14 دقیقه مطالعه
کره شمالی در شب از فضا تقریباً سیاه است؛ در عکس ۲۰۱۴ ایستگاه فضایی بین‌المللی فقط پیونگ‌یانگ می‌درخشد. دلیلش ساده است و هنوز هم پابرجاست: کشور برق کافی تولید نمی‌کند و نمی‌رساند، و همان مقدار کم هم اول به پایتخت، ارتش و صنایع اولویت‌دار می‌رسد. این یک تصویر به کوتاه‌ترین راه برای توضیح فاصله میان دو کره تبدیل شده، و در عین حال یکی از بدخوانی‌شده‌ترین عکس‌های این موضوع است.
نکات کلیدی
- معروف‌ترین تصویر را فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۴ و از ارتفاع حدود ۴۰۰ کیلومتری گرفته‌اند.
- پیونگ‌یانگ (평양)، پایتخت، تنها لکه نور بزرگ است. بیشتر شهرهای استانی به‌سختی دیده می‌شوند.
- شبکه برق کره شمالی به برق‌آبی و زغال‌سنگ تکیه دارد و هر دو ناپایدارند. بخش بزرگی از تجهیزات به دوران شوروی یا پیش‌تر برمی‌گردد.
- تاریکی یعنی صفر برق نیست. یعنی برق کم است، سهمیه‌بندی می‌شود و بخش زیادی از آن داخل خانه، با باتری یا پنل‌های خورشیدی کوچک مصرف می‌شود که ماهواره نمی‌بیند.
عکس معروف کره شمالی در شب دقیقاً چه چیزی نشان می‌دهد؟
اگر کادر کامل را پیدا کنید، شبه‌جزیره کره را می‌بینید که دو طرفش دریاست. کره جنوبی ورقه‌ای متراکم از نور است و سئول بزرگ‌ترین درخشش را نزدیک بالای آن دارد. شهرهای چین آن‌سوی مرز شمالی می‌درخشند. وسط این دو، کره شمالی چنان تاریک است که شکلش را فقط از جایی می‌شود حدس زد که نور تمام می‌شود.
نزدیک ساحل غربی یک جزیره کوچک و فشرده از نور هست: پیونگ‌یانگ. تقریباً هیچ نقطه دیگری در کشور به آن نزدیک نمی‌شود. مرز را کسی روی این نقشه نکشیده است. برق کشیده است.
چه کسی این عکس را گرفت و آیا واقعی است؟
خدمه مأموریت ۳۸ ایستگاه فضایی بین‌المللی آن را با دوربین دستی از پنجره ایستگاه گرفتند و ناسا در اوایل ۲۰۱۴ منتشرش کرد. عکس واقعی است، نه نقاشی دیجیتال و نه ترکیب چند تصویر. نسخه‌هایی که در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شوند اغلب برش خورده، چرخانده شده، شارپ شده یا روشن‌تر شده‌اند، برای همین دو نسخه «یک عکس» می‌توانند متفاوت به نظر برسند. نسخه دست‌نخورده در بایگانی عکس‌های فضانوردان خود ناسا هست (بخش «چطور خودتان کره شمالی را در شب ببینید» را ببینید).
تصاویر شبانه قدیمی‌تر و جدیدتری که احتمالاً دیده‌اید
عکس ۲۰۱۴ اولین نگاه به کره شمالی تاریک نبود. از دهه ۱۹۷۰ ماهواره‌های هواشناسی نیروی هوایی آمریکا در برنامه DMSP (برنامه ماهواره‌های هواشناسی دفاعی) حسگرهای نور کم داشتند و تصاویر ترکیبی ساخته‌شده از داده‌هایشان همین الگو را نشان می‌داد. در دهه ۲۰۰۰ مقام‌های آمریکایی، از جمله دونالد رامسفلد، وزیر دفاع وقت، یکی از همین ترکیب‌ها را در توضیحاتشان درباره اقتصاد شمال به کار بردند.
