17 دقیقه مطالعه
استعمار کره توسط ژاپن ۳۵ سال طول کشید، از الحاق اوت 1910 تا آزادی در ۱۵ اوت 1945. کرهایها این دوره را ایلجه گانجومگی (일제강점기) مینامند، یعنی «دوران اشغال اجباری به دست ژاپن امپراتوری». همین دوره توضیح میدهد چرا گردشگرانی که به کره میروند، اول مارس و ۱۵ اوت را تعطیل رسمی میبینند و چرا یک اظهارنظر از سوی یک سیاستمدار ژاپنی هنوز میتواند خبر اول شبهای سئول شود.
در ادامه میخوانید الحاق چگونه رخ داد، مستعمره چطور اداره میشد، قیام 1919 چه چیزی را عوض کرد، درباره کار اجباری و نظام «زنان آسایش» چه چیزی مستند است و چرا سال 1945 اینقدر مسائل حلنشده میان دو کشور باقی گذاشت.
نکات کلیدی
- ژاپن کره را مرحلهبهمرحله گرفت: در 1876 کره را مجبور به گشودن بنادر کرد، در 1905 سیاست خارجیاش را در دست گرفت و در ۲۹ اوت 1910 آن را کاملاً ضمیمه کرد.
- در ۱ مارس 1919 خواندن اعلامیه استقلال، اعتراضهایی را در سراسر کشور به راه انداخت. این روز امروز تعطیل رسمی کره جنوبی است و سامیلجول (삼일절) نام دارد.
- از 1940 کرهایها زیر فشار بودند که نامهای ژاپنیشده ثبت کنند و آموزش زبان کرهای از 1938 بهشدت کم شد.
- ادعاهای مربوط به کار اجباری و «زنان آسایش» هنوز مورد اختلاف است. توکیو میگوید پیمان 1965 همه مطالبات را تسویه کرد، اما بسیاری از قربانیان و دیوان عالی کره با این نظر مخالفند.
در این مطلب
- ژاپن چگونه کره را ضمیمه کرد؟ ۶ گام از 1876 تا 1910
- ژاپن چگونه کره را اداره میکرد؟ ۳ مرحله سیاست استعماری
- زندگی روزمره در کره زیر استعمار ژاپن چگونه بود؟
- جنبش اول مارس (삼일운동): در 1919 چه شد؟
- کرهایها پس از 1919 چگونه برای استقلال جنگیدند؟
- ژاپن چگونه میخواست هویت کرهای را پاک کند (1937-1945)
- کار اجباری و زنان آسایش: تاریخ چه ثبت کرده است؟
- آزادی 1945 چگونه آمد و چرا کره دو نیم شد؟
- چرا استعمار کره توسط ژاپن هنوز بر روابط کره و ژاپن اثر دارد؟
- FAQ
- این تاریخ را کجا ببینیم: موزهها، فیلمها و کتابها
- مطالب مرتبط
ژاپن چگونه کره را ضمیمه کرد؟ ۶ گام از 1876 تا 1910
ژاپن کره را با یک حرکت نگرفت. ۳۴ سال طول کشید تا قدرتهای رقیب را کنار بزند و حاکمیت کره را تکهتکه از هم باز کند. در اواخر قرن نوزدهم، کره را سلسله جوسان (조선) اداره میکرد که بیش از ۵۰۰ سال دوام آورده بود. این کشور میان چین سلسله چینگ، روسیه و ژاپنی که با سرعت صنعتی میشد گیر افتاده بود.
