برای غیرنظامیان، مرز شمالی با چین، هرچند خطرناک، بسیار در دسترس‌تر است.

آیا فراریان می‌توانند با خانواده‌شان در کره شمالی تماس بگیرند؟

نه آشکارا. بعضی‌ها از گوشی‌های چینی قاچاقی نزدیک مرز و از واسطه‌های غیررسمی برای فرستادن پول استفاده می‌کنند که هم گران است و هم برای بستگان خطرناک. همین یکی از دلایلی است که بسیاری از فراریان نمی‌خواهند در جمع شناخته شوند.

چطور می‌توانم به فراریان کره شمالی کمک کنم؟

به سازمان‌های معتبری مثل Liberty in North Korea کمک مالی کنید، از طریق گروه‌هایی مثل Teach North Korean Refugees داوطلب تدریس انگلیسی شوید و از کتاب‌ها و کانال‌هایی که خود فراریان ساخته‌اند حمایت کنید. بیش از هر چیز به حریم خصوصی‌شان احترام بگذارید.

بعد چه بخوانیم، ببینیم و دنبال کنیم

با یک خاطره شروع کنید، The Girl with Seven Names یا The Aquariums of Pyongyang، بعد Beyond Utopia را ببینید تا مسیر را در تصویر واقعی ببینید. خلاصه گزارش 2014 کمیسیون تحقیق سازمان ملل را برای تصویر وسیع‌تر حقوق بشری بخوانید و برای تاریخ مرز تقسیم‌شده، توضیح ما درباره اینکه چرا آتش‌بس 1953 هرگز به صلح تبدیل نشد را. برای عددها، آمار سالانه ورودی‌های وزارت اتحاد را دنبال کنید: روشن‌ترین نشانه‌اند از اینکه راه‌های خروج دوباره باز می‌شوند یا بسته‌تر.

مفید بود؟ با دیگران به اشتراک بگذاریدXFacebookLINEWhatsAppTelegram

مطالب مرتبط

Sources k-korea.blog · news.google.com

قیمت‌ها، ساعت کاری و موجودی تغییر می‌کنند. پیش از خرید یا سفر، صفحه رسمی را بررسی کنید.

نویسنده Korea

Korea را یک کره‌ای ساکن سئول اداره می‌کند. هر روز نگاه می‌کنم مردم اینجا چه جست‌وجو می‌کنند، چه می‌خرند، چه می‌خورند و چه می‌بینند، و آن را به ۴۰ زبان توضیح می‌دهم. بدون پست تبلیغاتی پولی.