تصاویر دقیق‌تر امروز از حسگر VIIRS (مجموعه تصویربردار مرئی و فروسرخ) روی ماهواره Suomi NPP می‌آید که ناسا و NOAA در ۲۰۱۱ پرتاب کردند. ناسا داده‌های چندین شب بدون ابر VIIRS را در نقشه‌های Black Marble ترکیب می‌کند. چون این نقشه‌ها میانگین‌گیری شده‌اند، سابقه‌ای پایدارتر از یک عکس لحظه‌ای فضانوردان هستند و پژوهشگران هم همین‌ها را اندازه می‌گیرند.
چرا کره شمالی در شب تاریک است؟ ۵ دلیل ناتوانی شبکه برق
کلید خاموشی در کار نیست که کسی زده باشد. پنج مشکل روی هم انباشته شده‌اند.
۱. از ابتدا برق کافی تولید نمی‌شود
برق کره شمالی عمدتاً از سدهای برق‌آبی و نیروگاه‌های زغال‌سنگی می‌آید. تولید برق‌آبی با باران و سطح رودخانه‌ها بالا و پایین می‌شود؛ بعد از مونسون تابستان (فصل بارانی، تقریباً ژوئیه و اوت) قوی‌ترین است و در ماه‌های سرد و خشک ضعیف‌ترین، یعنی دقیقاً وقتی مردم به گرما و روشنایی نیاز دارند. زغال‌سنگ در داخل استخراج می‌شود، اما معادن برای تخلیه آب و راه‌اندازی تجهیزات به برق نیاز دارند. وقتی شبکه ضعیف باشد، استخراج کم می‌شود و شبکه باز هم ضعیف‌تر می‌شود.
۲. شبکه فرسوده در مسیر انرژی از دست می‌دهد
بخش بزرگی از شبکه انتقال، یعنی خطوط فشار قوی و ترانسفورمرهایی که برق را از نیروگاه به شهرها می‌برند، چند دهه قدمت دارد. خطوط قدیمی انرژی را به شکل گرما هدر می‌دهند و ناپایداری ولتاژ و فرکانس می‌تواند موتورها و لوازم برقی مقصد را خراب کند. حتی وقتی نیروگاه روشن است، بخش زیادی از تولیدش هرگز به یک لامپ نمی‌رسد.
۳. سوخت ارزان خارجی قطع شد
در جنگ سرد، اتحاد شوروی نفت و قطعات یدکی را با شرایط مناسب تأمین می‌کرد. با فروپاشی شوروی در ۱۹۹۱ این رابطه تمام شد. بعدتر، تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل در ۲۰۱۷ صادرات زغال‌سنگ کره شمالی را ممنوع و واردات فرآورده‌های نفتی پالایش‌شده را سقف‌دار کرد. ممنوعیت زغال‌سنگ یک منبع مهم ارز را گرفت و سقف واردات، سوختی را که می‌توانست ژنراتورها را به کار بیندازد محدود کرد.
۴. برق بر اساس اولویت سهمیه‌بندی می‌شود
همان مقدار برقی که هست تقسیم می‌شود. پیونگ‌یانگ، مراکز نظامی و تسلیحاتی، کارخانه‌های کلیدی و بناهای یادبود و محل‌های مرتبط با رهبری که برای دولت اهمیت دارند اول می‌آیند. شهرهای استانی و روستاها آخرند و خاموشی‌هایشان مکرر و طولانی است. همین ترتیب است که از مدار زمین دیده می‌شود.
۵. حتی وقتی برق هست، نور کمی به سمت آسمان می‌رود
ماهواره نوری را می‌بیند که به سمت آسمان می‌تابد: چراغ خیابان، چراغ ماشین، تابلوهای روشن، ورزشگاه‌های نورپردازی‌شده، برج‌های اداری. در کره شمالی خودروی شخصی کم است، روشنایی خیابان‌ها کم‌پشت است و فرهنگ تابلوهای نئونی تبلیغاتی وجود ندارد. خانه‌هایی که برق دارند هم اغلب یک لامپ کم‌نور روشن می‌کنند، پس حتی شهری با برق هم از ارتفاع ۴۰۰ کیلومتری تاریک به نظر می‌رسد.