پیمان گانگهوا در 1876، که پس از یک رویارویی دریایی تحمیل شد، بنادر کره را به روی تجارت ژاپن گشود و به اتباع ژاپنی در کره مصونیت قضایی در برابر دادگاههای کرهای داد. بعد ژاپن در جنگ چین و ژاپن (1894-95) چین را و در جنگ روسیه و ژاپن (1904-05) روسیه را شکست داد. پس از آن هیچ قدرتی در منطقه نه میتوانست و نه میخواست جلوی ژاپن را بگیرد. آمریکا و بریتانیا هر دو در 1905 جایگاه ژاپن در کره را پذیرفتند، آمریکا از طریق تفاهم تفت-کاتسورا.
| سال | رویداد | کره چه چیزی را از دست داد |
|---|---|---|
| 1876 | پیمان گانگهوا | کنترل تجارت و کنترل بر اتباع ژاپنی ساکن در خاک خود |
| 1895 | ملکه مین (که بعدها لقب امپراتریس میونگسونگ گرفت) به دست مأموران ژاپنی در کاخ گیونگبوکگونگ کشته شد | سرشناسترین مخالف نفوذ ژاپن در دربار |
| 1905 | پیمان اولسا (을사조약) که زیر فشار نظامی امضا شد | سیاست خارجیاش؛ ایتو هیروبومی نخستین «مقیمکل» ژاپن شد |
| 1907 | امپراتور گوجونگ پس از فرستادن فرستادگان مخفی به کنفرانس صلح لاهه مجبور به کنارهگیری شد | ارتشش، که در همان سال منحل شد |
| 1909 | آن جونگگون، فعال استقلالطلب، در هاربین به ایتو هیروبومی شلیک کرد | چیزی؛ ژاپن برنامه الحاق را سرعت داد |
| 1910 | پیمان الحاق در ۲۲ اوت امضا و در ۲۹ اوت اعلام شد | خود دولت و حاکمیت |
کرهایها ۲۹ اوت 1910 را گیونگسول گوکچی (경술국치) مینامند، یعنی «ننگ ملی سال گیونگسول». پیمان از سوی کره را نخستوزیر، لی وانیونگ، امضا کرد و نامش در کره هنوز مترادف خیانت است. مقاومت هم منتظر 1910 نماند. پس از انحلال ارتش در 1907، شبهنظامیان محلی به نام ارتشهای عدالتخواه (의병، اویبیونگ) سالها با نیروهای ژاپنی جنگیدند و هزاران نفرشان کشته شدند.
ژاپن چگونه کره را اداره میکرد؟ ۳ مرحله سیاست استعماری
مستعمره را حکومت کل کره (조선총독부) اداره میکرد و رئیسش، فرماندار کل، از توکیو منصوب میشد. همه فرمانداران کل ژنرال ارتش یا دریاسالار نیروی دریایی ژاپن بودند. در 1926 حکومت کل به ساختمانی عظیم و گنبددار منتقل شد که درست جلوی گیونگبوکگونگ، کاخ اصلی سلطنتی سئول، ساخته شده بود (سئول آن زمان رسماً گیونگسونگ، 경성، نام داشت). بسیاری از کرهایها این جانمایی را یک پیام میدانستند. کره جنوبی در 1995، به مناسبت پنجاهمین سالگرد آزادی، شروع به تخریب این ساختمان کرد.
مورخان معمولاً این ۳۵ سال را به سه مرحله تقسیم میکنند. هر مرحله با تغییری در راهبرد ژاپن همخوان است.
| مرحله | سالها | اصطلاح کرهای | برای کرهایها چه معنایی داشت |
|---|---|---|---|
| حکومت نظامی | 1910-1919 | 무단통치 (mudan tongchi) | پلیس نظامی نظم روزمره را در دست داشت؛ روزنامهها و گروههای سیاسی کرهای ممنوع شدند؛ یک سرشماری ملی زمین، مالکیت زمینهای کشاورزی را از نو تعریف کرد |
| «حکومت فرهنگی» | 1919 تا اوایل دهه 1930 | 문화통치 (munhwa tongchi) | روزنامههای کرهای مانند چوسون ایلبو و دونگآ ایلبو از 1920 اجازه انتشار گرفتند، اما زیر سانسور؛ نیروی پلیس بزرگتر شد و قانون حفظ صلح 1925 علیه فعالان استقلالطلب به کار رفت |
| یکسانسازی و بسیج برای جنگ | دهه 1930 تا 1945 | 민족말살통치 («سیاست محو ملت») | پرستش در معابد، نامهای ژاپنی، بیرون راندن زبان کرهای از مدارس، و بسیج نیروی کار، سرباز و زن برای جنگهای ژاپن |
یک نکته عملی: برچسب مرحله دوم از سیاست خود ژاپن در آن زمان آمده است. کرهایهایی که آن دوران را زندگی کردند، هم فضای بیشتری برای انتشار و سازماندهی میدیدند، هم نظارت و بازداشت بیشتر.

زندگی روزمره در کره زیر استعمار ژاپن چگونه بود؟
برای بیشتر کرهایها، استعمار اول از راه زمین و غذا حس میشد. حدود چهار نفر از هر پنج نفر کشاورز بودند، پس مالکیت مزارع از هر اتفاقی در سئول مهمتر بود.
زمین و برنج
سرشماری زمین در سالهای 1910-1918 مالکان را ملزم میکرد قطعههای خود را با یک روند رسمی ثبت کنند. زمینی که ثبت نمیشد، که بخش زیادیاش زمین مشاع روستاها یا املاک سلطنتی بود، به حکومت کل رسید. بخشی از آن به شرکت توسعه شرق (Oriental Development Company)، یک شرکت استعماری ژاپنی که در 1908 تأسیس شده بود، و به مهاجران ژاپنی فروخته یا واگذار شد. بسیاری از کشاورزان کرهای به مستأجرانی تبدیل شدند که اجاره سنگین میپرداختند.
از 1920 برنامه افزایش تولید برنج محصول را بالا برد و بخش بزرگی از این برنج به ژاپن صادر شد. در همان سالها مصرف سرانه برنج در کره کم شد و خانوادههای زیادی بهجای آن ارزن و جو خوردند. شمار زیادی از کرهایها برای کار به منچوری یا ژاپن رفتند. همین مهاجرت خاستگاه جامعه کرهای ساکن ژاپن است، یعنی زاینیچی (재일).
آیا ژاپن کره را مدرن کرد؟
این یکی از پرمناقشهترین پرسشهای این حوزه است. ژاپن راهآهن، بندر، نظام بانکی مدرن و در دهه 1930 صنایع سنگین متمرکز در شمال ساخت. سئول فروشگاههای زنجیرهای و تراموا پیدا کرد. فروشگاه اصلی شینسگه در مرکز سئول هنوز در ساختمانی است که در 1930 بهعنوان شعبه میتسوکوشی ژاپن باز شد. دنیای کسبوکار کره هم در همین دوره ریشه دواند: سامسونگ در 1938 بهصورت یک مغازه تجاری کوچک در دگو شروع شد (ببینید توضیح تاریخچه سامسونگ).
منتقدان به این نکته اشاره میکنند که آن زیرساختها به چه کسی خدمت میکرد. راهآهنها به سمت بنادر و مرز منچوری کشیده شده بودند. مدارس کودکان کرهای و ژاپنی جدا و نابرابر بود. پستهای ارشد دولتی و تجاری عمدتاً به ژاپنیها میرسید.
برخی پژوهشگران میگویند «مدرنیزاسیون استعماری» زمینه رشد بعدی کره جنوبی را فراهم کرد و برخی دیگر میگویند آن را عقب انداخت. جمعبندی منصفانه این است که تغییر رخ داد، کرهایها بخش بزرگی از هزینهاش را پرداختند و منافع ژاپن تعیین میکرد سود به کجا برود.
جنبش اول مارس (삼일운동): در 1919 چه شد؟
جنبش اول مارس بزرگترین اعتراض دوران استعمار بود و لحظهای که ناسیونالیسم مدرن کره شکل گرفت. در آن زمستان چند چیز با هم جمع شد: سخنهای وودرو ویلسون، رئیسجمهور آمریکا، درباره حق تعیین سرنوشت ملتها پس از جنگ جهانی اول، اعلامیه استقلال دانشجویان کرهای در توکیو در ۸ فوریه، و مرگ امپراتور سابق گوجونگ در ژانویه 1919 که شایعههای گسترده مسمومیت او را همراهی میکرد.