پیونگ‌یانگ در برابر روستاها: نور سهم چه کسی است؟
پیونگ‌یانگ شهر ویترینی است. زندگی در آن امتیازی است که دولت کنترلش می‌کند و به شغل، جایگاه حزبی و سونگ‌بون (성분) گره خورده، یعنی نظام طبقه‌بندی پیشینه خانوادگی که دولت با آن شهروندان را بر اساس وفاداری سیاسی دسته‌بندی می‌کند. پایتخت قابل‌اعتمادترین برق، تازه‌ترین برج‌های مسکونی و بناهای یادبود نورانی را دارد که بازدیدکنندگان و تلویزیون دولتی نشان می‌دهند. با این حال، فراریان و بازدیدکنندگان خارجی از خاموشی در همین شهر هم خبر داده‌اند. روشن‌تر است، اما تضمینی ندارد.
نور روی نقشه این‌طور تقسیم شده است:
| مکان | آنچه شبانه از فضا دیده می‌شود | دلیل |
|---|---|---|
| پیونگ‌یانگ (평양) | یک خوشه فشرده و کاملاً مشخص | حق تقدم در برق، ساختمان‌ها و بناهای ویترینی، روشنایی خیابانی بیشتر |
| شهرهای استانی مثل هامهونگ (함흥)، چونگجین (청진) و سینویجو (신의주) | نقطه‌های کم‌رنگ، گاهی اصلاً دیده نمی‌شوند | اولویت پایین‌تر، خاموشی‌های طولانی، جاده‌های کم‌نور |
| روستاها و زمین‌های کشاورزی | عملاً سیاه | انتهای صف. خانوارها به باتری، شمع و پنل‌های خورشیدی کوچک تکیه می‌کنند |
| شهرهای مرزی چین، مثل دان‌دونگ آن‌سوی رود یالو | درخشش پرنور با لبه‌های تیز | شبکه شهری عادی چین و روشنایی تجاری |
| کره جنوبی، به‌ویژه سئول و اطرافش | ورقه متراکم نور تا نزدیک مرز | شبکه برق قابل‌اعتماد، زندگی در برج‌های بلند، ترافیک سنگین، تابلوهای روشن |
| دریاهای اطراف شبه‌جزیره | نقطه‌های روشن پراکنده | قایق‌های ماهیگیری با لامپ‌های قوی برای جذب ماهی مرکب، نه جزیره یا شهر |
اگر درخشش سئول را فقط از روی زمین دیده‌اید، راهنمای ما درباره کارهایی که شب‌ها در سئول می‌شود کرد نشان می‌دهد این ورقه نور در سطح خیابان چه شکلی دارد.
شبکه برق کره شمالی چطور به این وضع رسید؟
نقشه تاریک فقط نتیجه یک شکست سیاسی تازه نیست. ریشه‌اش به یک قرن ساخت‌وساز، جنگ و از دست رفتن حامیان برمی‌گردد. در دوران استعمار ژاپن، ژاپنی‌ها سدهای برق‌آبی بزرگ و صنایع سنگین را بیشتر در شمال کوهستانی ساختند، پس در زمان تقسیم کشور در ۱۹۴۵ بیشتر ظرفیت تولید برق شبه‌جزیره در اختیار شمال بود. توضیح ما درباره کره در دوران حکومت ژاپن این دوره را شرح می‌دهد.