در ۱ مارس، ۳۳ رهبر مذهبی و مدنی از جوامع چئوندوگیو (یک دین بومی کرهای)، مسیحی و بودایی اعلامیه استقلال را امضا کردند و آن را در رستورانی در سئول به نام تهواگوان خواندند. چند خیابان آنطرفتر، دانشجویان آن را در پارک تپگول برای جمعیت خواندند و راهپیماییها در شهر شروع شد. مردم فریاد میزدند «دههان دونگنیپ مانسه!» (대한독립만세)، یعنی «زنده باد استقلال کره!»
طی ماههای بعد اعتراضها تقریباً به همه نقاط کشور رسید. پاسخ ژاپن سخت بود. در جئامری، جنوب سئول، سربازان ژاپنی در آوریل 1919 روستاییان را در یک کلیسا زندانی و آن را آتش زدند. دانشآموزی نوجوان به نام یو گوانسون (유관순) که بهخاطر سازماندهی یک اعتراض در زادگاهش بازداشت شده بود، در 1920 در زندان سودمون جان داد و شناختهترین نماد این جنبش شد. شمار کشتهها محل اختلاف است: ارقام رسمی ژاپن در حد صدها نفر بود، در حالی که پارک اونسیک، مورخ کرهای، حدود ۷۵۰۰ کشته شمرد.
جنبش اول مارس چه چیزی را تغییر داد؟
به حکومت استعماری پایان نداد. اما توکیو را به سمت مرحله نرمتر «حکومت فرهنگی» هل داد و در آوریل 1919 فعالان تبعیدی در شانگهای دولت موقت جمهوری کره (대한민국 임시정부) را تأسیس کردند. قانون اساسی فعلی کره جنوبی هر دو را، جنبش اول مارس و دولت موقت را، در مقدمه خود بهعنوان پایههای دولت نام میبرد.
کرهایها پس از 1919 چگونه برای استقلال جنگیدند؟
مقاومت همزمان در چند جهت پیش رفت و همین انشعابها هنوز روایت دو کره از ماجرا را شکل میدهد.
مبارزه مسلحانه در منچوری و چین
مبارزان استقلالطلب کرهای مستقر در منچوری در 1920 در نبردهای فنگوودونگ و چینگشانلی واحدهای ژاپنی را شکست دادند. در 1932 یون بونگگیل، فعالی که از سوی سازمان میهنپرستان کره به رهبری کیم گو فرستاده شده بود، در پارک هونگکو شانگهای در مراسمی ژاپنی بمب انداخت و مقامهای ارشد را کشت. دولت موقت در 1940 در چونگچینگ ارتش آزادیبخش کره را تشکیل داد. در دهه 1930 چریکهای کمونیست هم در منچوری میجنگیدند، از جمله کیم ایل سونگ، که بعدها بنیانگذار کره شمالی شد (ببینید قدرت در خاندان کیم چگونه منتقل شد).
مقاومت در داخل کشور
در داخل کره، دانشجویان جنبش ۱۰ ژوئن 1926 و جنبش استقلال دانشجویان گوانگجو در 1929 را رهبری کردند. پژوهشگران انجمن زبان کرهای روی یک فرهنگ لغت استاندارد کرهای کار میکردند و در 1942 دهها نفرشان بازداشت شدند.
همکاری با استعمار
برخی کرهایها بهعنوان مأمور دولت، پلیس، زمیندار، نویسنده و تاجر با حکومت استعماری همکاری کردند. به آنان چینیلپا (친일파) میگویند، یعنی «جناح طرفدار ژاپن». بسیاری پس از 1945 در جایگاه خود ماندند و اینکه سوابق آنان تا کجا بررسی شود هنوز یک بحث سیاسی در کره جنوبی است.
ژاپن چگونه میخواست هویت کرهای را پاک کند (1937-1945)
پس از آنکه ژاپن در 1937 وارد جنگ تمامعیار با چین شد، سیاست در مستعمره از کنترل به جذب کامل تغییر کرد. شعار آن نایسن ایتای (내선일체) بود، یعنی «ژاپن و کره، یک پیکر».
- آیینهای وفاداری: دانشآموزان و کارگران سوگند اتباع امپراتوری را میخواندند و کرهایها زیر فشار بودند که در معابد شینتو عبادت کنند. مسیحیانی که امتناع میکردند بازداشت میشدند.
- زبان: فرمان آموزشی 1938 کرهای را درسی اختیاری کرد و در عمل خیلی زود از کلاسها حذف شد. کودکان را میشد بهخاطر حرف زدن به کرهای در مدرسه تنبیه کرد.
- مطبوعات: چوسون ایلبو و دونگآ ایلبو در 1940 تعطیل شدند.
- نامها: فرمان 1940 چانگسی گمیونگ (창씨개명) خانوادهها را زیر فشار گذاشت که نام خانوادگی ژاپنیوار ثبت کنند. ظرف شش ماه نخست حدود ۸۰ درصد خانوارها این کار را کرده بودند، اغلب چون امتناع در مدرسه، محل کار و ادارات جیرهبندی دردسر میآورد.
این دوره توضیح میدهد چرا زبان و نام هنوز اینقدر بار احساسی در کره دارند. روز هانگل (۹ اکتبر) و تلاش برای دور نگه داشتن واژههای قرضی ژاپنی از کرهای رسمی هر دو از همینجا تغذیه میشوند.
کار اجباری و زنان آسایش: تاریخ چه ثبت کرده است؟
این دو موضوع بیش از همه پشت اختلافهای کره و ژاپن هستند، پس بهتر است آنچه مستند است از آنچه هنوز محل بحث است جدا شود.
کار اجباری
قانون بسیج ملی 1938 ژاپن کل امپراتوری را در وضعیت جنگی قرار داد. از 1939 کرهایها برای معادن، کارخانهها و کارگاههای ساختمانی در ژاپن، ساخالین و اقیانوس آرام استخدام شدند. روش جذب از کمپینهای شرکتی به گمارش دولتی و از 1944 به سربازگیری رسمی نیروی کار رسید. برآوردها از شمار آنان بهحسب منبع فرق میکند، اما فقط به ژاپن صدها هزار کرهای فرستاده شدند و شمار بسیار بیشتری درون خود کره بسیج شدند.
مردان کرهای از 1944 به ارتش ژاپن هم فراخوانده شدند. هزاران کرهای هنگام پایان جنگ در ساخالین جا ماندند.
هاشیما، جزیره معدن زغالسنگ نزدیک ناگاساکی که به «جزیره کشتی جنگی» معروف است، در 2015 بهعنوان بخشی از مکانهای صنعتی میجی ژاپن در فهرست یونسکو ثبت شد. کره اعتراض کرد که این ثبت باید کار اجباری کرهایها در آنجا را در زمان جنگ کامل توضیح دهد. اختلافی مشابه پس از ثبت معادن طلای سادو در 2024 رخ داد.
زنان آسایش
ارتش ژاپن در جنگهایش در آسیا «ایستگاههای آسایش» ایجاد و مقرراتگذاری میکرد که در آنها زنان و دختران مجبور به تأمین خدمات جنسی برای سربازان بودند. این زنان از کره، چین، تایوان، فیلیپین، اندونزی، هلند و جاهای دیگر میآمدند. بسیاری با فریب، بدهی یا اجبار جذب شدند و بعضی ربوده شدند. برآوردها از مجموع آنان بسیار متفاوت است، از دهها هزار تا حدود ۲۰۰ هزار نفر، و زنان کرهای از بزرگترین گروهها بودند.
سالها بازماندگان سکوت کردند. این در 1991 تغییر کرد، وقتی کیم هاکسون علناً شهادت داد؛ کره اکنون ۱۴ اوت را روز یادبود قربانیان میداند. تظاهرات هفتگی مقابل سفارت ژاپن در سئول، که تظاهرات چهارشنبه نام دارد، از 1992 شروع شد.