| دوره | چه شد | اثر بر روشنایی |
|---|---|---|
| ۱۹۱۰ تا ۱۹۴۵ | حکومت استعماری ژاپن سدهای برق‌آبی و صنعت می‌سازد، بیشتر در شمال | شمال با بخش عمده نیروگاه‌های شبه‌جزیره شروع می‌کند |
| ۱۹۴۸ | کره شمالی برقی را که به جنوب می‌فرستاد قطع می‌کند | کره جنوبی مجبور می‌شود تولید برق خودش را بسازد |
| ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ | جنگ کره. نیروگاه‌ها و سدها بمباران می‌شوند | شبکه به‌شدت آسیب می‌بیند و با کمک شوروی و چین بازسازی می‌شود |
| ۱۹۹۱ | اتحاد شوروی فرو می‌پاشد | نفت یارانه‌ای، قطعات یدکی و بازار از بین می‌رود |
| نیمه تا اواخر دهه ۱۹۹۰ | قحطی، که در شمال «راهپیمایی دشوار» (고난의 행군) نامیده می‌شود | کارخانه‌ها بیکار می‌مانند و شبکه با نگهداری اندک می‌پوسد |
| ۲۰۱۱ | پرتاب ماهواره Suomi NPP با حسگر شبانه VIIRS | تصاویر شبانه دقیق‌تر و قابل اندازه‌گیری از شبه‌جزیره ممکن می‌شود |
| ۲۰۱۴ | ناسا عکس مأموریت ۳۸ ایستگاه فضایی را منتشر می‌کند | تصویر شمال تاریک جهانی می‌شود |
| ۲۰۱۷ | تحریم‌های سازمان ملل صادرات زغال‌سنگ را ممنوع و واردات فرآورده‌های نفتی پالایش‌شده را سقف‌دار می‌کنند | ارز کمتر و سوخت کمتر برای تولید برق |
یک ایده در همه این‌ها جاری است: جوچه (주체)، ایدئولوژی دولتی خودکفایی. در عمل، خودکفایی یعنی تکیه بر زغال‌سنگ و برق‌آبی داخلی و پرهیز از وابستگی به واردات. این انتخاب از نظر سیاسی قابل‌فهم است، اما وقتی هوا یا معادن یاری نکنند شبکه را بی‌دفاع می‌گذارد.
نور شبانه درباره اقتصاد کره شمالی چه می‌گوید؟
کره شمالی تقریباً هیچ آمار اقتصادی قابل‌اعتمادی منتشر نمی‌کند. برای همین بیرونی‌ها سراغ شاخص‌های جایگزین می‌روند و نور شبانه یکی از شناخته‌شده‌ترین‌هاست. اقتصاددانانی مثل جی. ورنون هندرسون، آدام استورگارد و دیوید وایل در پژوهشی پراستناد نشان دادند تغییرات نور شبانه ماهواره‌ای با تغییرات تولید اقتصادی هم‌راستاست و این بیشتر جایی به کار می‌آید که آمار رسمی ضعیف یا ناموجود است. کره شمالی نمونه کلاسیک آن است.
نورها چند چیز را واقعاً نشان می‌دهند: زندگی اقتصادی و سرمایه‌گذاری دولتی به‌شدت در پایتخت متمرکز است. صنایع استانی بسیار پایین‌تر از ظرفیتی کار می‌کنند که کارخانه‌هایشان برایش ساخته شده بود. و فاصله با هر دو همسایه عظیم است.
برای برآورد رسمی‌تر، مرجع استاندارد بانک مرکزی کره جنوبی، بانک کره (Bank of Korea)، است که هر سال برآوردی از تولید ناخالص داخلی شمال منتشر می‌کند. آخرین رقم را از سایت رسمی همین بانک بگیرید و به عددهایی که در اینترنت تکرار می‌شوند اعتماد نکنید.
یک مثال عملی: سینویجو و دان‌دونگ
برای روشن‌ترین مقایسه، روی رود یالو در مرز شمال‌غربی زوم کنید. در ساحل چینی، دان‌دونگ شهری روشن و مشخص است. درست آن‌سوی رود، سینویجو، یکی از دروازه‌های اصلی تجارت کره شمالی، لکه‌ای کم‌رنگ است.