بیانیه کونو در 1993 دخالت ارتش را پذیرفت و عذرخواهی کرد و در 1995 صندوقی با کمکهای خصوصی غرامت پرداخت. توافق 2015 دولتها، که «نهایی و غیرقابل بازگشت» توصیف شد، صندوقی با ۱ میلیارد ین از ژاپن ایجاد کرد، اما بسیاری از بازماندگان آن را رد کردند و سئول در 2018 بهسمت انحلال بنیاد پیش رفت. برخی سیاستمداران و پژوهشگران ژاپنی درباره میزان اجبار مستقیم از سوی خود ارتش تردید کردهاند، موضعی که بازماندگان و حامیانشان آن را انکار تاریخ میدانند.
آزادی 1945 چگونه آمد و چرا کره دو نیم شد؟
کرهایها ۱۵ اوت را گوانگبوکجول (광복절) مینامند، یعنی «روزی که نور بازگشت». آزادی با تسلیم ژاپن در جنگ جهانی دوم آمد، پس از بمباران اتمی هیروشیما در ۶ اوت و ناگاساکی در ۹ اوت و اعلان جنگ شوروی در ۸ اوت. دهها هزار کرهای که در هیروشیما و ناگاساکی کار میکردند در میان قربانیان بمباران بودند. امپراتور هیروهیتو تسلیم را در ۱۵ اوت از رادیو اعلام کرد.
ارتش آزادیبخش کره با کمک آمریکا برای عملیات آماده میشد، اما جنگ پیش از شروع آنها تمام شد. یعنی آینده شبهجزیره را متفقین تعیین کردند. مقامهای آمریکایی پیشنهاد دادند شبهجزیره در مدار ۳۸ درجه تقسیم شود. نیروهای شوروی در اوت وارد شمال شدند و نیروهای آمریکایی در سپتامبر در جنوب پیاده شدند.
دو دولت رقیب در 1948 اعلام شدند و جنگ کره در 1950 آغاز شد. توضیح جنگ کره ما داستان را از همانجا ادامه میدهد. برای بسیاری از کرهایها، درس تلخ 1945 این است که رهایی از ژاپن همراه با تقسیم کشور آمد.

چرا استعمار کره توسط ژاپن هنوز بر روابط کره و ژاپن اثر دارد؟
ژاپن و کره جنوبی همسایگان نزدیک، متحدان آمریکا و شریکهای تجاری بزرگاند. با این حال تاریخ استعماری هنوز محتملترین موضوعی است که میتواند میان آنها بحران بیافریند و دلیل اصلیاش یک پیمان 1965 است.
پیمان 1965 و پرسش «حلشده»
پیمان روابط پایه 1965 روابط دیپلماتیک را برقرار کرد. یک موافقتنامه جانبی ۳۰۰ میلیون دلار کمک بلاعوض و ۲۰۰ میلیون دلار وام به کره جنوبی داد و تصریح کرد مطالبات میان دو کشور «کاملاً و نهایتاً» تسویه شده است. بخش بزرگی از این پول صرف پروژههای صنعتی شد، از جمله فولادسازی POSCO. موضع توکیو این است که این توافق همه مطالبات غرامت فردی را بست. بسیاری از کرهایها استدلال میکنند که این معامله را یک دولت نظامی بیآنکه از قربانیان بپرسد انجام داد و هرگز خطاهای غیرقانونی دوران استعمار را در بر نمیگرفت.
احکام دادگاه و دعوای تجاری 2019
در 2018 دیوان عالی کره جنوبی شرکتهای ژاپنی، از جمله نیپون استیل، را به پرداخت غرامت به کارگران اجباری سابق محکوم کرد. ژاپن این احکام را نقض توافق 1965 خواند. در 2019 کنترل صادرات سه ماده شیمیایی مورد استفاده در ساخت تراشه را سختتر کرد و مصرفکنندگان کرهای با تحریم پرپیگیری از کالاهای ژاپنی پاسخ دادند. در 2023 سئول اعلام کرد یک بنیاد کرهای غرامتهای حکمشده را خواهد پرداخت؛ اقدامی که روابط با توکیو را بهتر کرد اما برخی شاکیان آن را نپذیرفتند.