پل‌هایی این دو شهر را به هم وصل می‌کنند و بخش بزرگی از تجارت قانونی کره شمالی با چین از اینجا گذشته است. اینجا رود همان رود است، آب‌وهوا همان آب‌وهوا و عبور ماهواره هم همان. تنها متغیر واقعی کشور است و شکاف روشنایی آن را نشان می‌دهد.
نورها چه چیزهایی را نمی‌بینند
بخش بزرگی از اقتصاد کره شمالی در روز و داخل ساختمان جریان دارد. جانگ‌مادانگ (장마당)، بازارهای غیررسمی و نیمه‌رسمی که بعد از قحطی دهه ۱۹۹۰ رشد کردند و حالا بخش مهمی از جمعیت را تغذیه می‌کنند، آسمان را روشن نمی‌کنند. شالیزارها، معادن و کارگاه‌های کوچک هم همین‌طورند. نور شبانه روشنایی را اندازه می‌گیرد. شاخصی تقریبی از فعالیت است، نه سرشماری.
عکس معروف چطور بد خوانده می‌شود؟
این تصویر قدرتمند است چون خودبسنده به نظر می‌رسد. همین هم باعث می‌شود مردم بیش از حد از آن نتیجه بگیرند. شش اشتباه رایج:
- «آنجا هیچ‌کس برق ندارد.» نادرست. برق هست، اما کم، سهمیه‌بندی‌شده و ناپایدار. بسیاری از خانوارها از باتری ماشین و پنل‌های خورشیدی کوچک استفاده می‌کنند، بیشتر برای روشنایی داخل خانه، شارژ تلفن و تلویزیون.
- «فتوشاپ است.» نسخه اصلی ۲۰۱۴ ایستگاه فضایی یک عکس واقعی است. بعضی نسخه‌های شبکه‌های اجتماعی از نظر کنتراست ویرایش شده‌اند و این تفاوت را اغراق‌آمیز یا کم‌رنگ می‌کند.
- «بخش تاریک خالی است.» حدود ۲۵ میلیون نفر در همین فضای سیاه زندگی می‌کنند. تاریکی کمبود برق را نشان می‌دهد، نه نبود آدم‌ها.
- «روشنایی یعنی ثروت یا خوشحالی یک مکان.» عادت‌های روشنایی فرق می‌کند. کشورهایی با درآمد مشابه می‌توانند بسته به چراغ خیابانی، تراکم شهری و استفاده از خودرو خیلی متفاوت بدرخشند. کره جنوبی هم به‌خصوص روشن است چون آدم‌های زیادی در مجتمع‌های مسکونی بلند و روشن زندگی می‌کنند.
- «هیچ‌وقت تغییر نمی‌کند.» یک عکس یک شب است. ابر، مهتاب، فصل و نوردهی دوربین همه نتیجه را عوض می‌کنند. ترکیب‌های چندساله روند واقعی را نشان می‌دهند و آن روند تکان می‌خورد.
- «آن نقطه‌های دریا جزیره‌اند.» بیشترشان قایق‌های ماهیگیری با لامپ‌های قوی‌اند، ویژگی شناخته‌شده تصاویر شبانه اطراف کره، چین و ژاپن.
آنچه می‌دانیم و آنچه نمی‌دانیم
آنچه می‌دانیم
- تصاویر ماهواره‌ای DMSP و VIIRS و عکس‌های فضانوردان دهه‌هاست کره شمالی‌ای را نشان می‌دهند که بیشتر تاریک است.
- شبکه برق عمدتاً به برق‌آبی و زغال‌سنگ تکیه دارد و هر دو در برابر آب‌وهوا، تجهیزات فرسوده و کمبود قطعات یدکی آسیب‌پذیرند.
- پیونگ‌یانگ در تأمین برق اولویت دارد. مناطق استانی و روستایی بسیار کمتر دریافت می‌کنند.
- تحریم‌های سازمان ملل که در ۲۰۱۷ تصویب شد صادرات زغال‌سنگ را ممنوع و واردات فرآورده‌های نفتی پالایش‌شده را سقف‌دار کرد.
- به گفته پژوهشگران، فراریان و بازدیدکنندگان خارجی، پنل‌های خورشیدی خانگی کوچک به‌طور گسترده رواج یافته‌اند، اما آن‌قدر کوچک و داخل‌خانه‌ای هستند که از مدار دیده نمی‌شوند.
آنچه نمی‌دانیم
- کره شمالی واقعاً چقدر برق تولید و مصرف می‌کند. داده رسمی قابل‌اعتمادی وجود ندارد و برآوردهای بیرونی به مدل‌سازی تکیه دارند.
- چه سهمی از برق به ارتش و برنامه‌های تسلیحاتی می‌رسد و چه سهمی به خانه‌ها.
- دورزدن تحریم‌ها، مثل انتقال غیرقانونی سوخت در دریا که پانل‌های سازمان ملل گزارش کرده‌اند، تا چه حد سقف واردات را جبران می‌کند.
- آیا نقطه‌های روشن‌تر در تصاویر اخیر رشد اقتصادی واقعی را نشان می‌دهند یا نورپردازی هدفمند پروژه‌های ویترینی.
رسانه‌های دولتی کره شمالی، به‌ویژه خبرگزاری مرکزی کره (KCNA)، خط افق روشن پیونگ‌یانگ و ساخت‌وسازهای تازه را دلیل پیشرفت معرفی می‌کنند. این‌ها را ادعای دولت بدانید و با سابقه مستقل ماهواره‌ای بسنجید. همین احتیاط درباره نحوه جریان اطلاعات در داخل کشور هم صدق می‌کند، که در راهنمای ما درباره اینکه آیا کره شمالی اینترنت دارد آمده است.
چطور خودتان کره شمالی را در شب ببینید؟
به حساب پژوهشی نیازی ندارید. همه این موارد از ناسا رایگان است.
- عکس اصلی ۲۰۱۴ را پیدا کنید. در Gateway to Astronaut Photography of Earth ناسا دنبال تصاویر مأموریت ۳۸ از شبه‌جزیره کره در شب بگردید.
- نقشه نور شبانه را باز کنید. در NASA Worldview لایه شبانه VIIRS یا Black Marble را اضافه کنید و نقشه را روی کره متمرکز کنید.
- سال‌ها را مقایسه کنید. با نوار تاریخ Worldview یا داستان‌های Black Marble در NASA Earth Observatory یک منطقه را در سال‌های مختلف کنار هم بگذارید.
- روی سه نقطه آزمایشی زوم کنید. پیونگ‌یانگ، جفت سینویجو و دان‌دونگ روی رود یالو، و منطقه درست شمال سئول که نور نزدیک مرز تمام می‌شود.
سؤالات متداول
چرا کره شمالی شب‌ها این‌قدر تاریک است؟
برق کافی تولید نمی‌کند، شبکه فرسوده بخش بزرگی از همان تولید را هدر می‌دهد و برق با اولویت پیونگ‌یانگ و مراکز مهم سهمیه‌بندی می‌شود. روشنایی بیرونی هم بسیار کم است، مثل چراغ خیابان، چراغ خودرو و تابلوهای روشن، پس حتی مناطق برق‌دار هم نور کمی به سمت بالا می‌فرستند.
آیا عکس کره شمالی در شب واقعی است؟
بله. نسخه معروف یک عکس واقعی است که خدمه مأموریت ۳۸ ایستگاه فضایی بین‌المللی در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۴ گرفتند و ناسا منتشرش کرد. بعضی کپی‌های اینترنتی برش خورده یا رنگشان تنظیم شده است، پس اگر نسخه دست‌نخورده را می‌خواهید با اصل ناسا مقایسه کنید.