عذرخواهیها، کتابهای درسی و دیگر نقاط اصطکاک
رهبران ژاپن چند بار ابراز پشیمانی کردهاند، بهویژه در بیانیه موراياما در 1995 و بیانیه مشترک 1998 نخستوزیر کیزو اوبوچی و رئیسجمهور کیم دےجونگ. پس از آن بیانیه، کره جنوبی شروع به برداشتن محدودیتهای قدیمیاش بر فیلم و موسیقی ژاپنی کرد. بسیاری از کرهایها حس میکنند این عذرخواهیها با رویدادهای بعدی تضعیف شدهاند: برخی بازنگریهای کتابهای درسی ژاپن، دیدار سیاستمداران از معبد یاسوکونی (که یادبود کشتهشدگان جنگی ژاپن است و جنایتکاران جنگی محکوم را هم شامل میشود) و اختلاف بر سر جزایر دوکدو، که ژاپن آنها را تاکشیما مینامد. مقامهای ژاپنی هم اغلب میگویند کره مسائلی را که پیشتر حل شده بار دیگر باز میکند.
هیچکدام از اینها رفتوآمد عادی را متوقف نمیکند. کرهایها و ژاپنیها به تعداد بسیار زیاد به کشور یکدیگر سفر میکنند و فرهنگ عامه در هر دو جهت جریان دارد (مقایسه سفر به کره و ژاپن ما جنبههای عملی را پوشش میدهد). اگر دور و بر ۱ مارس یا ۱۵ اوت در سئول هستید، منتظر مراسم، پرچم روی بالکن آپارتمانها و پوشش خبری درباره گذشته باشید.
FAQ
کره چند سال زیر استعمار ژاپن بود؟
حکومت کامل استعماری ۳۵ سال طول کشید، از الحاق ۲۹ اوت 1910 تا آزادی در ۱۵ اوت 1945. اگر دوره تحتالحمایگی را هم که با پیمان اولسا در 1905 شروع شد حساب کنید، ژاپن ۴۰ سال سیاست خارجی کره را در دست داشت.
چرا ژاپن کره را مستعمره کرد؟
کره میان ژاپن و خشکی آسیا قرار داشت و رهبران ژاپن آن را حائل راهبردی و راه ورود به منچوری و چین میدیدند. برنج، زمین و بعدها منابع صنعتی هم داشت. داشتن مستعمره ژاپن را همتراز قدرتهای امپریالیستی غرب میکرد.
آیا ژاپن از کره عذرخواهی کرده است؟
دولتهای ژاپن چند بیانیه ابراز پشیمانی و عذرخواهی دادهاند، از جمله بیانیه کونو درباره زنان آسایش (1993)، بیانیه موراياما (1995) و بیانیه مشترک با کره (1998). بسیاری از کرهایها اینها را با اظهارات بعدی سیاستمداران ژاپنی و با موضع توکیو که مطالبات حقوقی در 1965 تسویه شده تضعیفشده میدانند. پس پرسش اینکه آیا ژاپن «واقعاً» عذرخواهی کرده، همچنان مناقشهبرانگیز میماند.
نام کرهای دوره استعمار ژاپن چیست؟
اصطلاح استاندارد ایلجه گانجومگی (일제강점기) است، یعنی «دوران اشغال اجباری به دست ژاپن امپراتوری». متون قدیمیتر گاهی «ایلجه سیده» میگویند، یعنی «عصر امپراتوری ژاپن». واژه گانجوم («اشغال اجباری») بازتاب موضع کره است که الحاق هرگز مشروع نبود.
آیا کرهایها در دوران استعمار شهروند ژاپن بودند؟
از نظر حقوقی کرهایها تبعه ژاپن بودند، اما در یک دفتر ثبت خانوادگی جدا ثبت میشدند و حقوق برابر نداشتند. کرهایهای ساکن ژاپن پس از اجرایی شدن پیمان صلح سانفرانسیسکو در 1952 تابعیت ژاپنی را از دست دادند. این یکی از دلایلی است که بسیاری از زاینیچیها هنوز تابعیت کره جنوبی یا کشور دیگری دارند.
چرا اول مارس در کره تعطیل است؟
اول مارس، سامیلجول (삼일절)، یادآور اعلامیه استقلال 1919 و اعتراضهای سراسری پس از آن است. مراسم در سراسر کره جنوبی برگزار میشود، از جمله مراسمی ملی با حضور رئیسجمهور. این روز یکی از پنج روز ملی کره است، در کنار روز آزادی در ۱۵ اوت.
این تاریخ را کجا ببینیم: موزهها، فیلمها و کتابها
اگر به کره میروید، این سه مکان داستان را بهتر از هر کتاب درسی تعریف میکنند. روزهای بازبودن و قواعد ورود تغییر میکنند، پس پیش از رفتن سایت رسمی هر کدام را بررسی کنید.
- مکان
- تالار تاریخ زندان سودمون (서대문형무소역사관)
- منطقه
- سودمونگو، مرکز غربی سئول؛ زندان در 1908 باز شد و فعالان استقلالطلب زیادی را نگه داشت، از جمله یو گوانسون
- نزدیکترین ایستگاه
- ایستگاه دونگنیممون، خط ۳ مترو سئول
- زمان لازم
- حدود ۱.۵ تا ۲ ساعت
- پیش از رفتن
- روزهای بازبودن و هزینه ورودی را در صفحه رسمی بررسی کنید
- مکان
- تالار استقلال کره (독립기념관)
- منطقه
- چئونان، استان چونگچئونگ جنوبی، جنوب سئول؛ موزه ملی بزرگ جنبش استقلال که در 1987 افتتاح شد
- نزدیکترین ایستگاه
- ایستگاه چئونان یا چئونان-آسان، سپس اتوبوس یا تاکسی
- زمان لازم
- نیمروز
- پیش از رفتن
- روزهای بازبودن، راهنمای انگلیسی و حملونقل را در صفحه رسمی بررسی کنید
- مکان
- پارک تپگول (탑골공원)
- منطقه
- جونگنو، مرکز سئول، جایی که دانشجویان اعلامیه استقلال را در ۱ مارس 1919 خواندند
- نزدیکترین ایستگاه
- ایستگاه جونگنو ۳-گا
- زمان لازم
- ۳۰ دقیقه
- پیش از رفتن
- برای هرگونه تعطیلی صفحه رسمی را بررسی کنید
فیلمها و سریالهایی که در دوران استعمار ژاپن میگذرند
- عصر سایهها (밀정، 2016): یک تریلر جاسوسی درباره مبارزان استقلال و یک افسر کرهای در پلیس استعماری.
- ترور (암살، 2015): یک سلول مقاومت نقشه کشتن یک فرمانده ژاپنی و یک همکار با استعمار را در سئول دهه 1930 میکشد.
- آقای سانشاین (미스터 션샤인، 2018): یک سریال که در سالهای منتهی به الحاق میگذرد و ارتشهای عدالتخواه را هم شامل میشود.
- پاچینکو (Pachinko، 2022): سریال Apple TV+ برگرفته از رمان 2017 مین جین لی، درباره یک خانواده کرهای از بوسان استعماری تا ژاپن.
- هاربین (하얼빈، 2024): فیلمی درباره مأموریت آن جونگگون در 1909.
حق پخش از کشوری به کشور دیگر فرق میکند، پس برای دیدن اینکه هر کدام در کشور شما کجا در دسترس است، JustWatch یا خود پلتفرم را بررسی کنید. برای مطالعه، رمان Pachinko نوشته مین جین لی در دسترسترین راه ورود است و Korea’s Place in the Sun نوشته بروس کامینگز تاریخ انگلیسی پرکاربردی است که دوران استعمار را در بستر بلندتر خود میگذارد.
مطالب مرتبط
Sources k-korea.blog
قیمتها، ساعت کاری و موجودی تغییر میکنند. پیش از خرید یا سفر، صفحه رسمی را بررسی کنید.