آیا پیونگ‌یانگ همیشه برق دارد؟
قابل‌اعتمادترین برق کشور را دریافت می‌کند، اما خاموشی در آنجا هم به‌طور گسترده گزارش شده است. هیچ داده عمومی قابل‌اعتمادی نشان نمی‌دهد پایتخت دقیقاً چند ساعت در روز برق دارد. چیزی که از ماهواره‌ها روشن است این است که از هر جای دیگر شمال بسیار روشن‌تر است.
آیا در شب می‌شود DMZ را از فضا دید؟
نه به‌صورت یک خط مستقل. DMZ (منطقه غیرنظامی)، نوار حائل ۴ کیلومتری میان دو کره، به شکل لبه‌ای دیده می‌شود که در آن نور کره جنوبی تمام می‌شود و تاریکی شمال شروع می‌شود. این تضاد مرز را بسیار واضح‌تر از هر عارضه روی زمین نشان می‌دهد.
آیا کره شمالی در این سال‌ها روشن‌تر شده است؟
تغییرات در مقیاس ملی کوچک است. بیشتر تغییر در اطراف پیونگ‌یانگ و چند شهر مرزی و تجاری دیده می‌شود. می‌توانید خودتان با مقایسه لایه‌های Black Marble یا VIIRS سال‌های مختلف در NASA Worldview این را بسنجید.
چرا کره جنوبی در مقایسه با شمال این‌قدر روشن است؟
کره جنوبی شبکه برق ملی قابل‌اعتماد، جمعیت شهری متراکم ساکن در برج‌های مسکونی بلند، ترافیک سنگین و روشنایی تجاری فراوان دارد. دو کشور در دهه‌های پس از جنگ دهه ۱۹۵۰ سطح زندگی مشابهی داشتند. با گذشت زمان اقتصادهایشان از هم جدا شد و نقشه شبانه نشان می‌دهد این فاصله چقدر بزرگ شده است.
برای دنبال کردن نورهای شبانه کره شمالی چه چیزهایی را ببینیم؟
چند نشانه بیش از هر عکس وایرالی به شما می‌گویند:
- ترکیب‌های تازه Black Marble ناسا. داده سالانه جدید تمیزترین راه برای دیدن این است که شمال روشن‌تر می‌شود یا نه، و کجا.
- بارش تابستان. چون برق‌آبی بار زیادی را حمل می‌کند، یک سال خشک می‌تواند شبکه را بدون ربط به سیاست کم‌نور کند.
- تصمیم‌های تحریمی در شورای امنیت سازمان ملل. هر تغییر در ممنوعیت صادرات زغال‌سنگ یا سقف واردات سوخت مستقیماً روی تولید برق اثر می‌گذارد.
- پروژه‌های ساختمانی پیونگ‌یانگ. محله‌های روشن تازه در پایتخت می‌توانند نقشه را روشن‌تر کنند بی‌آنکه چیزی در استان‌ها عوض شود. آن را سرمایه‌گذاری ویترینی بخوانید، نه رشد ملی.
- برآورد سالانه بانک کره از تولید ناخالص داخلی کره شمالی. نزدیک‌ترین چیز به یک معیار رسمی برای سنجیدن در کنار نورهاست. هنگام انتشار، سایت رسمی بانک را ببینید.
یک نکته عملی: وقتی عکس ۲۰۱۴ در فید شما ظاهر شد، ترکیب ماهواره‌ای آخرین سال را کنارش باز کنید. اگر شکاف تاریک میان چین و کره جنوبی هنوز هست، اتفاق بنیادینی نیفتاده است.
مطالب مرتبط
Sources k-korea.blog · eol.jsc.nasa.gov · worldview.earthdata.nasa.gov · earthobservatory.nasa.gov
قیمت‌ها، ساعت کاری و موجودی تغییر می‌کنند. پیش از خرید یا سفر، صفحه رسمی را بررسی کنید.